"Niet klagen, maar bidden om kracht"

Lieve mensen,

onze tweede dag in Jakarta loopt ten einde. Het bed lonkt, maar eerst hoop ik jullie nog mee te nemen in onze afgelopen 24 uur. Want wat was het weer bijzonder.

Voordat ik jullie vertel over onze tweede dag hier, neem ik jullie nog graag even mee naar de moskee, waar we gisteren door heen zijn gelopen.



Gisterenmiddag na de lunch, vertrokken we om 3 uur naar het vrijheidsplein en -monument.

een prachtig gezicht hoe de vlam "brandt" voor de onafhankelijk van Indonesie. Helaas konden we het monument zelf niet in, maar er omheen lopen gaf al een uniek gevoel. Aangezien hierdoor ruimte in het programma ontstond leidde Jaspert ons naar de Isiqlal moskee. Allereerst al bijzonder om te zien, dat vlak achter de moskee, de katholieke kerk pronkt. Met respect betraden we deze moskee, waar maar liefst 200.000 mensen kunnen komen om te aanbidden. Want zoals Jaspert zegt:"De moskee is een aanbiddingsplek, de kerk een preekplek."

Uiteraard is gepaste kleding wel gebruikelijk, vandaar de foto hierboven van ons dames. De moskee is gigantisch en vol symboliek. Zo is de enorme koepel in het midden 45 meter in doorsnee, de ring die bevestigt is aan de buitenkant van de koepel 17 meter van doorsnee en de kleine koepel ernaast heeft een doorsnede van 8 meter. Dit alles staat voor, let op: 17-08-'45  de dag waarop Indonesie onafhankelijk werd verklaard. Het gevoel om in de moskee te staan kan ik helaas zo één twee drie beschrijven, dat we op heilige grond stonden, zo voelde het wel. zeker aangezien er verschillende groepen aan het bidden waren. Erg mooi om dit kijkje in een totaal andere (hier gebruikelijkere) wereld mee te krijgen!

En dan naar vandaag. Een dag vol bezoeken, waarbij ik een paar momenten zal uitlichten. In de ochtend een bezoek aan Huize Reinier de Klerk. Reinier de Klerk, voormalig VOC bestuurder en later gouverneur-generaal van Nederlands indie. Hij woonde in een prachtig huis aan de Molenvliet. Oude foto's laten zien, wat een weelde er geweest moest zijn, helaas is alleen de Klerk's huis met rust gelaten, terwijl alle andere kenmerkende gebouwen uit die tijd zijn verdwenen. Een stukje koloniale geschiedenis komt tot leven als je voet zet op het terrein van de Klerk. In weelde en rijkdom, kenmerkt hoe de Klerk geleefd moet hebben. Het laat tegelijkertijd een kant zien van Indonesie waar we wellicht niet altijd even trots op zijn geweest, aangezien onder de Klerk ook de eerste aanzetten van de latere atjeh oorlog zijn gezet.

Na dit bezoek volgde een bezoek aan het Maritiem museum en de Havenwachttoren. Een prachtige manier om een vleugje van de geschiedenis mee te krijgen. Toen ik in de Havenwachttoren stond, greep me echter iets anders aan, wat ik gisteren al kort belichtte: rijkdom en armoede liggen hier scrhijnend dichtbij elkaar. Waar een man op een boot in een zeer vervuilde rivier lege flesjes eruit vist om weer te verkopen, rijden op de weg daarboven de grote en sjieke auto's langs en bestaan er gigantische shopping malls. Het enige gevoel dat je daarbij kan bekruipen zijn juikende handen, althans dat is bij mij altijd het gevoel. Deze stad heeft ontzettend veel te bieden, maar in mijn ogen is er nog veel te veel ongelijk verdeeld. Jullie begrijpen het vast al, ik heb overal mijn ogen uit gekeken.

waar we gisterenmiddag nog de moskee instapten, stapeten we deze namiddag de Willemskerk binnen een prachtige kerk (met name van binnen, want van buiten kan gezegd worden: dat verval is ingetreden). een kerk die inspireert en waar nog iedere zondag om 10.00 uur een Kerkdienst in het Nederlands wordt gehouden.En dan zijn er ook nog eens 300 mensen aanwezig, hoe mooi moet dat zijn.

Helaas heeft de kerk ook hier te kampen met problemen. Anders dan in Nederland blijven jongeren wel naar de kerk komen, maar blijkt het islamistische geloof een moeilijkere factor. In het Nederlands dagblad van 5 juli stond een artikel over ongerustheden in Bekasi.

Daar vormen de zware moslims groepen (zogehete hard-liners, toch een minderheid van de moslims) die het de christenen zacht gezegd moeilijk maken. Zo is er één protestantse Kerk verzegeld, een ander is verwikkeld in een rechtszaak waar veel geld bij komt\ kijken en de derde krijgt geen vergunning om te opereren als Kerk. Dat alles door een "apparaat"dat is opgesteld door de regering, die enorm corrupt is en het de christenen wil bemoeilijken om met het Evangelie bezig te zijn. Ook dat soort problematieken trekken langzamerhand naar Jakarta. Maar toch zijn er ook sprankelingen van hoop voor de kerk. De kerk blijft aantrekkelijk voor hen die zich willen rekenen tot het christendom, morgenavond is er een jongerenbijeenkomst waar maar liesft 5000 jongeren op af komen en er zijn nog altijd 350 gemeenten!

Zoals de voorzitter van de synode van de Protestantse Kerk hier zegt: "Niet klagen, maar bidden om kracht!"

Kracht om geinspireerd te blijven en voor anderen te zorgen! daarmee sluit ik deze dag graag af. Want zorgen voor een ander dat is wat geldt voor mij: als medewerkster van Kerk in Actie, maar des te meer als Persoon.

Zolang we maar voor elkaar blijven zorgen en om elkaar blijven geven!

Dat is wat telt!