Waak over je hart, het is de bron van je leven

Tijdens deze inspiratiereis, staat elke dag één bijbeltekst boven het programma van die dag. Vandaag was dat uit Spreuken 4:23.

"Van alles waarover je waakt, waak vooral over je hart, het is de bron van je leven."

En aan het einde van deze dag, heb ik mijn hart weer laten spreken.

Tijdens het bezoek aan het Holy Stadium, de charismatische kerk, komt er een enorme gepassioneerdheid over me heen. Maar voordat ik fel van wal steek, zal ik jullie vanaf het begin af aan meenemen in dit bezoek.

Aan het einde van de middag stopt onze bus bij een modern gebouw. De Charismatische Kerk. De kerk wordt omringd door sportvelden, waar door vele jongens wordt gevoetbalt. Verderop staat de school waar maar liefst 3000 kinderen les krijgen: van de basisschool tot de mastersopleiding. Het ziet er fantastisch uit.

Onze gastheer begeleidt ons vervolgens naar de kerkzaal. Mijn mond valt open van verbazing. Het lijkt wel een concertzaal. De ruimte biedt plaats aan 12000 mensen. Helaas wordt dat aantal nog niet gehaald, maar de diensten op zaterdagavond, zondagochtend en -middag worden bezocht door respectievelijk 7000, 3000 en 5000 mensen. Niet te geloven, dat is toch prachtig?

Onze gastheer straalt veel enthousiasme uit en vertelt bevlogen over deze kerk. Wat me opvalt zijn de vele activiteiten die de kerk organiseert om een ieder te betrekken bij de dienst. Door een gevarieerd aanbod, weten ze veel verschillende mensen (jong en oud) te enthousiasmeren. Daar zouden we nog wel iets van kunnen leren.

Deze kerk wil aanwezig zijn en dat is een goed streven. Helaas heb ik ook moeilijkheden met de manier van "zending" (evangeliseren) die deze kerk toepast.

De kerk, wil alle verlorenen winnen, tegen welke prijs dan ook. Dat is de missie.

Uiteraard is het een goed streven om je kerk te willen laten groeien. Nou ja, om mensen te betrekken bij het geloof, dat zou voorop moeten staan.  Maar tegen welke prijs kun je dat doen? En wie zijn wij als mensen om te praten over of zelfs een oordeel te vellen over "verlorenen"?

Dat raakt voor mij een groot ethisch punt. Daarnaast heeft de kerk speciale "healing-cermonies" voor onder andere homoseksuelen en moslims. Uiteindelijk betekenen deze cermonies toewijding tot deze kerk en bekering van bijvoorbeeld de homoseksualiteit en de islam. Het uiteindelijke doel van deze charismatische beweging is om 70% van de indonesische bevolking te bekeren tot dit geloof en deze kerk. De overigen, die niet tot deze kerk behoren, zijn verlorenen.

Wanneer er een procentueel streven wordt gekoppeld aan geloof, wordt dit geloof in mijn ogen eng en ook een vorm van radicaliteit.

De uitspraken doen zeer en raken me zeker in het hart. Een hart dat fel spreekt als ik later met Geert en Gerry sta te praten met de vrouw van de bibliotheek. Wanneer Geert vertelt over onze reis, die bolstaat van de interreligieuze ontmoetingen en uitwisselingen, zie ik het gezicht van de vrouw enigzins betrekken. (Ze is het er niet mee eens)

Haar mening is duidelijk:  "Een ieder moet Jezus toelaten in zijn of haar hart en Jezus zien als de verlosser. Ook Moslims dienen dat te doen, ze dienen te bidden richting Jezus." Volgens haar betekent dit echter niet dat een moslim dan is bekeerd.

In gedachten schudt ik wel duizend keer mijn hoofd. Hoe kan een moslim bidden tot Jezus en daarmee niet gevoelens van het eigen geloof verliezen. Is dat dan niet een ander geloof opleggen? Volgens de bibliothecaresse is het moslim-zijn en de manier van bidden in zo'n geval alleen nog het ritueel, maar de man of vrouw dient te bidden richting Jezus.

Uiteraard vind ik het, als medewerkster van de Protestantse Kerk & Kerk in Actie, fijn als mensen zich kunnen vinden in het Protestantse gedachtengoed en geloof. Echter ons geloof opleggen bij een ander, dat kan m.i. niet de bedoeling zijn.

Respect voor elkaars geloof staat immers voorop, het is toch niet voor niets dat we ons als organisatie en als kerk richten op interreligieuze dialoog en oecumenische activteiten?

Het bezoek is pijnlijk, maar laat ons direct ook een andere kant van de geloofsbeleving in Indonesie zien. (waar we eerder aan de ene kant de harmonie zagen van interreligieuze dialoog, aan de andere kant de geluiden over de hard-line moslims hoorden, maar het meest gedeelde geluid was dat we moeten leren van elkaars geloof en respect hebben voor elkaar.)

Uiteraard onderschrijf ik de goede activiteiten van deze kerk: om mensen bij het geloof te betrekken.
Ik heb alleen enorm grote moeite met het stellen van een doel (70%) van bekering.

Er zijn inmiddels zoveel godsdiensten in de wereld. Zou God willen dat iedereen bekeerd wordt tot één geloof?

Zonder zelf een waarde-oordeel uit te spreken over bovenstaande vraag, hoop ik wel dat jullie hierover na willen denken.

Zending, is zoals jullie dus merken, een erg interessant onderwerp, dat voldoende stof tot nadenken biedt.