God is nooit boos.

Zo zegt zuster Anselma, een 86 jarige vrouw die aangesloten is bij de rooms-katholieke kerk die wij vandaag bezochtten. Als uit het niets stond deze op het oog uitziende fragiele vrouw naast me en spreekt ons in het Nederlands aan.


We staan op het terrein van een room-katholieke kerk, gesticht door een Nederlandse familie die erg welvarend was met hun suikerfabriek. Als wederdienst voor die welvaart stichtte dit gezin “fam. Smutzer” dit terrein. De katholieke kerk zie je hier in de context terug, want zo wordt het hart van Jezus (de eeuwige barmhartigheid) afgebeeld in een hindoeistische tempel. Contextualiseren noemen we dat. Prachtig om te zien.

Als we de kerk, naast de tempel, inlopen bewonderen we de prachtige beelden van Maria en Jezus die wederom zijn afgebeeld naar de cultuur van hier. Maria lijkt wel een godin. En  ineens staat zuster Anselma naast me. “komt u uit Nederland? Ik ben hier de enige die nog Nederlands spreekt.”Ze vervolgt haar verhaal en een ieder van ons hangt aan haar lippen. Haar woorden raken daadwerkelijk de ziel even aan, want hoe deze vrouw spreekt is zo treffend. Ze vertelt over de cultuur hier en de kracht die ze ervaart in haar geloof, en weet je wat zo mooi is, vertelt Anselma: “God is nooit boos!”

Als 25 jarige vrouw kwam Anselma terug naar Indonesie (waar zij ook geboren was). Ik ben een en al oor, want hier sta ik dan tegenover haar als 25 jarige vrouw. Kan ik me indenken dat ik mijn koffer zou pakken en daar heen zou gaan, waar de kerk mij wilde hebben?

Het eerste jaar op indonesie was zwaar voor Anselma, een jonge vrouw met een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Het verschil tussen rijk en arm, greep haar aan en ze sprak zich hierover dan ook helder uit. Na een jaar werd zij overgeplaats naar een nieuwe plek. (Was ze misschien te rechtvaardig geweest, had ze zich misschien te veel uitgesproken?)

Zo kwam Anselma op verschillende plekken in Indonesie terecht, om daar te zijn waar de kerk haar nodig had. “Als de kerk je ergens anders wilde hebben, dan pakte je je koffer en vertrok je.”

“God werkt op mysterieuze wijze”, zo merkt Anselma op, zeker nu de politie regelmatig bij haar op bezoek komt. “die geef ik te drinken en luister naar de verhalen”. Niet alleen te drinken geven is belangrijk volgens Anselma om het geloof te beleven. “Je hoeft niet over God te praten, als je maar één keer per dagen samen eten: dat is de verbindende factor.”

Als we vragen wat Anselma tegenwoordig elke dag doet, antwoord zij:”Ik bid de hele dag. En ik bid voor iedereen!”

Oprecht een prachtig inspiratie moment!