"Hou je verre van het kwaad (...)"

Vandaag was een dag, waar ik van te voren enorm naar toe heb geleefd. Er staat namelijk een bezoek aan een boeddhistisch klooster op het programma, de borobudur en het programma Anak Wayang (één van Kerk in Actie's kinderprogramma's)

Zonder me te veel vast te houden aan bepaalde verwachtingen van vandaag, kan ik zeggen dat de dag meer gebracht heeft dan ik had kunnen  hopen.




In de vroege (8.15 uur) ochtend vertrekken we naar een Mendut; een boeddhistisch klooster, waar we een bijzondere monnik ontmoeten. De rsut straalt van hem af en als ik op de bank ga zitten, neem ik de rust helemaal over. We zitten in een redelijk westers uitziende woonkamer en de monnik neemt plaats op een stoel naast een kast vol boeken, waarvan ik alleen maar kan denken dat daarin veel boeddistische wijsheden schuilgaan. Vol bewondering kijk ik naar deze in een gele doek gewikkelde man. Deze op het oog nog jonge monnik heeft een enorme wijsheid in pacht. Hij maakt ons deelgenoot van de boeddhistische levensstijl van dit klooster. Laat ik daarbij direct vermelden dat het een enorme eer is dat hij ons wil ontvangen. Een doorsnee toerist komt hier immers niet binnen. Die gedachte maakt het bezoek nog waardevoller dan die uiteindelijk bleek te zijn.

Het leven als monnik is een toegewijd leven. toegewijd aan het leren, mediteren en het bijstaan van mensen. Vanaf 4 uur 's ochtend start de monnik hiermee. Dan is er bijna 3 uur ruimte voor meditatie. Meditatie is het concentreren op de eigenschappen van Boeddha en proberen die zelfde verlichting te kunnen behalen. Er zijn maar liefst 32 eigeschappen van de verheven leraar boeddha. Boeddha verbeeld de zuiverheid van de mens, iets wat we allemaal na zouden moeten streven. Als monnik werp je de begeertes van de mens (bevrediging, opnieuw geboren willen worden en de wil om te sterven) af. Want deze 3 begeertes zijn immers de oorsprong van de problemen in de wereld.

Maar hoe wordt je nu monnik? Zouden wij allen monnik kunnen zijn?

Om antwoord te geven op de eerste vraag: jijzelf moet de wens hebben om monnik te worden. en dat leeft enorm bij de bijzondere man die op enkele meters van mij rustig zijn verhaal verteld. Van jongs af aan is deze man opgevoed met de boeddhistische leer en woonde dichtbij een tempel. Daar kwam hij regelmatig in contact met de monniken en zo groeide de wens om later ook het leven als monnik te aanvaarden. Maar dan? de wens is geuit, mag je dan zomaar monnik noemen? Nee, uiteraard gaat er heel wat aan vooraf voordat het gele gewaad aangetrokken mag worden. Zo wordt er gestart met de studie en de boeddhistische leer, welke wordt gevolgd door een beoordeling. En als die gunstig uitvalt wordt je aanvaard.

Het is echter ook mogelijk om voor een tijdje in het klooster te verblijven als monnik. Zo kan men voor een maand of voor een jaar in de leer komen. Iedereen die op zoek is naar de grootste sereniteit en zich toe wil wijden aan het Boeddhisme: dit is daadwerkelijk de plaats.

De plaats van bezinning en wijsheid. Laat ik op verzoek van de monnik nog één wijsheid met jullie delen:
"hou je verre van het kwaad en reinig je gedachten"

Na deze boeddhistische inspiratie, duiken we nog verder in de boeddhistische cultuur door een bezoek aan de Borobudur. Werkelijk, ik heb nog nooit zo'n imposant bouwwerk gezien. De symboliek die in de muren schuilgaat is bijna niet te bevatten. De opbouw van dit heiligdom, zo mag ik het hopelijk noemen, is prachtig. En als men de verlichting (nirwana) wil bereiken is er een uitgebreid ritueel te volgen. Zo loopt men elk niveau vier keer rond, het zijn 10 niveau's om uiteindelijk Nirwana (ook wel de hemel) te bereiken. Als toeristen, zo grapt de gids, hebben we het makkelijk wij nemen de korte route naar de hemel. Geheel onder de indruk, leg ik ook nog een wens bij één van de stoepa's neer. Hiervoor moeten vrouwen met de rechterhand de teen aanraken van Boeddha, mannen de vingers. Voor een ieder die ooit naar Indonesie wil gaan, dit is een echte aanrader voor inspiratie, rust en een fysieke inspanning.

Zoals gezegd, leefde ik ook naar vandaag toe om een andere reden: een bezoek aan Anak Wayang: een programma gericht op kinderen (Anak) en manieren om hen hun eigenwaarde terug te geven.

Bij de aankomst bij het kantoor hoop ik dat ik ook hier weg geinspireerd weg mag gaan. En dat zal zeker blijken. Binnen ontmoeten we, laat ik ze gelijk zo maar noemen: mijn collega's. Een mooie groep jonge werknemers die bruisen van het enthousiasme. Ema de secretaris van de organisatie is een enthousiaste jonge vrouw van 28 jaar, die zich al 5 jaar inzet voor Anak Wayang Indonesie en zo te zien met enorm veel toewijding en plezier. Als zij begint te vertellen over de organisatie ben ik al enorm trots. (ook al zouden ema en collega's nog veel meer voor de kinderen in de omgeving willen betekenen).

Anak Wayagng zet zich in voor de rechten van het kind. Met name voor die kinderen die geen geboorteakte hebben. Hun ouders hebben deze kinderen nooit aangegeven bij de burgerlijke stand en dat leidt tot veel problemen in de toekomst. Want een kind zonder geboorteakte heeft geen recht op onderwijs. Ema en haar collega's proberen de ouders uit drie regio's in Jogja ervan te overtuigen een geboorteakte te regelen voor hun kind(eren). Maar dat blijft een moeilijke strijd.

Daarnaast is er in Indonesie veel sprake van geweld tegen kinderen, waardoor deze kinderen alle gevoel van eigenwaarde dreigen te verliezen of al verloren zijn. Juist door met de kinderen creatief aan de slag te gaan, helpt Anak hen om weer zichzelf te zijn en met name trots te kunnen zijn op wie zij zijn. Het is daadwerkelijk een prachtig programma in mijn ogen, waarover ik weer een flink verhaal zou kunnen schrijven. Want lopend naast Ema, vraag ik haar de hemd van het lijf. We belanden ineens op een binnenplaats waar allerlei vrouwen aan het voetballen en tussendoor het dansen zijn. Omringd door hun kinderen. Het is een mooi schouwspel. Wat ik ook enorm mooi vind, om Ema te zien in haar werkomgeving. De kinderen hangen echt tegen haar aan en voelen zich dus echt vertrouwd.

Dat alleen al laat zien, dat hier goed werk wordt verricht.