Een andere wereld...

Gisteren zijn we afgereisd naar weer een “andere wereld”zo zal ik het maar even beschrijven. Wil zei ook: “even weg uit de stad”. We zijn afgereisd van Jogja naar Salatiga, de woonplaats van Josien en Jaspert. De reis op zich was weer een mooi avontuur
De bus draait overuren als we soms bijna steil de berg oprijden. Naast ons diepe dalen opgevolgd door enorme bergranden. Het is werkelijk een fenomenaal gezicht. Tijdens het rijden krijg je op een andere manier het leven van de indonesiers te zien.

We zien juist in dit gedeelte veel werkzaamheden op de tabakvelden, waarmee mensen inkomsten hopen te krijgen. Af en toe verbaas ik me er over hoe hard de mensen hier in de natuur werken, blootgesteld aan allerlei gevaren om zo hopelijk voldoende geld bij een te krijgen om het gezin van eten te voorzien. Het is voor elk een hard bestaan kan ik me zo voorstellen. Zo hebben we dat hier al vaker gezien. Mensen werken overal, maar meestal tegen een enorm laag salaris. Er moet veel bijverdiend worden en dat gebeurt op allerlei manieren, denk alleen maar aan : aanwijzingen geven als iemand wil parkeren. Ook daarmee is geld te verdienen.

Tijdens onze rit naar salatiga stoppen we op verschillende plekken. Zo stoppen we onder andere bij een prachtige waterval(letje), die wegens het droge seizone minder hard stroomt dan anders, maar enorm de moeite waard is om te zien. We drinken een kop “koppie” en praten met de eigenaresse die alweer druk bezig is met het eten bereiden voor de avond. Josie treft nog een vrouw die iedere dag (let op) 12 keer 25 kilogram zand op haar rug over een steile trap naar boven brengt. En daarmee verdient ze net genoeg…

De volgende rit brengt ons naar de Merapi vulkaan. Er zijn hier vele vulkanen en bergen. (merapi, Merbabu, Sindoro, Sumbing en Selamat) De plek waar wij stoppen biedt daarover informatie. Ongelooflijk om te zien dat in de afgelopen dertig jaar meer dan 20 keer een vulkaan is uitgebarsten. Dat heeft, zoals jullie vast zullen begrijpen, een enorme impact op de bevolking. Maar hun huis in de bergen verlaten is geen optie, want daar is de land vruchtbaar en de oogst essentieel om brood op de plank te brengen.

Het zijn de tegenstrijdigheden waar men hier dagelijks mee worsteld. Ik herinner me de woorden van de boeddhistische monnik. Neem het leven zoals het je gegeven wordt. Dat is wat de mensen hier zeker doen en iedereen probeert er het beste van te maken.

En dan, komen we aan in Salatiga. Ons hotel ligt bovenop een grote heuvel. En het geeft uitzicht over heel salatiga met haar prachtige bergwand. Tegelijkertijd brengt het enige rust, waardoor de verhalen van de bijzondere ontmoetingen van de afgelopen dagen weer een plekje kunnen krijgen.

In de namiddag gaan we naar Percik, de werkplek van Josien en Jaspert. Een enorm inspirerende plaats, waar we enthousiaste collega’s ontmoeten. Zij vertellen ons met veel overgave over hun werk. Percik is een onafhankelijk organisatie voor sociaal onderzoek, democratie en sociale gerechtigheid. Er gebeurt enorm veel, die sfeer hangt ook in de lucht. (er staat zelfs een matras in een van de werkruimtes, voor als iemand de nacht op kantoor wil doorbrenegen). Een bijzonder onderzoek wat een tijd geleden is uitgevoerd, is een onderzoek naar de werkzaamheden van een NGO in Atjeh. Percik werd ingehuurd om te kijken of de noodhulpwerkzaamheden goed werden uitgevoerd. Het is fijn om te horen dat er kritisch naar dit soort zaken van de ontwikkelingssamenwerking wordt gekeken. Ook is het enorm inspirerend om deze collega’s te ontmoeten.

Het geeft weer even een kijkje in de keuken van ons wereldwijde werk. En die keuken ziet er wederom erg goed uit!