De Zending is Grensoverschrijdend

De inspiratiereis ging twee en een halve week geleden van start. Maar vandaag komt deze dan echt ten einde.Vanmorgen vroeg om half zeven heb ik mijn reisgenoten: Josien, Jaspert, Bouke, Wil, Geert en Gerry uitgezwaaid voor hun laatste "echte vakantieweek" op Bali. Ik vertrek om drie uur naar het vliegveld om terug te reizen naar Nederland. De reis is voor mij vandaag volbracht...

Maar wat heeft de reis ons gebracht? De afdeling Zending van Kerk in Actie stuurde ons op inspiratiereis om zelf te kunnen ontdekken van Zending nu nog betekent.

Als ik het samen moet/kan vatten, zou ik zeggen: "De Zending is Grensoverschrijdend!"

Uiteraard gaat de Zending vanoudsher letterlijk over de grenzen heen. In de vroegere jaren trokken missionarissen immers al naar het buitenland om daar het Evangelie te verkondigen. En nu sturen organisaties zoals Kerk in Actie, nog steeds mensen uit om zich in het buitenland bezig te houden met theologie/ het Evangelie en activiteiten die samenhangen met het geloof.

Maar de Zending is daadwerkelijk veranderd, van verkondiging van het Evangelie, worden er nu allerlei activiteiten uitgevoerd die in mijn ogen grensoverschrijdend zijn.
Want in een wereld van zoveel godsdiensten, is Indonesie het land met de grootste Moslimpopulatie en daarnaast de andere religies van de Hindoes, Boeddhisten, Confusionisten, Protestanten, Katholieken en de mystieke Javaanse theologie (al wordt deze laatste niet erkend). Waar men van te voren zou denken, dat er grote problemen zouden kunnen ontstaan tussen de godsdiensten hebben wij juist de harmonie tussen de religies mogen ervaren.

Uiteraard zijn er hier, net als in Nederland, spanningen, maar dat is met name tussen de hard-liners of de fundamentalisten/extremisten van onder andere het christendom en de islam hier.

Religie zit hier in alles van de samenleving genesteld. Op je ID kaart staat zelfs tot welke stroming je behoort. Niet religieus zijn, dat bestaat in theorie niet, uiteraard zijn er in de praktijk altijd uitzonderingen. Juist de Zending van nu laat zien dat ze werkt aan een hamonieuze religieuze samenleving. Met elkaar praten, elkaar de ruimte geven voor de eigengeloofsbeleving en het tonen van wederzijds respect zijn slechts enkele punten die tijdens deze reis naar voren zijn gekomen. Men is hier niet angstig voor elkaars geloof, maar wil juist elkaar leren begrijpen, zodat er geen ruimte is voor angst.

Zo ervaarden we ook tijdens een bezoek aan Klatan, waar een internaat gevestigd is. Het bleek dat in die ene kamer alle godsdiensten van Indonesie verzameld waren. Toen de laatste deelnemer binnenkwam zei de voorzitter trots: "Fantastisch nu zijn we echt compleet en in harmonie". Samen met zeven geloven werd het gebed ingezet met de opmerking dat iedereen de vrijheid had om op zijn of haar eigen manier te bidden. Bijzonder: zeven verschillende geloven samen in één gebed en in één harmonieus gesprek!

Maar bij Interreligieuze dialoog stopt de Zending niet, in bijna alle bezoeken zien we het Zendingswerk gecombineerd wordt met Diaconaat: zorg. Zo had de Chinese Kerk in Jakarta (waar we Jannie ontmoette) een kliniek en tandarts in de kerk en een kliniek in de arme wijk rondom de kerk. Iedereen is daar dagelijks welkom.

Of het kinderprogramma Anak Wayang, waar kinderen van alle religies met elkaar spelen en leren dat zij er als kind mogen zijn. Dat zij ondanks de problemen van huiselijk geweld thuis, de mogelijkheid krijgen zich weer even kind te voelen en zich zelf kunnen ontplooien. Zo kwamen we er een ontzettend pienter jongetje tegen van 11(in het rode t-shirt), hij straalde de zelfredzaamheid uit en hij is volgens mij weer een voorbeeld voor de vele kinderen die nog door Anak Wayang bijgestaan mogen worden. (nu met twee nieuwe voetballen)

Of het landbouwprogramma, ontstaan vanuit een religieuze opdracht, die we donderdag nog bezochtten. YPL, het programma zet zich in tegen de klimaatveranderingen, tegen de erosie in de bergen. Zij proberen samen met een cooperatie van boeren (wederom van alle geloofsstromingen) de schepping in stand te houden en mogelijke rampen, als gevolg van de erosie, te voorkomen.

Of tijdens de laatste ontmoeting van onze reis met een jonge vrouwelijke gepassioneerde dominee. Een dominee van een christelijke kerk, die samen met een heel team vrijwilligers tijdens de gehele ramadan iedere dag eten verzorgd voor 500 mensen uit de omgeving. Mensen, moslims die het niet breed hebben mogen hier (tegen een zeer lage vergoeding) komen eten. En nee, de insteek van de christelijke kerk is niet om te evangeliseren maar om elkaar te ontmoeten. "Nog nooit in de afgelopen jaren is één van de moslims die mee at, christen geworden."zegt de dominee trots. Dat maakt duidelijk dat het hier gaat om menselijk contact, begrip en wederzijds respect en niet om zieltjes winnen.

Dit alles is slechts een greep uit onze bijzondere reis waarbij de Zending grensoverschrijdend is gebleken. En wat voor altijd voor op zal staan is dat je als Christen of gelovige niet altijd hoeft te praten over je geloof, maar met name de gastvrijheid, vriendelijkheid en zorg voor elkaar moet tonen. Vergeet daarbij ook niet, op zuster Anselma's advies: eet minimaal één keer per dag met elkaar! Wij hebben als groep meerdere malen met elkaar en anderen mogen eten en dat was van grote toegevoegde waarde!

Ik ben dankbaar dat deze groep van vier gemeenteleden, een kerk in actie medewerkster (en ook gewoon gemeentelid) en twee bijzondere uitgezonden medewerkers de zending in Indonesie hebben mogen ervaren. Het is een verrijking geweest!

Ik hoop dat mede door deze blog ook jij/u als lezer hebt kunnen ervaren wat de Zending tegenwoordig nog betekent. En ik ben van mening dat ons zendingswerk nog vele jaren mag blijven bestaan, waarbij altijd kritisch gekeken moet worden naar de context waarin deze zending wordt uitgevoerd.

Vanuit Indonesie, groet ik julie en bedank ik jullie voor het meelezen en meeleven!

Terimakasi!