Een prachtig liefdesverhaal

Onze eerste echte dag in Jogja wordt gekenmerkt door het wandelen door de geschiedenis, proeven van de sfeer en het opsnuiven van de cultuur. Wat heeft deze stad ontzettend veel te bieden.

In de ochtend bezoeken we de Keraton (paleis) dat stamt uit 1755. Het is het paleis waarin nu met name de negende sultan wordt herdacht. Het paleis ademt symboliek en als we binnenlopen worden we verwelkomt door prachtige muziek, dat hier iedere ochtend van 10 tot 12 klinkt. Als onze gids ons binnenleidt zegt hij in het bijzonder: ‘In dit gebouw horen alle godsdiensten samen te komen.”

We worden door bijzondere vertrekken geleid en achter elk aspect zit wel een symoliek. Zo is het hekwerk in verschillende kleuren geschilderd, waarbij de rode kleur bijvoorbeeld dapperheid symboliseerd en zwart de kleur is van de aarde. Ook de vier elementen: aarde, vuur, water en wind komen terug in de zogehete navel. (onder andere de navel-het middenpunt- tussen de god van de berg en de godin van de zee) Een prachtige zaal waarbij het plafond de zonnestralen laat zien. Deze ruimte staat in verbinding met allerlei kleine vertrekken die elk een gedeelte van het leven van de sultan uitbeelden. Een mooi bezoek. Als we vervolgens gaan lunchen, belanden we in het “huis van de broer van de sultan”en daadwerkelijk de woonvertekken liggen naast de plek waar wij lunchen. Hoe bijzonder is dat! Ook hier weer kijk in mijn ogen uit.

 

Na de lunch vertrekken we, wederom te voet, naar het zogehete waterpaleis. Een gebouw, getroffen door verschillende aardbevingen, en daardoor nogal vervallen geraakt, maar dat geeft in mijn ogen wel een bijzondere tint aan deze plek. Ruines en gewelven en een ondergrondse gang, het zijn slechts enkele elementen van dit voormalig koninkrijk zwembad. Het verhaal dat aan de rand van het zwembad vertelt wordt doet de oren toch wel klapperen.

We staan tussen twee “zwembaden”in. Het ene bad was voor de 40 vrouwen uit de harem van de sultan, terwijl het andere bad de vrouwen lagen die wellicht door de sultan werden uitgekozen om toe te treden tot de harem. Vanaf boven bekeek de sultan de vrouwen om vervolgens een bloem naar beneden, in het water, te laten vallen. De vrouw waarbij deze bloem terecht kwam, mocht mee naar het prive zwembad van de sultan. Aldaar kregen zij samen een week tot een maand de tijd om elkaar beter te leren kennen en te zien of het klikte. Zo ja, dan volgde een ceremonie waarna de vrouw aan de harem werd toegevoegd. Voor ons nu, een vreselijk raar idee, maar voor die tijd was het enorm bijzonder om verkozen te worden en een van de vrouwen van de sultan te mogen zijn. Een prachtig liefdesverhaal???

Na dit bezoek rijden we in een zogehete “Bedjak” terug naar ons hotel, een belevenis op zich. De man die Gerry en mij fiets heeft het ogenschijnlijk moeilijk (door de vele heuveltjes natuurlijk), het was een prachtig ritje!!

De avond staat overigens in het teken van een prachtig liefdesverhaal: “Het ballet van Ramayana”. Een indonesisch epos, die wel vergelijkt wordt met het verhaal van Romeo en Julliet. En wat was het een spektakel! Stel je eens het volgende voor:

Je stapt een busje uit en loopt naar een brede hoge trap. De traptredes opstappend verschijnt in de verte ineens de Prambanan tempel. Een prachtig hindoeistisch bouwwerk, verlicht tegen een donkere nacht. Je nestelt je op een stoeltje en kijkt op een groot plein, de lichten zijn nog uit, dus je ogen worden getrokken naar de tempel. Je vraagt je af hoe men ooit zo’n bouwwerk heeft kunnen maken. Dan schieten de lampen aan. Het plein wordt verlicht en een mooi paar in traditionele kleding kondigt aan dat het stuk gaat beginnen. Er verschijnt een mooie vrouw op de trap en allerlei strijders staan onder aan de trap om haar hart te veroveren. Een sierlijke man, genaamd Rama wint de wedstrijd, de liefde lijkt gevonden, maar dan….

Dan start een epos van het hervinden van de liefde, het op de proef stellen van elkaars puurheid om hopelijk in elkaars armen te belanden. Of het een goede einde was?

…