Mag ik u voorstellen: Yani

Lieve mensen,

Graag stel ik jullie een bijzondere vrouw voor: Sulistyani, of te wel Yani!

Yani is een bevlogen vrouw van 74 jaar oud. Yani spreekt nog een aardig woordje Nederlands, aangezien haar ouders deze taal hadden geleerd. Yani houdt van spelen op het orgel en dan met name de goede oude hollandse nummers! dus we hebben er wat voorbij horen komen. Maar nog belangrijker: Yani is een van de vier dominees in de chinese kerk van GKI.

Deze Chinese kerk is ontstaan door de inzet van een chinese evangelist, die tijdens zijn beginfase 17 mensen doopte: dat was direct het begin van de gemeente die tegenwoordig 800 families telt. Het is een levendige gemeente die laat zien dat geloof niet ophoudt bij één eredienst. Nee, de gemeente koos ervoor om een dienst voor de jonge jeugd (15 jaar en jongeren), de jeugd en een dienst voor de ouderen te organiseren. Daarnaast zorgt deze kerk letterlijk voor de mensen in haar omgeving. In de kerk is namelijk een polikliniek gevestigd. Iedereen uit de buurt kan hier langs komen: voor de dokter of de tandarts, tegen laag tarief (of als mensen het echt niet kunnen betalen, wordt toch de zorg verleent). Elke ochtend (dan is de kliniek open) komen er rond de 30 mensen langs. Ook in de wijk waarin de kerk gevestigd is, staat een polikliniek: om de stap naar een dokter nog kleiner te maken. Ook daarvan wordt dankbaar gebruik gemaakt: door leden van de gemeente en niet-leden. want: "Iedereen is welkom!"

Dat geldt ook voor het bejaarden/verzorgingstehuis wat de kerk beheert. Daar zitten mensen van allerlei geloofstromingen en worden verzorgd in dit huis, als hun kinderen of kleinkinderen dat niet meer kunnen. Recentelijk zijn alle bewoners (66 mensen) verhuisd naar een nieuw gebouw. Het oude liep namelijk, tijdens de regenval voor een gedeelte onder water waardoor de bewoners van de benedenverdieping tijdelijk hun intrek moesten nemen bij de bovenbewoners. Dat probleem is nu verholpen en de mensen hebben nu fijne kamers en goede zorg zo begrijpen we van Yani en haar collega-dominees.

Bijzonder vond ik het om een  stukje geschiedenis te horen, waar ik eigenlijk niets van af wist: in 1998 is de chinese bevolking aangevallen, werden chinese vrouwen verkracht, huizen binnengedrongen en kerken verbrand. Zo ook een gedeelte van de kerk die wij vandaag bezochtte. De angst na 1998 leeft nog steeds onder de chinezen en velen zijn dan ook verhuisd. Voor anderen, die in de wijk zijn blijven wonen, zorgt de kerk voor trauma verwerking.

Na deze prachtige en unieke ontmoeting, met heerlijk chinees eten (Yani, blijft er maar op hameren, dat ik meer moet eten :-) ) vertrekken we naar de chinese tempel. Midden in de Chinese wijk, via een smal gangetje staat dan de tempel. De geur van wierook komt je tegemoet en de kleuren schitteren als nooit te voren.

Het is één en al pracht en praal. Lopend naar de tempel toe worden we ook geconfronteerd met de armoede. Volwassenen en kinderen langs het weggetje en het plein vragen om geld. Een lief viertal kinderen, roept: "Miss, picture please". Het is dan wel geen geld, maar de blik op hun gezichten nadat ze de foto die ik zojuist maakte zien betekent ook veel. Blijkbaar ook voor deze kinderen, want glimlachend gaan ze gewoon weer verder waarmee ze bezig waren. 

De tempel instappend word ik een klein beetje overvallen door allerlei gevoelens. Mensen in diep gebed, de wierook over zichzelf uitwaaiend en de uitleg van een oudere man. Deze man spreekt Jaspert aan en vertel in een rechtszaak verwikkeld te zijn. Nu is hij hier gekomen om te bidden, hopend dat zijn zonden worden vergeven en dat de rechtszaak goed zal uitpakken. Wanneer hij mij later nog eens passeert in de tempel, staan we even stil naast elkaar, als hij wegloopt leg ik vluchtig nog mijn hand op zijn schouder: mijn kleine teken van verbondenheid en compassie.

Onze laatste ontmoeting van vandaag, was met het theologisch seminarie. Ook daarover valt een klein boekje te schrijven. Laat ik het nu beperken tot het verhaal dat Jan, professor van het seminarie, vertelde tijdens het avond eten.

 

Vorige week was Jan met zijn vrouw op vakantie op een van de omringende eilanden. Daar trof hij twee nederlandse meisjes die aan het backpacken waren. Jan sprak hen aan in het Nederlands en er was een klik. De dagen die volgden werden gevuld met samen er op uitgaan, samen snorkelen en samen eten. Jan en zijn vrouw namen de twee meiden onder hun hoede. Toen Jan en zijn vrouw terug zouden reizen naar Jakarta, vlogen de meisjes met hen mee en mochten thuis bij de professor en zijn vrouw logeren. Uiteraard waren er vele gesprekken tussen deze vier mensen. Waaronder de gesprekken over het geloof. Jan vertelde over zijn werk, vroeg naar de achtergrond van de meisjes en wat zij nou denken over het geloof. Jan heeft ook met hen gebeden en meer verteld over zijn geloof. Maar met name heeft Jan de meisjes kennis laten  maken met de Christelijke gastvrijheid. Zoals Jan zegt: "Misschien moeten jullie in Nederland ook meer de christelijke gastvrijheid laten zien, dan zal er vast iets moois gebeuren."

 

Gelovig zijn, uit je niet alleen door er over te praten, maar met name door in alles wat je doet: de gastvrijheid uit te stralen!

Ik wens jullie allemaal nog een goede zaterdag toe en alvast een fijne zondag. Wij zitten morgenochtend om zes uur in de kerk :-)

Alvast: "Selamat tidur" (goede nacht/welterusten)