kerkinactie.vertelt.nl

Een plaatje

2010-11-15T20:29:00.001+01:00

Zaterdag 6 november. Vandaag reis ik terug naar Nederland. Nadat ik gisterenavond van de groep afscheid heb genomen, richt ik nu het vizier op mijn terugreis.

Na het ontbijt komen eerst alle reisgenoten naar mijn kamer om de door hun gemaakte foto’s op mijn notebook te kopiëren. Als dit klusje geklaard is staan er ruim 2.200 foto’s op mijn pc. Het is een aardige en bonte verzameling van foto’s en laat Thailand in alle facetten zien. Deze uitwisseling van foto’s is voor mij een voorbeeld van hoe we samen deze reis beleefd hebben en een gevoel van ervaringen delen.

Daarna splitst de groep zich in wandelaars en shoppers. En ik behoor tot groep shoppers. Een traditie van mij is om in het buitenland naar de kapper te gaan. Dit vind ik leuk om te doen, maar brengt me tevens in contact met de bevolking. Aangezien we met een groepje zijn, heb ik genoeg support en Hanneke treedt op als tolk. En zo sta ik na een half uur met een fris kapsel weer buiten.

Hierna wandelen we terug naar het hotel waar we de anderen treffen om te lunchen. Dan nog een wandeling over het strand en de laatste spullen inpakken. Zoals ik eerder deze weken de groep heb uitgezwaaid, staan ze om half zes gereed om mij uit te zwaaien. Om zes uur vertrek ik met een taxi naar de luchthaven van Bangkok, een rit van 2½ uur, gevolgd door een vliegreis van bijna twaalf uur. Morgenochtend om negen uur zal ik weer voet op Nederlandse bodem zetten.

Persoonlijk hoop ik van harte dat Kerk in Actie na dit “proefjaar” doorgaat met het organiseren van inspiratiereizen. En dat mensen als Maarten en Hanneke die de taal spreken en met hun levens- en praktische ervaringen met het bezoekende land, gevraagd worden hun medewerking te verlenen. Inspiratiereizen hebben een meerwaarde voor het werk van Kerk in Actie, haar partnerorganisaties en de gemeenteleden. Raken en verbinden!

Ik heb deze reis ervaren als een persoonlijke verrijking, en ben iedereen die ik ontmoet heb dankbaar voor hun betrokkenheid, inspirerende verhalen en gebeden. Prachtig, indrukwekkend en inspirerend om Zending van dichtbij mee te mogen maken.
Zending anno 2010 is niet sec pastor of dominee, gericht op eigen kring of kerk, maar is breder georiënteerd op missionaire presentie in de maatschappij. Zending gaat over grenzen, zending is wereldwijd mensen binden en deze verbondenheid gestalte doen.

Bedankt voor het volgen van mijn weblog en het plaatsen van een reactie. Wellicht tot een volgende keer.

Met hartelijke groet, Nelleke

Van land naar strand

2010-11-15T16:46:00.000+01:00

Hua Hin bereiken we na een busreis van ruim elf uur in de vroege ochtend van vrijdag 5 november. Inchecken accommodatie, bagage naar kamer, opfrissen en verzamelen voor een briefing van Maarten is na twee weken routine geworden.

De laatste dagen van deze inspiratiereis staan in het teken van genieten van de Thaise cultuur en omgeving. We hebben het groene landschap ingeruild voor zandstrand aan de Golf van Thailand. De plaats Hua Hin ligt in de westelijke golfkust circa 230 kilometer ten zuiden van Bangkok.

Omdat er dus geen bezoeken aan projectpartners of projecten op het programma staan heb ik woensdag het besluit genomen om eerder naar Nederland terug te reizen. De dagen thuis zal ik gebruiken om tekst te schrijven voor mijn weblog, informatie uit te werken en afspraken met de reisgroep af te ronden ten behoeve van de terugkomavond. Daarnaast vind ik het niet gepast vakantie te houden, nu het inhoudelijke programma is afgesloten en geeft mij dit ruimte om deze bijzondere reis af te sluiten.

Maar de dagen dat ik hier ben breng ik samen met de groep door en zal met enkele facetten van de Thaise cultuur kennismaken. Een hiervan is Thaise massage. Volgens Hanneke hoort dit absoluut in een inspiratiereis “Thaise massage is goed voor lichaam, geest en ziel.” Na de lunch gaan we dit dan ook doen. Eenmaal in de stoel ontspan ik en laat de voorbije twee weken de revue passeren. Gedachten van bezoeken, ontmoetingen en gesprekken flitsen door mijn hoofd. Mensen die met overtuiging, passie en geloof in een betere wereld hun werk doen. Gezamenlijk werken aan wereldwijde verbondenheid, een wereldwijde familie van God. Ons bezoek heeft hun gesteund met aandacht en interesse voor een project. “Uit Nederland komen kerkleden naar Thailand en brengen ons project een bezoek!” Deze reactie heeft mij geraakt en zal ik mee naar huis nemen.

’s Avonds na het eten is een klein moment van afscheid gepland. In mijn korte woord naar de groep en Maarten en Hanneke bedank ik alle deelnemers voor de momenten die we hebben meegemaakt, de projecten die we gezien hebben en bovenal de mensen, ontmoetingen en gesprekken. De sfeer was vanaf het begin goed en ontspannen.

Een speciaal woord van dank richt ik aan Maarten en Hanneke die met onverminderde inzet, gevoel en passie voor het land, de mensen en de cultuur mij deelgenoot hebben gemaakt van Zending in Thailand. We zijn op bijzondere plekken geweest, mensen ontmoet met een verhaal, en mensen aan het werk gezien met een overtuiging in het christelijk geloof en hoe dit plaats te geven in een boeddhistisch land als Thailand. Het geloof en Gods nabijheid geeft deze mensen kracht hun werk te doen.

Morgen naar Nederland,
Nelleke

Geroepen

2010-11-15T14:55:00.000+01:00

Donderdag 4 november is onze laatste dag in noorden van Thailand. Maar onderweg van Chiang Rai naar Chiang Mai brengen we eerst nog een bezoek aan een christelijke Montessori kleuterschool en hebben een gesprek met de leiding van de school.

De school weet van onze komst en de kinderen zijn net met het ochtendprogramma begonnen als wij aankomen. Dat dit programma nu een beetje anders verloopt dan normaal, vinden de kinderen niet erg. Integendeel, ze halen de leermaterialen uit de kast en laten dit aan ons zien. Ze leren lezen, schrijven, tellen in het Thais en Engels. Om het leren makkelijk te maken wordt er gebruik gemaakt van kleuren en symbolen. Ook duurzaam lesmateriaal wordt gebruikt: geen papier om te leren schrijven, maar een la met rijst.

De kleinsten van de klas spelen buiten. Zij hebben een extra speelkwartier totdat ze voor het eten geroepen worden. Zodra de kinderen aan tafel zitten, worden wij door de leiding van de school ontvangen. Het gaat hier om twee zussen die beiden met hun eigen specialisme (lerares en diacones) deze nieuwe school zijn begonnen. Voorheen hadden ze 40 jaar op een andere locatie een school. Nadat ze daar gestopt waren, dachten ze niet nog een keer met een nieuwe school te beginnen.

Maar de mogelijkheid deed zich een paar jaar geleden voor en sinds 1½ wordt hier onderwijs gegeven met christelijke elementen als basis van de school. En is christelijk Montessori onderwijs een meerwaarde in Thailand.

Ze vertellen dat de privéschool in het dal (regio) een naam heeft opgebouwd. En dat ze een onderscheiding hebben gekregen voor de manier waarop ze de school draaien. Opmerkelijk is dat veel ouders geen christen zijn. De school tracht de ouders via de kinderen te bereiken. Het feest op 18 december is hier een voorbeeld van. Ouders en kinderen worden uitgenodigd voor het kerstfeest. Een feest waar iedereen aan bijdraagt en helpt, een feest met gebed en eten.

Na een uur sluiten we het bezoek af. Een ontmoeting met twee bijzondere vrouwen die geroepen werden om dit project gestalte te geven en te dragen. Ze doen dit met een passie en liefde voor het werk, waarin ze “in de uitvoering van ons werk de steun van God ervaren”.

De rit gaat verder naar Chiang Mai, waar we in de middag bij huize Van Staveren aankomen en we na acht dagen afscheid nemen van "onze" buschauffeur. Dit doen we als groep met een dankwoord van Maarten en een gezamenlijk gebed. Een presentje voor bewezen diensten is hem van harte gegund.

Dan worden we door Irene welkom geheten. Karsten komt even later thuis met een klein taartje … Hij is vandaag jarig! En natuurlijk wordt er dan voor de jarige gezongen. Het is een gezellige middag met Karsten en Irene, en ook dochter Rachel vindt het geweldig, maar ook dit bezoek kent een einde. Dus wordt alle bagage verzameld en gaan we om zes uur naar het busstation, waar we om half acht de nachtbus naar Hua Hin nemen. Een busreis van circa 1.000 kilometer naar het zuiden. Verwachte aankomsttijd morgenochtend zeven uur!

Tot in Hua Hin,

Nelleke

Gouden Driehoek

2010-11-15T11:47:00.001+01:00

De reisgroep krijgt vandaag een prachtig cultureel programma voorgeschoteld. In het uiterste noorden van Thailand ligt het gebied van de Gouden Driehoek tussen Myanmar, Laos en Thailand. Een bezoek meer dan waard.

Maar dit uitstapje laat ik aan me voorbij gaan om de gesprekken van de afgelopen dagen en verzamelde informatie uit te werken. En om tekst voor mijn weblog te schrijven.

Na het gezamenlijk ontbijt zwaai ik de groep uit, en ga in mijn hotelkamer aan de slag. Ik schrijf teksten, selecteer foto’s en maak dit tot een geheel voor op het blog. Voor dit laatste maak ik gebruik van een netwerkverbinding van het hotel. Met het plaatsen van tekst en foto’s van mijn derde weblog gaat dit niet goed! En loopt de pc een “virusje” op. Het lukt me om blog Familie gevoel nog te plaatsen maar voor de verdere reis zie ik van blog updates af.

’s Middags combineer ik werk en ontspanning: het opstellen van een vragenlijst wordt gecompenseerd met een wandeling. En een interview teruglezen met een pauze op een terras.

De groep komt aan het eind van de middag bij het hotel terug en ze vertellen enthousiast over hun bezoek aan de tuin van het Koninklijk paleis, het opium museum en de grensstreek. Maar behalve hun verhalen en prachtige foto’s hebben ze voor mij een vel handgeschept papier meegebracht. Deze kleine attentie geeft de sfeer binnen de groep weer. Het is erg fijn om met deze groep mensen op "dienstreis" te zijn.

’s Avonds eten we in de stad Chiang Rai en brengen een bezoek aan de avondmarkt. Terug in het hotel pakken we onze spullen weer in, want morgen gaat de reis verder.

Nelleke

Familie gevoel

2010-11-10T15:18:00.001+01:00

De dag begint vroeg op dinsdag 2 november. Om kwart over vijf worden de kinderen van het tehuis wakker gemaakt. Een haan kraait, de bel wordt geluid en even later hoor ik voetstapjes buiten. Mijn kamergenoten hebben de geluiden ook gehoord, en ik ga als eerste uit bed om dit ochtend tafereel gade te slaan.

Elk kind van het tehuis weet wat te doen: opstaan, persoonlijke en kamerverzorging, een corveetaak in of om het tehuis, en dan samen ontbijten. Elke ochtend leren ze een Bijbeltekst die ze buiten voor vertrek naar school gezamenlijk uitspreken, gevolgd door gebed. Om half zeven gaan de oudsten op de fiets naar school, de kleinsten staan dan al klaar om te voet te vertrekken.

Inmiddels is onze hele reisgroep opgestaan en volgen -binnen of buiten- dit ochtendgebeuren. Het is prachtig om dit te aanschouwen: 26 kinderen in de leeftijd van 7 tot 17 jaar, die ongeacht hun herkomst of persoonlijke geschiedenis met elkaar omgaan als een familie. De oudsten helpen de kleintjes, taken worden gedaan in een sfeer van er voor elkaar zijn, en met respect voor wat elk kind kan.

Om kwart over zes staat iedereen buiten. De kinderen klaar om naar school te gaan, en wij om hun uit te zwaaien. Maar eerst wordt een Bijbeltekst opgezegd en samen gebeden. Omdat de Bijbelteksten en het gebed in het Thais wordt uitgesproken, vraag ik of alle kinderen een Bijbel hebben. Maarten vertelt dat de kinderen die kunnen lezen een Bijbel hebben. Maar een wens van de oudste kinderen is het lezen van een Engelstalige Bijbel.

Nadat we de kinderen hebben uitgezwaaid gaan we ontbijten en pakken onze spullen in. Maar voordat we Li en Saawkaew bedanken voor hun gastvrijheid en hun inspirerende verhalen, brengen we een bezoek aan de Christelijke Montessori school. De school ligt op loopafstand van het tehuis en naast de kerk. Deze kleuterschool geeft les aan ± 75 kinderen, verdeeld over 3 groepen. De kinderen zijn tussen de 2 tot 6 jaar oud. Omdat veel kinderen steeds minder van hun geschiedenis en cultuur weten, richt de school zich -buiten het vaste lesprogramma- op drie aandachtsgebieden: gezondheidszorg, muziek, en geschiedenis en cultuur. De kinderen hebben allemaal een eigen kam en tandenborstel, en leren het belang van persoonlijke verzorging. Bij geschiedenis en cultuur staat vroegere huisvesting, speelgoed, arbeid en werktuigen centraal. En muziek is een belangrijk element in het dagelijkse leven van de Thai. Het behalen van een muziekdiploma behoort op scholen tot de mogelijkheid.

Na dit bezoek gaan we terug naar het kindertehuis en laden de bus in. Van Li en Saawkaew krijgen we allemaal een traditionele waterlepel als bedankje en herinnering. Een prachtig geschenk van twee mensen die goed en dankbaar werk doen. David en Leonie zeggen in hun dankwoord dat het werk van het kindertehuis hun in het hart geraakt heeft, en daarom krijgt ook dit project een bijdrage uit de collecteopbrengst van hun huwelijksdienst.

‘s Middags bezoeken we nog twee kerken die tot de Church of Christ in Thailand (CCT) behoren, waaronder de Sangprateep Church en rijden naar onze volgende bestemming: Chiang Rai.

Groetjes, Nelleke

Klein zijn, groot werk doen

2010-11-10T12:03:00.001+01:00

Maandag 1 november: een nieuwe maand en een nieuwe week. We hebben weer een verplaatsing per bus voor de boeg. De reis gaat verder noordwaarts richting Baan Mai in de provincie Phayao.

Vanochtend is iedereen weer vroeg paraat. Het programma voor de komende dagen is zo divers en met veel verplaatsingen dat we met handbagage gaan reizen. Dus staan de koffers van de groep om 09.00 uur in de hal van het hotel klaar om naar het huis van Karsten te brengen. Zodra dit klusje gedaan is, vertrekken we richting onze nieuwe bestemming. Onderweg pauzeren we bij de “hete bronnen” van Chiang Rai. Ik laat deze gelegenheid niet onbenut om mijn handen en voeten in het warme water te dompelen. Maar hoe heerlijk dit ook is, de reis gaat verder.

Tegen de middag komen we aan bij het prachtige meer van Phayao. Met uitzicht op het meer heeft Maarten een leuke eetlocatie gevonden waar we de lunch gebruiken. De buschauffeur die ons sinds aankomst in Chiang Mai overal naar toe rijdt, eet meestal alleen aan een aparte tafel.

Na herhaaldelijk aandringen, schuift hij vandaag voor de lunch bij ons aan. Dat ons reisgezelschap “anders” is, dan de toeristen die hij vaak vervoert, geeft hij aan in de manier van hoe wij hem benaderen en met het omgaan. Met de woorden “jullie zijn geen gewone toeristen” wil hij dit benadrukken.

Na de lunch gaan we verder naar de stad Phayao en stoppen bij het voormalig huis van Maarten en Hanneke. Hier hebben zij bijna 7 jaar gewoond en gewerkt. Een kerk, internaat en het dienstencentrum van de kerkprovincie zijn op hetzelfde terrein gebouwd.

Dan gaat de busrit weer verder naar de eindbestemming van vandaag: Baan Mai. In deze plattelandsgemeente woont en werkt het echtpaar Li en Saawkaew. Li is als pastor aan de gemeente verbonden en samen met zijn vrouw heeft hij de zorg van 26 kinderen in het kindertehuis “Mob Rak”.

Tijdens het avondeten praat ik met Li over zijn gemeente en het kindertehuis. Mijn eerste vraag waar hij de opleiding heeft gevolgd antwoordt hij met “bij beiden Van Staveren. Sinds 3 jaar ben ik in deze gemeente werkzaam, daarvoor was ik godsdienst leraar. Ik volgde les op de Bijbelschool van Phayao bij Maarten; vele jaren later, in 2002, ben ik de deeltijd opleiding Bachelor of Arts gestart en heb onder andere Karsten als docent gehad. In 2006 heb ik de studie afgerond en sinds 2007 ben ik hier voorganger.”

Uit mijn gesprekken met Karsten weet ik inmiddels dat vergoedingen een probleem zijn in vooral plattelandsgemeente. Ik vraag Li dan ook naar de grootte van de gemeente en of hij door de gemeente betaald wordt. Li legt uit dat de grootte van een gemeente wordt uitgedrukt in het aantal gezinnen, en voor deze gemeente zijn het er 12! Ik kijk hem aan waarop hij antwoordt “dit zijn 102 leden”. Het is mij nu al duidelijk dat Li niet door de gemeente betaald kan worden. Hij ontvangt zijn vergoeding vanuit het Steunfonds van de Church of Christ in Thailand (CCT).

Li praat graag over zijn gemeente en hoe zijn werkzaamheden eruit zien, maar nog meer wil hij over het kindertehuis vertellen en de meisjes die hierin verblijven. Om dit te begrijpen neemt hij ons eerst mee naar een bergstam. De Hmong bergstam ligt op circa 15 km van het kindertehuis. In dit dorp wonen 250 mensen en 7 kinderen hebben onderdak in het kindertehuis.

Uit bergstammen op het platteland komen de meeste kinderen naar het kindertehuis. Het tehuis is met steun van Australische en Amerikaanse donoren gebouwd. Uit Nederland komt ondermeer steun voor kosten van de kinderen, spel en ontspanning. De Thaise overheid draagt niets bij.

’s Avonds hebben de kinderen een programma voor ons met muziek, zang en dans. Daarna is het snel slapen want om 05.15 worden de kinderen gewekt.

Nelleke

Zondag? Maar dan anders

2010-11-03T16:29:00.000+01:00

31 oktober. Het is vandaag zondag, het is Hervormingsdag, maar is dit voor ons merkbaar vandaag? In het dagelijkse leven en de cultuur van de Thais in ieder geval niet. Op enkele overheidsinstanties en banken na, zijn alle winkels en bedrijven geopend. De dag- en avondmarkten worden opgebouwd en er wordt handel gedreven. Wij beginnen de zondag anders: we gaan naar de kerk.

We gaan naar de kerkdienst van de Eerste Kerk van Chiang Mai. De naam van de kerk doet anders vermoeden dan de bouw. Het is een moderne, lichte kerk en biedt plaats aan circa 400 personen terwijl de naam, Eerste Kerk, het idee geeft dat de kerk al eeuwen lang bestaat. De naam “Eerste Kerk” verwijst naar de eerste christelijke kerk in Chiang Mai. Het eerst gebouwde kerkje staat nog op enkele tientallen meters van deze nieuwe kerk. De Eerste Kerk van Chiang Mai behoort tot de Church of Christ in Thailand (CCT). Twee koren en een band luisteren de dienst met muziek op.

De dienst wordt in het Thais gehouden. Wij en de andere gasten krijgen de Engelse vertaling te horen. Want behalve onze aanwezigheid zijn er gasten uit Australië en Amerika. Ook zij brengen ondermeer een bezoek aan projectpartner CCT en enkele CCT projecten. Karsten vertelt aan het eind van de dienst wie we zijn en waarom we naar Thailand zijn gekomen.

Na afloop van de kerkdienst gaan we, incl. Karsten, Irene en Rachel, naar een restaurant waar we de lunch gebruiken. Karsten neemt de gelegenheid te baat zijn ouders persoonlijk en namens Kerk in Actie te bedanken voor het organiseren en begeleiden van de Thailand inspiratiereis.

Als dank krijgen ze een schilderij aangeboden dat door een docent van de kunstacademie van de Payap University is gemaakt. Het schilderij is een voorstelling van Joh. 21, vers 17: “Heer, U weet alle dingen. U weet dat ik U liefheb” en is Maarten zeer dierbaar.

De middag brengen we door met een bezoek aan de Umbrella Factory, Celadon en Shinawatra Thai Silk. In de Umbrella Factory worden op traditionele wijze paraplus gemaakt en beschilderd. De mogelijkheid om persoonlijke artikelen en kledingstukken van een print voorzien, laten we niet schieten. Dan gaan we door naar Celadon, hier wordt typisch Thais aardewerk vervaardigd. En als laatste bezoeken we Shinawatra Thai Silk.

De zondag zit erop, een andere zondag. Om de woorden van Maarten te gebruiken:

Anders is anders

Anders is niet beter

Anders is niet slechter

Anders is anders, en dat is ook goed

Morgen verlaten we Chiang Mai en gaan met de bus naar Baan Mai. We gaan van een provinciestad naar het platteland.

Nelleke

Mooi Thailand

2010-11-03T10:19:00.000+01:00

Zaterdag 30 oktober. Wat hebben we veel gezien en gedaan de eerste week van ons verblijf in Thailand. Elk van ons houdt een reis- of dagboekje bij om de bezoeken en ervaringen op te schrijven. En Maarten geeft elke ochtend bij vertrek een "briefing" van wat er die dag op het programma staat. Een projectpartner of een project bezoeken, eten en drinken, Thaise cultuur en de schoonheid van het land …

De olifant en orchidee staan vandaag op het culturele menu. Ze zijn beiden onlosmakelijk met Thailand verbonden. De olifant geniet een hogere status dan welk ander dier, maar door ontbossing en stroperij is het aantal olifanten flink afgenomen. Invoering van machines en een verbod op commerciële houtkap heeft de olifant als werkolifant overbodig gemaakt. We brengen een bezoek aan het Maesa Elephant Camp om nader kennis met ze te maken.

Nadat we een olifantenrit hebben gemaakt, ze in bad zijn geweest en een hapje hebben gegeten, krijgen we een vermakelijke show te zien van olifanten die voetballen, schilderen, boomstammen stapelen, en met ons op de foto willen!

Na de lunch gaan we naar een orchideeën kwekerij. De orchidee is de beroemdste bloem van Thailand. Er zijn circa 1.300 wilde soorten. Voor Thailand is het een belangrijk export product, er worden dan ook miljoenen orchideeën gekweekt.

’s Avonds na het eten kijken we terug op een prachtige dag. Een dag waarin ontspannen en genieten van wat Thailand te bieden heeft centraal stond.

Het gegeven dat de klok vannacht in Nederland een uur wordt teruggezet en de wintertijd weer ingaat, nemen wij met een glimlach op het gezicht en in T-shirt gekleed voor kennisgeving aan!

Tot snel, Nelleke

Wereldwijde verbondenheid

2010-11-03T06:39:00.000+01:00

Vrijdag 29 oktober. In tegenstelling tot andere dagen heb ik vanmiddag een ander programma dan de reisgroep. Dit heb ik in overleg met de reisleiding en Karsten besloten. Maar laten we met de ochtend beginnen.

Het eerste bezoek wat we afleggen is extra aan het ochtendprogramma toegevoegd. We gaan naar het kantoor van de Overseas Missionary Fellowship (OMF). Hier is Arend van Dorp als bijzonder uitgezonden medewerker werkzaam. Kerk in Actie draagt bij aan kosten voor Arend en er is betrokkenheid met de Protestantse gemeente te Spijkenisse.

Overseas Missionary Fellowship (OMF) is een van de grote zendingsorganisaties ter wereld, met als specialisme Zuidoost Azië. Het kantoor in Chiang Mai ondersteunt en faciliteert de OMF teams in de Mekong regio. Dit bestaat uit: training-/opleiding, contact arts (advies en keuring), administratieve handelingen en radio opnamen. De trainingen zijn gericht op landbouw, gezondheidszorg, onderwijs en het opzetten van een bedrijf op christelijke basis. In het kantoor zijn ook gastenverblijven voor families die enkele maanden naar Chiang Mai komen, bijvoorbeeld voor een ziekenhuisopname en herstelperiode. Bevolkingsgroepen leven over de regio landen verspreid. Eén groep als de Mien is hier een voorbeeld van. Er zijn groepen van enkele honderdduizenden tot circa een miljoen. Radio is voor deze groep een bindende factor.

In de Mekong regio zijn circa 150 families van 20 nationaliteiten werkzaam.

Tijdens het koffie drinken en taart eten (verjaardag medewerker) zegt Arend “anno 2010 zijn zendelingen niet enkel en alleen dominee, maar zijn breder georiënteerd; ze richten zich op missionaire presentie in de maatschappij.” Op mijn vraag waarom zendingswerk onze steun verdient, antwoordt hij “dat wij als christenen geroepen zijn onze verbondenheid wereldwijd gestalte te geven. Bovendien zijn we geroepen om bij te dragen aan de verkondiging van het evangelie daar waar het christen-zijn niet bekend is.”

Na het koffie drinken, een woord van dank aan de OMF en Arend in het bijzonder voor de ontvangst en zijn uitleg over het werk van de OMF, gaan we verder naar het volgende project. Dit is het McKean Rehabilitatiecentrum en is een project dat onder de Church of Christ in Thailand (CCT) valt. Op het complex staan o.a. huizen, een kerk en een activiteitencentrum. In dit voormalig lepra centrum worden geen patiënten behandeld, maar verblijven voornamelijk ouderen met lepra-aandoeningen. In het activiteitencentrum tonen ze hun creativiteit en handvaardigheid.

Vanmiddag eten we noedels als de lunch. We gaan hiervoor naar Lung Duan Chan, zijn specialiteit. Hij is jaren geleden hier mee begonnen en heeft in de regio een reputatie opgebouwd. En dat de eetgelegenheid aangaande hygiëne etc. te vertrouwen is blijkt uit het bord “clean food, good taste”. Met dit keurmerk mag Lung Duan Chan ook eten aan bijvoorbeeld scholen leveren.

Na de lunch haalt Karsten mij op en gaan we naar de Payap University waar Irene als docent Farmacie aan verbonden is. De universiteit behoort tot de Church of Christ in Thailand (CCT). De universiteit is uniek, het is namelijk de enige particuliere en christelijke universiteit van Thailand. Van de circa 6.500 studenten die aan de Payap University een opleiding volgen zijn christelijke studenten in de minderheid. Naast studenten uit Thailand zijn er ook studenten uit Zuidoost Azië.

Morgen, zaterdag heb ik geen “inhoudelijk” programma, maar een culturele dag!
Nelleke

Eerste Kerk Chiang Mai

2010-10-30T16:22:00.000+02:00

Gisterenmiddag, na het gesprek met de vijf studenten, volgde er een bespiegeling van het boeddhisme en christelijk geloof. Karsten geeft aan dat “in de context van het Thaise geloof je ook kijkt naar het Boeddhisme. Om in Thailand het christelijk geloof te kunnen belijden, dien je het Boeddhisme te respecteren.” In dit kader bezoeken we vanmiddag tempel Doi Suthep.

Op donderdag ochtend hebben we een vervolg bezoek aan McGilvary. We spreken eerst met drie predikanten, wonen daarna de kerkdienst bij en ter afsluiting gebruiken we de lunch met studenten op de campus.

In overleg met Karsten is besloten dat de predikanten hun verhaal in het Thais doen in plaats van Engels, en dat dit naar het Nederlands wordt vertaald. Op de foto v.l.n.r.:

Manith Maniwong: hij is afgestudeerd in 1988 en predikant van de Eerste Kerk Chiang Mai. Hij is docent praktische theologie en eredienst.

Nanthana Saabschongonsoek: studeerde in 2008 af, werkt en volgt ook de Master opleiding. Ze werkt in een Thaise gemeente en dat is uitzonderlijk, omdat ze tot de minderheidsgroepering Lahu behoort. En ze geeft les aan de bijbelschool van Lahu. Nanthana is een student (Bachelor en nu Master) van Karsten.

Prinda Manowong: is in 1994 afgestudeerd en als predikant 10 jaar werkzaam bij de Eerste Kerk van Chiang Mai. Ze richt zich op het jeugdwerk en geeft catechese.

Het 1,5 uur durend gesprek met deze predikanten geeft ons een beeld van hoe zij de situatie en positie van de Thaise kerk nu zien, hoe mensen uit gebroken families en aan de rand van de samenleving staan gevonden worden, en hun droom hoe over 10 of 20 jaar de Thaise kerk in Thailand er uit ziet. Een toekomst verwachting die mij erg aansprak was dat de Eerste Kerk van Chiang Mai hoopt mensen te laten groeien in hun geloof. “Geloven is meer dan een religie, het is aanwezig in het dagelijks leven. Geloof is niet statisch, maar beweegt en ontwikkelt; gemeente en kerk.”

Ter afronding van dit gesprek bedankt Karsten de predikanten voor hun medewerking, en wordt er volgens Thaise traditie voor hun geklapt.

Direct na dit gesprek gaan we naar de kerkzaal voor de dienst. De wekelijkse dienst is op donderdag omdat in het weekend docenten en studenten naar een gemeente gaan. De inbreng van de studenten is duidelijk aanwezig: muziek, uitdelen en ophalen liedboek, collecteren en het tellen van de collecte.

Bijzonder voor de studenten is dat Maarten samen met een student voorgaat in de dienst.

In Beth Shalom, de campus gebruiken we gezamenlijk de lunch. Ik ga net als de andere reisgenoten met mijn bord de zaal in en vindt een plekje aan een tafel. Al snel raak ik in gesprek met Manjali, een 24 jarige student uit Nepal. Ze is dit jaar met de opleiding begonnen. Ik vraag aan haar wat de reden was om met deze opleiding te beginnen. Manjila vertelt dat ze een boeddhistische achtergrond heeft, maar na een gebeurtenis in haar familie zijn ze christenen geworden. Ik vraag haar of ze mij de aanleiding wil vertellen waarom haar familie nu het christelijke geloof betuigt. Manjila begint te vertellen en na enkele zinnen leg ik mijn bestek neer en luister naar een jonge vrouw met een prachtig verhaal over hoe haar familie in contact is gekomen met het christelijke geloof.

Nog vol van al gesprekken van vanochtend gaan we naar Tempel Doi Suthep, een van de meest vereerde boeddhistische heiligdommen in Noord Thailand. Hier vertelt Karsten over de geschiedenis van het boeddhisme, gebruiken en rituelen door de Thaise bevolking, en hoe dit tot het christelijk geloof staat. Tijdens de uitleg van Karsten staan twee jonge mensen te luisteren, ze vinden de verhalen bijzonder om te horen en lopen de rest van het bezoek met ons mee. Ze vragen wie wij zijn en waarom deze verhalen worden verteld. En dat vertellen wij graag!

Tot zover, Nelleke

Collecte krijgt bestemming

2010-10-29T15:48:00.001+02:00

Vandaag, woensdag 27 oktober, is onze eerste dag in de stad Chiang Mai. De stad ligt in het Noordwesten van Thailand, is een provincie hoofdstad en is met ruim 150.000 inwoners -na Bangkok- de tweede grootste stad! Wat direct opvalt, is dat de stad een ontspannen sfeer uitstraalt, en de ligging van de stad: aan drie kanten omgeven door een bergrug. En de temperatuur is een stuk aangenamer! …

Na aankomst in het hotel, inchecken en koffers naar de kamers, gaan we naar een “brake en bite” een ontbijt en lunch locatie waar we Karsten, Irene en hun dochter Rachel van 1,5 jaar ontmoeten en samen met hun ontbijten. Enkele van ons kennen Karsten en Irene door de classicale verbondenheid met de classis Doorn, anderen door Maarten en Hanneke, maar voor mij is het een eerste persoonlijke kennismaking. Sinds mei 2005 zijn zij voor een periode van 7 jaar door Kerk in Actie uitgezonden naar Thailand. Karsten werkt als docent aan de McGilvary College of Divinity en Irene is docent aan de faculteit voor Farmacie van de Payap University. Het theologisch seminarie en de universiteit horen tot de Church of Christ in Thailand (CCT).

’s Middags brengen we een eerste bezoek aan McGilvary College of Divinity. Hier worden predikanten opgeleid voor de Church of Christ in Thailand. Decaan Satanun Boonyakiat heet ons welkom. Hij is sinds vorig jaar decaan en informeert ons over het aantal studenten, de te volgen programma’s en duur van de opleidingen. Dit jaar nemen 94 studenten aan de opleiding deel en zij komen uit verschillende landen, minderheidsstammen en denominaties. De Bachelor opleiding duur 4 jaar en de Master opleiding 3 jaar. Beide worden in het Thai gegeven. Het internationale programma Master of Divinity gaat in het Engels.

Een stage / veldervaring maakt onderdeel uit van de Master opleiding. Bijna alle studenten worden financieel gesteund. Zij komen uit arme families, hebben tijdens de opleiding vaak een betere maaltijd dan in hun thuissituatie, maar dit is niet de reden waarvoor zij dit doen. Waarom wel, dat vertellen ze graag zelf.

De ontmoeting gaat nu met vijf studenten verder, die allemaal het internationale programma volgen.

Bich Ly Le stelt zich aan ons voor. Zij komt uit Vietnam en dit is haar 3^e jaar. Zij vertelt dat ze de opleiding hier volgt omdat het seminarie in Vietnam geen vrouwen toelaat. Zij wil graag pastor worden in een kerk in Vietnam, maar dat is moeilijk omdat ze niet geaccepteerd wordt.

Phi Tuy An Ngoc komt ook uit Vietnam. Hij vertelt dat er in Vietnam veel denominaties zijn en hij behoort tot een kleine groep.

Ling is Thai en hij hoopt dit jaar de opleiding af te ronden. Zijn keuze om deze opleiding te volgen is vanwege taal en bekendheid opleiding. Hij heeft voorafgaand aan de opleiding in Thailand gewerkt, en zich daarbij gericht op religieuze organisaties.

Amosh Gurung is afkomstig uit Nepal. Hij heeft een christelijke achtergrond, zijn vader is pastor en geeft les op school. Hij geeft aan dat de relatie met McGilvary belangrijk voor hem is, McGilvary wil een familie zijn.

Tychicus Saw uit Myanmar zit in het eerste jaar van de opleiding. Hij begint nu, net als de anderen, aan het volgende semester. In de afgelopen periode van 6 maanden heeft hij geleerd hoe het is om in een Thaise omgeving te leven; dit als buitenlandse student.

Studenten komen vaak totaal onvoorbereid naar McGilvary. Van de ene op de andere dag stappen ze in het vliegtuig en komen naar Thailand. Ander land, andere cultuur. Alle studenten zijn lang van huis, velen de hele duur van de opleiding. Ze hebben wel vakanties, maar geen geld om terug naar huis te gaan.

Als laatste brengen we vandaag een bezoek aan het Kankercentrum van Noord Thailand. Hier worden geen patiënten behandeld (bestraald of chemokuur), maar opgevangen tussen behandelingen door. Thuis hebben ze geen plek (bed) om te herstellen! Dit centrum bestaat 4 jaar en heeft op deze manier al circa 400 mensen opgevangen. Cees Brouwer en zijn vrouw geven hier leiding aan.

Door middel van zang en verhalen brengt Cees iets van het christelijke geloof over. Cees bezoekt onder andere ook gevangenissen. De protestantse gemeente te Amerongen heeft contact met dit centrum.

Na het bezoek aan het kankercentrum gaan we naar hun huis waar we met koffie en een fruitbuffet worden ontvangen. Als dank voor de gastvrijheid krijgen ze presentje uit Holland. En David en Leonie van den Berg hebben voor het kankercentrum een envelop meegebracht. Tijdens hun trouwdienst, vrijdag 22 oktober jl. is een collecte gehouden voor projecten die zij in Thailand bezoeken.

De Kerkenraad van de protestantse gemeente te Emmeloord, waartoe David en Leonie behoren, heeft ook een bedrag gegeven.

Het project van Cees krijgt als eerste een bijdrage uit de “zendingscollecte”.

Met groet, Nelleke

Goede morgen vanuit Chiang Mai

2010-10-27T07:52:00.000+02:00

Na een busreis van negen uur zijn we vanochtend vroeg om zes in Chiang Mai aangekomen. Een busreis? Er zou toch per trein worden gereisd! Dat was inderdaad de bedoeling, maar vanwege de hoge waterstanden was het risico te groot dat ergens in het traject de trein niet verder zou of mogen rijden. Dan neemt Maarten het besluit de treinkaarten in te wisselen tegen busbewijzen. Maar nu terug naar de dag van gisteren.

Direct na het ontbijt wordt een groep van zes opgehaald voor een workshop Thais koken! Voorafgaand aan deze workshop bezoeken we onder begeleiding van Khun Pooh een lokale markt.
Khun Pooh begon drie jaar geleden haar eigen bedrijfje. In het najaar van 2007 besloot ze, na verdubbeling van de prijs voor rijst, dat er een andere bron van inkomsten moest komen. Met behulp van het Human Development Centre (HDC) heeft ze haar bedrijfje gestart. Het Human Development Centre geeft geen geld, maar ondersteunt mensen in het opstarten van een eigen micro bedrijfje. Deze bedrijfjes worden opgezet onder de naam Helping Hands.

Pooh woont met haar man en twee kinderen, haar ouders, zus en kinderen in een huisje in het district Klongtoey. Twee gezinsleden zorgen voor inkomsten voor 10 mensen. Bij de start van haar bedrijfje gaf ze de workshops in haar eigen huis op twee kooktoestellen. Sinds 2009 heeft ze een aparte ruimte waar ze de workshops geeft. Ook verzorgt ze catering. Nu staan er vijf kooktoestellen, een aanrechtblok en een koelkast.
De klaar gemaakte gerechten worden gezamenlijk gegeten en de recepten gaan mee naar huis …

De meeste micro bedrijfjes die met behulp van Human Development Centre worden gestart, richten zich op vrouwen. Zij tonen initiatief en zijn ondernemend. Het gaat om bedrijfjes als kleding maken, kapper, sieraden maken of houtbewerking. De opbrengst gaat naar de eigen familie, en een bedrag naar het HDC, die daarmee weer anderen helpt in het opzetten van een bedrijfje.
Het Human Development Centre werkt samen met de Church of Christ in Thailand.

Na de heerlijke maaltijd gaan we richting het gebouw van de Church of Christ in Thailand (CCT). Daar hebben we een gesprek met Michael Fucella, adviseur van de secretaris generaal en belast met oecumenische zaken en rechten van het kind. Daarna volgt er een ontmoeting met het kerkbestuur.

Michael heet ons van harte welkom en gaat voor in gebed. De Bijbeltekst die hij leest gaat over Abraham en de reis die hij maakt. Hierbij legt Michael de verbinding naar onze reis, een inspiratiereis.

We krijgen dan een dvd presentatie waarin de geschiedenis van de CCT wordt getoond. Anno 2010 behoren 1.000 kerken, 30 scholen en 8 ziekenhuizen tot de CCT en voeren zij diverse programma’s uit. Een nieuw programma is het Child Protection. In Thailand werken 5 miljoen kinderen, 230.000 daarvan werken in de seksindustrie. Michael geeft aan dat het Child Protection programma zich op alle vormen van misbruik richt. Het programma bestaat uit het trainen van medewerkers van lokale organisaties, werkzaam op scholen, openbare plaatsen, centra en kerken. Onderdeel zijn o.a.: bewustwording, toegang tot persoonsgegevens of bewijs van goed gedrag, en een bedrijfsbeleid.

Hoewel het programma Child Protection en de workshops om kinderen te helpen zichzelf te beschermen nog niet zolang worden gegeven, zijn de eerste resultaten goed.

De middag wordt afgesloten met een gesprek met het kerkbestuur. Deze gezellige en informele begroeting, wordt na een woord van welkom, koffie drinken en het ontvangen van een herinnering ter gelegenheid van 75 jaar CCT, door ons afgesloten met het volgende lied.

Wan nie pen wan (2x). Tie pra chau djad wai (2x)
Hai rau jindi (2x). Lè puad baan nai djai (2x).
Wan nie pen wan. Tie pra chau djad wai.
Hai rau jindi. Lè puad baan nai djai.
Wan nie pen wan (2x). Tie pra chau djad wai.

Tot de volgende ontmoeting, Nelleke

Religie versus cultuur

2010-10-25T17:42:00.000+02:00

Gisterenavond na de dagafsluiting heeft Maarten van Staveren, reisleider, aan de groep vertelt dat er een wijziging in het programma is. De invulling van de maandag en dinsdag worden omgedraaid. Reden, vanwege een soort feestdag gaat de ontmoeting met onder andere de Church of Christ in Thailand (CCT) niet door, maar vindt deze dinsdag plaats. De activiteiten voor dinsdag gaan we maandag doen, mits het water niet blijft stijgen…

Maandagochtend, na een goede nachtrust en het ontbijt, gaan we richting het centrum om Bangkok vanaf het water te bekijken. Bij de opstapplaats van de waterboten liggen de zandzakken al tot drie rijen hoog op de randen van kades, zijn loopplanken uitgelegd en enkele doorgangen afgesloten. De boottocht gaat door maar er zal een andere route worden gevaren, vanwege de hoge waterstanden.

De vaartocht laat de hoge waterstand zien, maar nog meer het contrast in leven en wonen in Bangkok.

We laten het water achter ons en gaan naar het Grand Palace en de tempel van Emerald Boeddha. Op het gehele complex staan ondermeer gebouwen van de Koninklijke familie en boeddhistische tempels. In een overwegend boeddhistisch land, slechts circa 1% van de bevolking is christen, is religie en cultuur onlosmakelijk met elkaar verbonden en in het dagelijkse leven verweven.

Maarten, die onverminderd blijft vertellen, geeft aan hoe het boeddhisme wordt uitgedragen en hoe het boeddhisme en hindoeïsme in verhouding tot het christendom staat. Ieder van ons laat daar een eigen gedachte over gaan. Een van de deelnemers verwoord het als volgt: “de tempel is prachtig om te zien, maar ik krijg niet het Thaise gevoel hierbij. Ik ga niet op mijn knieën voor Boeddha om te eren. Ik heb een andere God.”

Na het bezoek aan de tempel lopen we langs de Koninklijke gebouwen. Hoewel er nog meer tempels op het complex staan, sluiten we vanwege erg drukkend warme weer dit bezoek af. Tijdens de gezamenlijke maaltijd en onderweg terug naar het Guesthouse wordt duidelijk dat vandaag de nodige indrukken zijn opgedaan.

We kijken uit naar de dag van morgen!

Nelleke

Welcome in the Land of Smile

2010-10-24T09:48:00.000+02:00

Direct na het verlaten van de luchthaven in Bangkok staat dit met grote letters op een billboard boven de snelweg geschreven. Na een vliegreis van 11 uur is het Thailand reisgezelschap, bestaande uit 10 personen, onderweg naar het Bangkok Christian Guesthouse. Een guesthouse dat door de Church of Christ in Thailand is opgericht.

Ik had natuurlijk als eerste moeten beginnen met het bericht dat we goed zijn aangekomen. Na samenkomst, hernieuwd kennismaken en koffiedrinken, gaat de reis van ruim twee weken nu beginnen.

De Church of Christ in Thailand (CCT) is te vergelijken met de Protestantse Kerk in Nederland. De CCT komt voort uit een fusie van een aantal kerken die zijn ontstaan door het werk van verschillende zendingsorganisaties. Door het vele sociale werk dat de kerk doet, staat ze goed bekend. De CCT heeft ziekenhuizen en scholen en is ook betrokken bij vragen rondom hiv/aids. Het programma voor de komende dagen bestaat uit kennis maken met de CCT en het bezoeken van diverse projecten.

De inspiratiereis wordt door de Kerk in Actie, afdeling Zending georganiseerd. Kerk in Actie heeft in verschillende landen uitgezonden medewerkers en door deze reis maken we op een andere manier kennis met deze medewerkers. Karsten en Irene van Staveren zijn sinds mei 2005 uitgezonden voor de afdeling Zending. Karsten werkt als docent aan de Theologische Faculteit McGilvary van de Payap Universiteit in de Noord Thaise stad Chiang Mai. Irene werkt als docent op de faculteit Farmacie.

De deelnemers aan de Thailand inspiratiereis zijn:

Staand v.l.n.r.: Emmie Plantinga, Hannie Reede, Rie Westendorp, Elly van Donselaar, David van den Berg, Maarten en Hanneke van Staveren.

Zittend: v.l.n.r.: Nelleke Slaats, Frans van Donselaar en Leonie van den Berg.

Ds. Maarten van Staveren en zijn vrouw Hanneke zijn onze reisleiding. Van 1972 – 1986 hebben zij als zendelingen voor de Marburger Mission (een Duitse zending) in Noord Thailand gewoond en gewerkt.

Tot zover,

groetjes Nelleke

Onze herinnering aan deze reis: geinspireerde mensen

2010-08-25T11:47:00.002+02:00

De afgelopen drie weken maakten we kennis met veel verschillende mensen in Uganda en Kenia; werknemers van partnerorganisaties, mensen die behoren bij de doelgroep van deze partners en personeel van de 3 kantoren van ICCO en Kerk in Actie in Oost Afrika. Moe, maar vol van indrukken en levensverhalen van mensen, vol werklust en inzet om vanuit hun geloof en persoonlijke overtuiging te werken aan de ontwikkeling van hun gemeenschap.

We nemen nu een paar dagen rust op een paradijselijk eiland, Bushara Island in het meer Bunyonyi in koel Zuid West Uganda, voordat we naar huis gaan om de foto's, filmpjes en levensverhalen van de mensen die we ontmoetten te delen met die gemeenten die verbonden zijn met de bezochte partnerorganisaties.

De organisatie Kyetume hebben we vanwege omstandigheden helaas niet kunnen bezoeken. De betreffende gemeenten krijgen hierover bericht.

We koesteren de herinneringen aan de vele geinspireerde mesnen die we mochten ontmoeten.

Mieke Labots, 25 augustus 2010.

Interactief; inhoudelijk betrokken, persoonlijk verbonden

2010-08-25T11:38:00.002+02:00

Donderdag 19 augustus gaf ik voor de 33 personeelsleden van ICCO en Kerk in Actie in Midden en Oost Afrika een presentatie over Nederland, de Nederlandse samenleving, religie en secularisatie in Nederland en Kerk in Actie. Kerk in Actie Interactief kwam als laatste aan bod.

Ik vroeg hun medewerking bij het tot stand brengen van de contacten tussen gemeenten in Nederland en projectpartners in hun land. Natuurlijk vroeg ik ook om mooie foto's en levensverhalen van leden van de doelgroep van hun partnerorganisaties.

Niet alle medewerkers hadden al te maken gehad met Kerk in Actie partners. Een van de medewerkers, Steve Ndikumwenayo uit Burundi, had in de afgelopen weken een aantal van deze partners in Uganda en Kenia voor het eerst bezocht en vertelde ons hierover: " De partners van Kerk in Actie zien je niet zozeer als donor, maar als vriend. Dat was heel nieuw voor me en een verademing om niet alleen als geldschieter gezien te worden."

De manager van het kantoor in Juba, Soedan, Justin Biragane, gaf aan de betrokkenheid van de mensen in Nederland bij hun werk en het werk van de partnerorganisaties heel belangrijk te vinden. Hij zag dit als een toegevoegde waarde voor zijn werk.

Tot slot sloten we de middag op Afrikaanse manier af: dansend en zingend.

Mieke Labots, 25 augustus 2010

Waar voel je je thuis? 2 kinderen in Kampala vertellen hierover.

2010-08-18T20:24:00.007+02:00

Mivule John

We vroegen aan 2 kinderen bij Kayda waar ze zich thuis voelen. Joweriah Nassanga Shadia, een meisje van 11 jaar, vertelde ons in vloeiend Engels:

" Mijn thuis is waar ik slaap, waar eten is, waar voor me gezorgd wordt en waar ik mijn kleren was. Er zijn ook vrienden thuis. Ik heb twee plekken waar ik thuis ben; KAYDA en het huis waar ik met mijn moeder en 2 zusjes en 2 broers woon. Soms is er eten in het huis van mijn moeder, soms niet. In het laatste geval ga ik naar KAYDA. Daar voel ik me ook thuis en daar zijn mijn vrienden. KAYDA zorgt er ook voor dat ik naar school kan."

Mivule John Abdukalimuh van 12 jaar vertelde ons:

" Ik mis mijn twee oudere getrouwde zussen, maar mijn moeder is overleden en mijn vader is altijd dronken en slaat me. Hij zorgde niet voor me en er was geen eten. Daar in het dorp voel ik me niet meer thuis. Ik liep weg en kwam na verwijzing van andere jongens bij KAYDA. Ik voel me thuis bij KAYDA, bij mijn vrienden, mijn coach (een oudere jongen die ik zelf bij KAYDA mocht kiezen en die me begeleidt) en bij de ' ooms' en ' tantes' (verzorgers) van KAYDA.Ik ga nog wel eens naar mijn vader, in de schoolvakanties, maar de laatste keer ben ik weer weggelopen omdat hij me zomaar slaat als hij dronken is."

Mieke Labots, 18 augustus 2010

Personeel van ICCO en Kerk in Actie in Oost Afrika van divers pluimage

2010-08-18T18:51:00.006+02:00

In de kantoren van ICCO en Kerk in Actie in Midden en Oost Afrika werken mensen uit verschillende landen van Afrika met een schat aan ervaring. Zo is de manager van het kantoor in Bukavu, Oost Congo, Yacouba Hadizatou, afkomstig uit Niger, West Afrika. Ze was daar jaren werkzaam voor SNV (Stichting Nederlandse Vrijwilligers). Volgens de 20 werknemers leidt ze het team als een echte ' African Mama' . De werknemers in Bukavu komen uit Congo, Italie en Nederland.

In Juba, Zuid Sudan, werken professionals uit Kenia, Nederland, Sudan en Eritrea. Eyob Teklay, die meer van de Europese politiek bleek te weten dan menig Europeaan, vluchtte in de jaren tachtig uit Eritrea tijdens de oorlog met Ethiopie naar Sudan. Toen hij terugkwam in zijn land ging hij in 2000 voor het veldkantoor van ICCO in Eritrea werken, dat in 2008 vanwege de onveiligheid gesloten werd. Hij werd gearresteerd maar wist uiteindelijk te ontsnappen. Nu werkt hij in Sudan als evaluatie deskundige. Zijn eigen land kan hij vanwege de politieke situatie niet meer in. Zijn vrouw en kinderen wonen daar nog wel, maar die kunnen het land niet uit. Ondanks deze persoonlijke tragedie zette hij zich vol in tijdens de training. Gretig om zoveel mogelijk te leren om zijn werk beter te kunnen uitvoeren.

Bywott Evans, ook werkzaam in Juba, komt uit een familie van Keniaanse nomaden. Als kind trok hij rond met zijn familie en hun koeien. Door zijn achtergrond is hij goed in staat het leven van de nomaden in Sudan te begrijpen.

Dit waren slechts drie voorbeelden uit de bijzondere groep mensen die voor ICCO en Kerk in Actie werken. Zij ondervinden dagelijks de moeilijkheden van het werken in Afrika, maar doen er alles aan om die samen met de partnerorganisaties te overwinnen.

Mieke Labots, 18 augustus 2010

Faisal Nsububu; van voetballer tot directeur van de organisatie Kayda

2010-08-17T18:18:00.001+02:00

Faisal Nsubuga was een voetballer in een van de beste teams van Uganda voordat hij scheidsrechter werd en jeugdteams ging coachen. Naast zijn liefde voor voetbal is hij oprichter en directeur van de KAYDA, een organisatie die straatkinderen en kwetsbare kinderen tijdelijk opvangt en begeleidt.

Toen we KAYDA maandag bezochten vertelde Faisal ons: " Ik werd geraakt door de uitzichtsloosheid en het lijden van de kinderen die op straat door te bedelen, stelen en kleine klusje te doen overleven. Ze krijgen geen liefde of steun van volwassenen. Van de gemeenschap in de krottenwijk Katwe kreeg ik een stuk grond, waar KAYDA nu gevestigd is. Er is een kantoor, er zijn slaapzalen, er is een bibliotheek en er zijn lokalen voor onderwijs."

Voetbal maakt nog steeds deel uit van de stategie van KAYDA om hun diensten aan te bieden aan nieuwe straatkinderen. Het voetbalteam van KAYDA speelt namelijk regelmatig tegen teams van straatkinderen op een veldje vlakbij KAYDA. Daar legt KAYDA contact met de kinderen en biedt ze hulp aan. Sommige kinderen maken daar gebruik van.

Gezamenlijke start gedecentraliseerd werk ICCO en Kerk in Actie in Oost Afrika

2010-08-17T18:05:00.001+02:00

Na twee weken intensief reizen en het bezoeken van projecten zijn we terug in Kampala, waar onze tocht begon. Na een rustdag gingen we zondagavond naar het hotel waar de tweede week van de training van al het personeel van ICCO en Kerk in Actie van de regio Midden en Oost Afrika plaatsvond. Al het projectenwerk van ICCO en Kerk in Actie in deze regio wordt sinds enige maanden door relatiebeheerders in drie kantoren in Sudan, Oost-Congo en Uganda behandeld. 33 personeelsleden van de drie kantoren waren aanwezig samen met 2 Nederlandse trainers. Ik was er aanwezig om kennis te maken met de verantwoordelijke programmacoordinatoren en om in de loop van de week een presentatie te geven over Kerk in Actie en Kerk in Actie Interactief.

De groep was al een week bezig om te werken aan een gezamenlijke visie en de praktische uitwerking daarvan in de regio. Ook teambuilding stond nadrukkelijk op de agenda want het personeel in het regiokantoor in Kampala, dat in september nog officieel geopend moet worden, en het personeel in de al langer bestaande kantoren in Oost-Congo (Bukavu) en Zuid-Sudan (Juba) kent elkaar nog nauwelijks.

We waren vandaag aanwezig bij de afsluitende dag van de eerste week. Er werd samengevat en geevalueerd. Er was intensief gewerkt aan een gezamenlijke visie en de uitwerking daarvan. Het was veelbelovend om zoveel gemotiveerde professionals te zien werken aan plannen voor hun eigen regio ontwikkeling.
Mieke Labots, 17 augustus 2010

Ervaringsdeskundigen ingezet in Keniaans ziekenhuis

2010-08-13T11:36:00.001+02:00

We ontmoetten Florence Achieng Moses in de stad Kendu-bay in het ziekenhuis van de 7e dags Adventisten. Florence verloor 8 jaar geleden haar man. In 2005 werd haar zoon getest op het HIV virus en hij bleek positief. " Ik moest vreselijk huilen toen ik het hoorde en voelde me verschrikkelijk schuldig omdat ik me realiseerde dat ik het hem gegeven moest hebben. Ik liet me testen en bleek inderdaad HIV postief te zijn. Toen mijn grootmoeder hierachter kwam joeg ze me het huis uit en moest ik ergens een huis huren en had ik geen land meer om voedsel op te verbouwen.
In 2007 werd ik zwanger van mijn nieuwe echtgenoot en werd ik naar dit ziekenhuis verwezen, omdat hier een programma wordt uitgevoerd, dat de overdracht van het virus van moeder naar ongeboren kind met medicijnen kan voorkomen. Mijn dochter werd met een HIV - status geboren. Hier was ik erg blij mee, ook na de borstvoeding bleef ze HIV-. Mijn zoon en ikzelf krijgen gratis antivirus medicijnen en zijn gezond."

Florence vertelde ons heel blij te zijn haar eigen ervaring nu dagelijks te kunnen in zetten in het programma ter prventie van de overdracht van HIV van moeder naar kind. Ze heeft een baan als counseller in het ziekenhuis. Ze praat met vrouwen die zwanger naar het zieknehuis komen en positief getest worden. Ze begeleid ook eens per week een lotgenotengroep van 30 vrouwen.
Dit werk doet ze in het ziekenhuis samen met 2 andere vrouwen, die net als zij HIV+ zijn. We spraken met hen alle drie; gezonde, vrolijke vrouwen, die als rolmodel dienen voor de moeders in het programma. De ervaring van deze vrouwen wordt zo optimaal benut; ze staan heel dichtbij de vrouwen in het programma.
Mieke Labots, 13 augustus 2010

Een 'cooperatieve bank' voor mensen met HIV+

2010-08-13T11:24:00.001+02:00

RAPADO heeft 25 spaar en kredietgroepen opgericht voor mensen die HIV+ getest zijn. We waren te gast bij een van deze groepen. De 30 leden van de groep komen wekelijks bij elkaar om over hun economische activiteiten te praten, maar vooral om hun wekelijkse spaargeld af te dragen en gezamenlijk te beslissen over het uitgeven van leningen aan de leden die willen investeren.
Het geld wordt bewaard in een grote metalen kist met drie hangsloten, waarvan 3 leden ieder hun eigen sleutel hebben. Naast het spaargeld dragen de leden iedere week een klein bedrag af voor een fonds, dat wordt aangesproken bij noodsituaties van de leden.
Op onze vraag waar ze in investeerden, kwam een lange lijst van producten voor de verkoop; houtskool, vis, tomaten, groenten, olie, zeep, sterke drank enz. Maar er werden ook geiten en kippen gekocht. RAPADO traint de leden in ondernemersvaardigheden, zodat iedereen uit de groep gaat investeren en niet alleen blijft sparen. Sommige leden durfden tot nog toe nog niets voor zichzelf te beginnen uit gebrek aan kennis en inzicht. Meer ervaren leden worden gekoppeld aan beginnende ondernemers.
We waren onder de indruk van de mogelijkheden die deze groepen voor hun leden creeeren. Het is een cooperatieve bank voor mensen met de HIV+ status.
Mieke Labots, 13 augustus 2010

Hoe positiever hoe beter; leven met HIV+

2010-08-13T11:11:00.003+02:00

Ze wachtten ons op in de schaduw van een aantal bomen; 40 vrijwilligers van RAPADO en verzorgers van zieken en wezen. Ze vertelden ons over hun leven. Velen zijn HIV+ en verloren eerder al hun man of vrouw aan AIDS. Grootmoeders en grootvaders verloren hun kinderen en zorgen nu voor hun kleinkinderen.
De meest schrijnende gevallen ondersteunt RAPADO met voedsel, zaden en kunstmest om weer zelfvoorzienend te worden. Soms worden schoolgelden en uniformen betaald of krijgen families financiele middelen om medicijnen te kopen.

Samuel Obulo straalde energie en overtuigeingskracht uit toen hij zijn verhaal vertelde. " Mijn status als HIV+ kreeg ik al 15 jaar geleden. Het hoort al net zo bij mij als het drinken van water; ik weet niet beter. Het belemmert nergens in het leven. Dankzij de medicijnen voel ik me gezond en kan ik voor mijn gezin zorgen. Ik counsel verder andere mensen om te leren leven met HIV+." Zijn boodschap was net als die van veel organisaties die strijden tegen HIV/AIDS; ontken het niet, maar leef positief met HIV+, want met de huidige medicijnen is een toekomst mogelijk.
Mieke Labots, 13 augustus 2010

In gesprek met Keniaanse jongeren over hun leven.

2010-08-13T11:01:00.003+02:00

Inmiddels zijn we na een lange busreis in Kenia aangekomen om o.a. de organisatie RAPADO te bezoeken. In het district Migori, waar RAPADO werkt, is zeker 14% van de bevolking HIV positief (geinfecteerd met het virus). RAPADO doet er alles aan om samen met de bevolking, de overheid en de kerken, de effecten van de ziekte in het leven van de mensen te verkleinen.
Vrijwilligers worden toegerust om thuiszorg aan zieken te verlenen, grootmoeders worden geholpen hun verweesde, soms ook HIV+ kleinkinderen te verzorgen en naar school te laten gaan. Er zijn ook allerlei economische projecten om het inkomen van de families te vergroten. Een belangrijke doelgroep van RAPADO is de jeugd.
In het districtsjongerencentrum spraken we met een groep jongeren vanaf 18. Ze vertelden ons over hun leven, hun dromen en moelijkheden. Het gebrek aan banen en financiele mogelijkheden om een opleiding naar keuze te volgen sprong eruit. Maar geen van allen waren ze passief. Ze pakten alles aan om zich zelf te kunnen onderhouden en hun families te ondersteunen. Het starten van een eigen gezin wordt uitgesteld.
We kregen uit de groep de vraag naar de problemen van de Nederlandse jeugd. Voor ons was deze vraag, in de context van deze groep moeilijk te beantwoorden, omdat de problemen van onze jeugd van een andere orde lijken te zijn. Het gaat in Nederland niet om bestaanszekerheid of fysiek overleven, zoals deze Keniaanse jeugd dagelijks ervaart.
Het was een mooie ontmoeting waarin de Keniaanse jeugd zich op veel terreinen uitsprak.
Mieke Labots, 13 augustus 2010

De kracht van de groep

2010-08-13T10:51:00.001+02:00

In het subdistrict Tubur is een vrouwengroep actief, die door TEWPA wordt begeleid en waarvan de vrouwen elkaar op allerlei manieren bijstaan, vooral op het terrein van leren leven met HIV/AIDS. De meeste leden zijn door de rebellen van het LRA veelvuldig verkracht en bleken daarna met het HIV virus geinfecteerd. Ze leren zich in de groep over hun situatie uit te spreken en hun emoties te uiten, om zo verder te kunnen gaan met hun leven. Voor ons waren hun verhalen bijna te gruwelijk voor woorden en we verwonderden ons over de veerkracht van de vrouwen. Als tegenhanger voor alle nare dingen in hun leven dansen en zingen ze veel samen als manier om alles te verwerken.
Economisch helpt de groep de vrouwen ook voouit; via TEWPA heeft de groep 30 koeien aangevraagd en gekregen. 2 Vrouwen krijgen samen 1 drachtige koe. Het kalf gaat later naar een van de twee. Een eventueel nieuw vrouwelijk kalf gaat naar 2 andere vrouwen uit de groep. Volgens de voorzitter van de groep, Anna Nakazi gaat alles in goed overleg en is er grote saamhorigheid in de groep. Ze voelen zich samen sterk.
Mieke Labots 13 augustus 2010

De "Powergirls van TEWPA"

2010-08-11T09:07:00.005+02:00

"TEWPA heeft mijn leven veranderd" vertelde Jane Apino ons. "Ik heb zelfvertrouwen gekregen door trainingen en internationale uitwisselingen met andere vrouwen, georganiseerd door TEWPA. Ik leerde er over vrede en macht en de positie en rechten van vrouwen. We zijn net zo belangrijk als mannen". Jane Apino is kandidaat parlementslid en druk bezig met het voeren van haar campagne voor de komende verkiezingen.

Rose Acen is vicevoorzitter van een van de vrouwenvredesgroepen van TEWPA. "In de trainingen van TEWPA leerde ik conflicten met mannen oplossen en vrouwen in mijn dorp in moeilijke omstandigheden bijstaan. Ik weet nu dat vrouwen rechten hebben en mishandeling niet hoeven accepteren. We verdienen respect".
Rose is gekozen vicevoorzitter van de districtsraad van Katakwi.
De fotos van deze powergirls volgen nog.

Met hulp van TEWPA krijgen vrouwen een stem

2010-08-11T08:58:00.001+02:00

In Noord Uganda hebben decennialang de rebellen van de Lords Resistent Army (LRA)huisgehouden onder de bevolking. Ze roofden kinderen, verkrachten vrouwen en namen alles van waarde mee. Minder bekend is dat in het Noord Oosten van Uganda het nomadische volk van de Karomojong plunderend, moordend en verkrachend rondtrokken. Het volk van de TESO werd in het verleden door beide groepen aangevallen. De LRA is niet actief meer in Uganda, de Karomojong wel. 8 augustus, de dag nadat wij Katakwi waren roofden de Karomojong daar 27 koeien. Dit district grenst aan het land van de Karomojong. We bezochten dit gebied samen met mevrouw Alupo Cecilia Engole, directrice en grondlegster van de organisatie TEWPA.
2 dagen lang ontmoetten we vrouwen en kinderen, die direct onder deze beide oorlogen geleden hebben en nog steeds lijden (sommigen wonen nog steeds in kampen uit angst voor de aanvallen van de Karomojong. TEWPA traint de vrouwen en kinderen om zich in te zetten voor vrede. Het gaat dan om vrede op macro niveau tussen volkeren en vrede op micro niveau in gezinnen. De vrouwen worden getraind in conflictbemiddeling, dialoog, counsellen en het opzetten en begeleiden van vrouwengroepen.
Met hulp van TEWPA krijgen vrouwen een stem.

Wie wil er een interactieve relatie aangaan met de geweldige organisatie ANPPCAN?

2010-08-08T08:33:00.003+02:00

Mijn vriend Roel Burggraaff reist met me mee door Uganda en Kenia en maakt de foto’s die u in de weblogs ziet . Hij is voor het eerst in Afrika en kijkt zijn ogen uit naar al het moois wat hij ziet. Maar we komen door de bezoeken aan organisaties en hun doelgroepen ook dichtbij de rauwe werkelijkheid van Afrika, zoals tijdens de bezoeken aan kwetsbare kinderen en hun families bij ANPPCAN. U heeft de afgelopen dagen korte verslagen kunnen lezen van deze bezoeken..

We hebben Kitgum inmiddels verlaten en richten ons al weer op het werk van een andere organisatie TEWPA, maar ik kan het niet laten nog even terug te komen op ANPPCAN voordat ik verder ga.

We waren allebei erg onder de indruk van het werk van deze organisatie in Kitgum. De nog jonge stafleden tonen een enorme inzet, wijsheid en saamhorigheid. Het was heerlijk om met ze over uiteenlopende maatschappelijke zaken van gedachten te wisselen. Ze hadden visie en de bijbehorende gedrevenheid om hun plannen uit te voeren. Toen een aantal stafleden vertrokken waren voor een bijeenkomst in Kampala, bleven we in het kantoor achter bij twee manlijke stafleden, die het heel gewoon vonden om na onze gezamenlijke maaltijd af te wassen en op te ruimen. Dit is in hun cultuur absoluut niet gebruikelijk. Toen we daar het gesprek over openden, bleek dat de uitgedragen theorie van gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen binnen de organisatie ook werkelijk in praktijk werd gebracht. Daar kunnen we in Nederland nog van leren. Ik hoop dat er gemeenten zullen zijn die in een Interactieve relatie gesprekken willen aangaan met de stafleden van ANPPCAN.

Mieke Labots, Soroti 7 augustus 2010

ANPCCAN zet in op zelfredzaamheid!

2010-08-08T08:22:00.003+02:00

Ik ging met de organisatie ANPPCAN op bezoek bij Sunday Lakot, een gehandicapt meisje van 16 in het district Kitgum. Als baby kreeg ze een ernstige malaria aanval waarbij haar hersenen beschadigd raakten. Ze kan niet praten en heeft zich hierdoor anders ontwikkeld dan andere kinderen. Het gezin is arm en alleen de 3 jongens in het gezin gingen naar school, want de school voor gehandicapte kinderen is ver weg en duur. Van haar drie oudere broers zijn er twee vermoord door de rebellen. De (bejaarde) ouders van Sunday hebben niet alleen de zorg voor hun jongste dochter, maar ook voor de drie jonge kinderen van een van hun vermoordde zoons.

Twee jaar geleden werd Sunday aangevallen en verkracht toen ze water ging halen. Haar moeder zocht na een verwijzing van een van de leiders in het dorp hulp bij ANPPCAN. ANPPCAN helpt dit kwetsbare gezin sindsdien op verschillende terreinen. Allereerst bij de lange weg in het gerechtelijke systeem van Uganda. De dader is gepakt en moet voorkomen, maar de datum van de rechtszaak is, ondanks aandringen van ANPPCAN, nog steeds niet vastgesteld. De familie wil dat recht wordt gedaan. Het meisje is inmiddels wat rustiger geworden en kruipt weer uit haar schulp.

Naast de rechtshulp bleek veel meer nodig in dit gezin; de grootouders konden de drie extra kinderen nauwelijks voeden en naar school laten gaan. ANPPCAN schonk het gezin een aantal geiten om geld mee te verdienen er werd voor de kinderen op het familieterrein een extra hut gebouwd. In het nieuwe schooljaar gaat Sunday met steun van ANPPCAN als nog naar de school voor gehandicapte kinderen. Moeder Celestina Ade vertelde ons; “ik hoop dat Sunday op school leert zichzelf beter te redden, want wij zullen er niet altijd meer voor haar kunnen zijn.. Ze moet op eigen benen leren staan.”

Het gezin wordt zo iets minder kwetsbaar, maar ANPPCAN blijft een oogje in het zeil houden.

Mieke Labots, Soroti 7 augustus 2010

De Zending is Grensoverschrijdend

2010-08-07T05:29:00.002+02:00

De inspiratiereis ging twee en een halve week geleden van start. Maar vandaag komt deze dan echt ten einde.Vanmorgen vroeg om half zeven heb ik mijn reisgenoten: Josien, Jaspert, Bouke, Wil, Geert en Gerry uitgezwaaid voor hun laatste "echte vakantieweek" op Bali. Ik vertrek om drie uur naar het vliegveld om terug te reizen naar Nederland. De reis is voor mij vandaag volbracht...

Maar wat heeft de reis ons gebracht? De afdeling Zending van Kerk in Actie stuurde ons op inspiratiereis om zelf te kunnen ontdekken van Zending nu nog betekent.

Als ik het samen moet/kan vatten, zou ik zeggen: "De Zending is Grensoverschrijdend!"

Uiteraard gaat de Zending vanoudsher letterlijk over de grenzen heen. In de vroegere jaren trokken missionarissen immers al naar het buitenland om daar het Evangelie te verkondigen. En nu sturen organisaties zoals Kerk in Actie, nog steeds mensen uit om zich in het buitenland bezig te houden met theologie/ het Evangelie en activiteiten die samenhangen met het geloof.

Maar de Zending is daadwerkelijk veranderd, van verkondiging van het Evangelie, worden er nu allerlei activiteiten uitgevoerd die in mijn ogen grensoverschrijdend zijn.
Want in een wereld van zoveel godsdiensten, is Indonesie het land met de grootste Moslimpopulatie en daarnaast de andere religies van de Hindoes, Boeddhisten, Confusionisten, Protestanten, Katholieken en de mystieke Javaanse theologie (al wordt deze laatste niet erkend). Waar men van te voren zou denken, dat er grote problemen zouden kunnen ontstaan tussen de godsdiensten hebben wij juist de harmonie tussen de religies mogen ervaren.

Uiteraard zijn er hier, net als in Nederland, spanningen, maar dat is met name tussen de hard-liners of de fundamentalisten/extremisten van onder andere het christendom en de islam hier.

Religie zit hier in alles van de samenleving genesteld. Op je ID kaart staat zelfs tot welke stroming je behoort. Niet religieus zijn, dat bestaat in theorie niet, uiteraard zijn er in de praktijk altijd uitzonderingen. Juist de Zending van nu laat zien dat ze werkt aan een hamonieuze religieuze samenleving. Met elkaar praten, elkaar de ruimte geven voor de eigengeloofsbeleving en het tonen van wederzijds respect zijn slechts enkele punten die tijdens deze reis naar voren zijn gekomen. Men is hier niet angstig voor elkaars geloof, maar wil juist elkaar leren begrijpen, zodat er geen ruimte is voor angst.

Zo ervaarden we ook tijdens een bezoek aan Klatan, waar een internaat gevestigd is. Het bleek dat in die ene kamer alle godsdiensten van Indonesie verzameld waren. Toen de laatste deelnemer binnenkwam zei de voorzitter trots: "Fantastisch nu zijn we echt compleet en in harmonie". Samen met zeven geloven werd het gebed ingezet met de opmerking dat iedereen de vrijheid had om op zijn of haar eigen manier te bidden. Bijzonder: zeven verschillende geloven samen in één gebed en in één harmonieus gesprek!

Maar bij Interreligieuze dialoog stopt de Zending niet, in bijna alle bezoeken zien we het Zendingswerk gecombineerd wordt met Diaconaat: zorg. Zo had de Chinese Kerk in Jakarta (waar we Jannie ontmoette) een kliniek en tandarts in de kerk en een kliniek in de arme wijk rondom de kerk. Iedereen is daar dagelijks welkom.

Of het kinderprogramma Anak Wayang, waar kinderen van alle religies met elkaar spelen en leren dat zij er als kind mogen zijn. Dat zij ondanks de problemen van huiselijk geweld thuis, de mogelijkheid krijgen zich weer even kind te voelen en zich zelf kunnen ontplooien. Zo kwamen we er een ontzettend pienter jongetje tegen van 11(in het rode t-shirt), hij straalde de zelfredzaamheid uit en hij is volgens mij weer een voorbeeld voor de vele kinderen die nog door Anak Wayang bijgestaan mogen worden. (nu met twee nieuwe voetballen)

Of het landbouwprogramma, ontstaan vanuit een religieuze opdracht, die we donderdag nog bezochtten. YPL, het programma zet zich in tegen de klimaatveranderingen, tegen de erosie in de bergen. Zij proberen samen met een cooperatie van boeren (wederom van alle geloofsstromingen) de schepping in stand te houden en mogelijke rampen, als gevolg van de erosie, te voorkomen.

Of tijdens de laatste ontmoeting van onze reis met een jonge vrouwelijke gepassioneerde dominee. Een dominee van een christelijke kerk, die samen met een heel team vrijwilligers tijdens de gehele ramadan iedere dag eten verzorgd voor 500 mensen uit de omgeving. Mensen, moslims die het niet breed hebben mogen hier (tegen een zeer lage vergoeding) komen eten. En nee, de insteek van de christelijke kerk is niet om te evangeliseren maar om elkaar te ontmoeten. "Nog nooit in de afgelopen jaren is één van de moslims die mee at, christen geworden."zegt de dominee trots. Dat maakt duidelijk dat het hier gaat om menselijk contact, begrip en wederzijds respect en niet om zieltjes winnen.

Dit alles is slechts een greep uit onze bijzondere reis waarbij de Zending grensoverschrijdend is gebleken. En wat voor altijd voor op zal staan is dat je als Christen of gelovige niet altijd hoeft te praten over je geloof, maar met name de gastvrijheid, vriendelijkheid en zorg voor elkaar moet tonen. Vergeet daarbij ook niet, op zuster Anselma's advies: eet minimaal één keer per dag met elkaar! Wij hebben als groep meerdere malen met elkaar en anderen mogen eten en dat was van grote toegevoegde waarde!

Ik ben dankbaar dat deze groep van vier gemeenteleden, een kerk in actie medewerkster (en ook gewoon gemeentelid) en twee bijzondere uitgezonden medewerkers de zending in Indonesie hebben mogen ervaren. Het is een verrijking geweest!

Ik hoop dat mede door deze blog ook jij/u als lezer hebt kunnen ervaren wat de Zending tegenwoordig nog betekent. En ik ben van mening dat ons zendingswerk nog vele jaren mag blijven bestaan, waarbij altijd kritisch gekeken moet worden naar de context waarin deze zending wordt uitgevoerd.

Vanuit Indonesie, groet ik julie en bedank ik jullie voor het meelezen en meeleven!

Terimakasi!

Grootmoeder Alisontorina Aling voedt 6 kleinkinderen op met hulp van de organisatie ANPPCAN

2010-08-04T13:01:00.003+02:00

Oma met twee van haar kleinkinderen

Naast ziekten als aids heeft ook de oorlog in noord Uganda veel kinderen wees gemaakt. Oma’s, soms samen met opa’s, zorgen voor hun kleinkinderen op een leeftijd waarop traditioneel gezien de kinderen voor hen zouden zorgen. Een hard gelag, maar veel grootmoeders doen er alles aan om hun kleinkinderen een goede opvoeding te geven en naar school te laten gaan.We bezochten de 65 jarige Alisontorina Aling. Ze verloor haar man tijdens de periode van Amin (1972) en bracht alleen haar kinderen groot. Haar drie zoons zijn overleden, twee stierven aan aids, een is door de rebellen vermoord, haar dochters hebben eigen gezinnen.

Alisontorino met haar vishandel

Zij zorgt noodgedwongen voor de 6 kinderen van haar zoons. 3 daarvan wonen bij haar en 3 gaan naar schoolinternaten. Met de gift van ANPPCAN kocht ze kleine gedroogde visjes om op de markt een handeltje te beginnen en liet ze stenen bakken om een huisje te bouwen dat ze zou kunnen verhuren. Met de winst van haar handel onderhoudt ze de kinderen. Haar leergierige kleinzoon Christopher Onyergiu zit in de 6e groep van de basisschool en wil dokter worden. Hij sprak al vloeiend Engels met ons. “Oma zorgt goed voor ons”, vertelde hij, “we gaan naar school en hebben genoeg te eten. Natuurlijk halen we water, maken we het terrein schoon en helpen we oma bij het verbouwen van de voedselgewassen om het huis.”Het gezin kan zichzelf nu redden en hebben de financiële steun van ANPPCAN niet meer nodig. Innocent Cwinyai van ANPPCAN houdt wel een oogje in het zeil en komt af en toe langs om te kijken hoe het met het gezin gaat.

haar voorraad stenen

Mieke Labots, Kitgum 4 augustus 2010

Aan kindermisbruik is veel te doen, volgens de organisatie ANPPCAN in Noord Uganda.

2010-08-04T09:29:00.002+02:00

Kinderen uit extreem arme families lopen naast ondervoeding grote risico’s; (seksueel) misbruik, kinderhandel, verwaarlozing en kindhuwelijken. De kinderorganisatie ANPPCAN helpt deze families in Kitgum, noord Uganda, om voor hun kinderen te zorgen. ANPPCAN assisteert de families bijv. met eenmalige giften in de vorm van geiten, zaaigoed, of goederen als start van een klein handeltje. Met de winsten daarvan kunnen ze de schoolgelden betalen en hun kinderen voeden. Maar ANPPCAN staat kinderen en hun familieleden ook bij als het misgaat en kinderen slachtoffer worden.

Ik sprak met Eunice Anek, manager van het kantoor van ANPPCAN in Kitgum over haar motivatie om met (potentiële) slachtoffers en hun families te werken. “Als klein meisje wist ik al dat ik werk wilde gaan doen dat verschil komen maken in het leven van mensen. Mijn vader overleed toen ik jong was en mijn ongeschoolde, maar intelligente en krachtige moeder moest het als alleenstaande ouder met twee kinderen zien te redden. Ik ben door de situatie in mijn jeugd sterk, maar ook begripvol geworden voor mensen in moeilijke situaties.”
Op mijn vraag hoe ze alles verwerkt wat ze dagelijks meemaakt (hele jonge kinderen die verkracht zijn of verhandeld of zwaar verwaarloosd) vertelde ze:” Ons team van 5 stafleden vormt een hechte familie en we delen dagelijks onze ervaringen. Daarnaast bidden we samen. Op die manier blijven we gemotiveerd om te vechten voor een beter leven voor ieder kind dat onze hulp nodig heeft en blijven we de autoriteiten op hun verantwoordelijkheden wijzen. Het een kan niet zonder het ander.”

Met staflid Innocent Cwinyai gingen we op bezoek bij verschillende families die bij ANPPCAN aanklopten. Lees morgen onze over deze veldbezoeken.

Kitgum, Mieke Labots 3 augustus 2010

De Ugandese Orthodoxe kerk; niet ontstaan door ‘geloofsexport', maar 'geloofsimport'.

2010-08-04T09:16:00.001+02:00

Een orthodoxe kerk in hartje Afrika. Daar wilde ik als voormalig relatiebeheerder van Oost Europa en bekend met de Oosters Orthodoxe liturgie meer van weten. Voor mijn gesprek met de vrouwen van de Mothers Union was ik eerst te gast tijdens een dienst in hun kerk in Amuca, Lira. Een bijzondere ervaring met enerzijds veel herkenning vanuit de diensten in Oost Europa – de iconen, de volgorde in de liturgie en het ontbreken van stoelen in de kerk, anderzijds ook weer heel Afrikaans – er werd veel gezongen door alle aanwezigen, maar veel ingetogener dan ik in diensten in Uganda gewend ben. Na de dienst vroeg ik de priester hoe de Ugandese Orthodoxe kerk ontstaan was. Hij vertelde dat het orthodoxe geloof door Ugandezen na hun terug keer uit Engeland ongeveer 50 jaar geleden verspreid was in Uganda. De vrouw van een van de stichters van de kerk (links op de foto) was aanwezig in de dienst en hield alles nauwlettend in de gaten. De Orthodoxe kerk van Uganda; niet ontstaan door ‘geloofsexport’, maar door ‘geloofsimport’.

Mieke Labots, Kitgum 2 augustus 2010

Waak over je hart, het is de bron van je leven

2010-08-03T18:03:00.001+02:00

Tijdens deze inspiratiereis, staat elke dag één bijbeltekst boven het programma van die dag. Vandaag was dat uit Spreuken 4:23.

"Van alles waarover je waakt, waak vooral over je hart, het is de bron van je leven."

En aan het einde van deze dag, heb ik mijn hart weer laten spreken.

Tijdens het bezoek aan het Holy Stadium, de charismatische kerk, komt er een enorme gepassioneerdheid over me heen. Maar voordat ik fel van wal steek, zal ik jullie vanaf het begin af aan meenemen in dit bezoek.

Aan het einde van de middag stopt onze bus bij een modern gebouw. De Charismatische Kerk. De kerk wordt omringd door sportvelden, waar door vele jongens wordt gevoetbalt. Verderop staat de school waar maar liefst 3000 kinderen les krijgen: van de basisschool tot de mastersopleiding. Het ziet er fantastisch uit.

Onze gastheer begeleidt ons vervolgens naar de kerkzaal. Mijn mond valt open van verbazing. Het lijkt wel een concertzaal. De ruimte biedt plaats aan 12000 mensen. Helaas wordt dat aantal nog niet gehaald, maar de diensten op zaterdagavond, zondagochtend en -middag worden bezocht door respectievelijk 7000, 3000 en 5000 mensen. Niet te geloven, dat is toch prachtig?

Onze gastheer straalt veel enthousiasme uit en vertelt bevlogen over deze kerk. Wat me opvalt zijn de vele activiteiten die de kerk organiseert om een ieder te betrekken bij de dienst. Door een gevarieerd aanbod, weten ze veel verschillende mensen (jong en oud) te enthousiasmeren. Daar zouden we nog wel iets van kunnen leren.

Deze kerk wil aanwezig zijn en dat is een goed streven. Helaas heb ik ook moeilijkheden met de manier van "zending" (evangeliseren) die deze kerk toepast.

De kerk, wil alle verlorenen winnen, tegen welke prijs dan ook. Dat is de missie.

Uiteraard is het een goed streven om je kerk te willen laten groeien. Nou ja, om mensen te betrekken bij het geloof, dat zou voorop moeten staan. Maar tegen welke prijs kun je dat doen? En wie zijn wij als mensen om te praten over of zelfs een oordeel te vellen over "verlorenen"?

Dat raakt voor mij een groot ethisch punt. Daarnaast heeft de kerk speciale "healing-cermonies" voor onder andere homoseksuelen en moslims. Uiteindelijk betekenen deze cermonies toewijding tot deze kerk en bekering van bijvoorbeeld de homoseksualiteit en de islam. Het uiteindelijke doel van deze charismatische beweging is om 70% van de indonesische bevolking te bekeren tot dit geloof en deze kerk. De overigen, die niet tot deze kerk behoren, zijn verlorenen.

Wanneer er een procentueel streven wordt gekoppeld aan geloof, wordt dit geloof in mijn ogen eng en ook een vorm van radicaliteit.

De uitspraken doen zeer en raken me zeker in het hart. Een hart dat fel spreekt als ik later met Geert en Gerry sta te praten met de vrouw van de bibliotheek. Wanneer Geert vertelt over onze reis, die bolstaat van de interreligieuze ontmoetingen en uitwisselingen, zie ik het gezicht van de vrouw enigzins betrekken. (Ze is het er niet mee eens)

Haar mening is duidelijk: "Een ieder moet Jezus toelaten in zijn of haar hart en Jezus zien als de verlosser. Ook Moslims dienen dat te doen, ze dienen te bidden richting Jezus." Volgens haar betekent dit echter niet dat een moslim dan is bekeerd.

In gedachten schudt ik wel duizend keer mijn hoofd. Hoe kan een moslim bidden tot Jezus en daarmee niet gevoelens van het eigen geloof verliezen. Is dat dan niet een ander geloof opleggen? Volgens de bibliothecaresse is het moslim-zijn en de manier van bidden in zo'n geval alleen nog het ritueel, maar de man of vrouw dient te bidden richting Jezus.

Uiteraard vind ik het, als medewerkster van de Protestantse Kerk & Kerk in Actie, fijn als mensen zich kunnen vinden in het Protestantse gedachtengoed en geloof. Echter ons geloof opleggen bij een ander, dat kan m.i. niet de bedoeling zijn.

Respect voor elkaars geloof staat immers voorop, het is toch niet voor niets dat we ons als organisatie en als kerk richten op interreligieuze dialoog en oecumenische activteiten?

Het bezoek is pijnlijk, maar laat ons direct ook een andere kant van de geloofsbeleving in Indonesie zien. (waar we eerder aan de ene kant de harmonie zagen van interreligieuze dialoog, aan de andere kant de geluiden over de hard-line moslims hoorden, maar het meest gedeelde geluid was dat we moeten leren van elkaars geloof en respect hebben voor elkaar.)

Uiteraard onderschrijf ik de goede activiteiten van deze kerk: om mensen bij het geloof te betrekken.
Ik heb alleen enorm grote moeite met het stellen van een doel (70%) van bekering.

Er zijn inmiddels zoveel godsdiensten in de wereld. Zou God willen dat iedereen bekeerd wordt tot één geloof?

Zonder zelf een waarde-oordeel uit te spreken over bovenstaande vraag, hoop ik wel dat jullie hierover na willen denken.

Zending, is zoals jullie dus merken, een erg interessant onderwerp, dat voldoende stof tot nadenken biedt.

Meer zien, dan je had verwacht

2010-08-03T17:22:00.000+02:00

In 1902 was de voltooing van het gebouw "van de duizend deuren". Beter bekend als het hoofdkantoor van de Nederlandsch-Indische spoorwegen. Een imposant gebouw, dat helaas door de jaren heen enorm vervallen is geraakt. Maar nu is men begonnen met de renovatie om de geschiedenis levend te houden.

Het gebouw trekt de aandacht vanaf het Wilheminaplein en als ik binnenstap, ben ik enorm onder de indruk van de grootschalige opzet van dit gebouw. De nederlandse spoorwegen waren zeker iets groots van plan.

Echter wat daarna zou worden verteld en zou gebeuren, is me heel deze dag bij gebleven.

De gids vertelt over de totstandkoming van dit gebouw. De Nederlandse Spoorwegen wilden in die tijd een flink netwerk van sporen aanleggen in Indonesie. Maar de start was met één sport richting een stad hier 60 km verder op, ook was er een trambaan in Semarang. Het gebouw was het hoofdkantoor van waaruit deze plannen verder werden uitgewerkt en goederen voor vervoer werden opgeslagen.

Echter toen de tweede wereldoorlog uitbrak, kwam dit gebouw in handen van de Japanners en die hebben er gruwelijkheden begaan. Vele indonesiers zijn er vernederd en op gruwelijke manieren gemarteld en uiteindelijk vermoord. De gids vertelt dat dit gebouw daarom een mystiek karakter heeft gekregen. Tijdens de renovatie worden dan ook offers neergelegd voor de zielen van de overledenen. En zo af en toe worden er vanaf 12 uur 's nachts tot 's ochtends 4 uur, opnames gemaakt in de kelders. En het blijkt dat al vele gidsen de geesten van de overledenen zijn tegen gekomen. Ook onze gids. "in iedere groep die ik rondleid is er ook wel ééntje die voor de geesten ontvankelijk is"vertelt hij nog.

Iwan, onze chauffeur grapt: "Renate". Ik kan me ergens heel goed voorstellen dat de zielen in dit gebouw zijn blijven steken. Maar of wij daar een glimps van gaan opvangen?

Wanneer we naar de zolder vertrekken, maar ik een foto van een vertrek waar vele vleermuizen hangen. De foto is vervolgens gevuld met lichtbolletjes. Ik laat het zien aan onze gids, die aangeeft dat ik nog een foto moet nemen vanaf ongeveer dezelfde plaats: de bolletjes zijn verplaatst. Een bolletje is heel sterk van licht, "die heeft een sterke aura" zegt de gids. Ik weet niet wat ik hiervan moet denken, want op de andere camera's verschijnen de lichtbolletjes niet.

Nu zijn er uiteraard allerlei rationele argumenten op tafel te leggen om deze lichtbolletjes te verklaren: er kan stof rondzweven dat reflecteert door mijn flitser, de camera kan een mankement hebben of het waren weerkaatsingen. Maar ik zal de laatste zijn om de verhalen van de gids te negeren. En als ik op één van de gangen beneden een foto maak van de reisgenoten die voor me lopen en vervolgens weer enkele bolletjes zie verschijnen, bedenk ik me dat alle argumenten genoemd en gehoord mogen worden.

Deze inspiratiereis opent op alle vlakken onze ogen.
en misschien zagen we vandaag wel iets meer dan we hadden verwacht.

In ieder geval hebben we een bijzonder verhaal van de nederlandse spoorwegen en de geschiedenis van dit gebouw gehoord. Een verhaal dat iedere keer weer vertelt dient te worden. Zodat een ieder die tijdens deze strijd is omgekomen, niet wordt vergeten!

Op de plantage

2010-08-03T03:07:00.001+02:00

Als je eens een boek van Hella Haasse hebt gelezen, heb je je vast wel eens voorgesteld hoe het leven op een plantage zou zijn. Gisteren (maandag) hebben wij een fantastisch mooi bezoek gebracht aan een rubber-, koffie- en kruidnagelplantage, ookwel "onderneming"genoemd.

Want naast de inspiratie die we hier zoeken over het geloof, worden we juist ook geconfronteerd met de levensstijl van de mensen, de kracht om in dit land rond te komen van een laag salaris en de inzet van het harde werken.

En hard werken .... dat kunnen ze op de plantage.
De plantage, of onderneming waar we zijn verbouwd drie producten: rubber, koffie en kruidnagel. Alledrie de processen zijn ongelooflijk gedetaileerd te zien en overal is noeste arbeid voor nodig. Maar wat mij het meeste trof was de productie van rubber.

Als we net op de plantage staan, zien we een man aankomen lopen. Op één van zijn schouders draagt hij een stok met twee emmers. Daarin zit maar liefst 35 liter rubber. Maar dan komt het, deze man heeft al minstens anderhalve kilometer met dit gewicht gelopen. In snelle pas loopt de man naar een hal waar de rubber in een vat wordt gegoten. Er staat een soort omroeper bij die bij elke emmer de hoeveelheid rubber opmeet. Het is een geschreeuw en gelach van jewelste. Kortom, de mensen hebben wel heel veel plezier in hun werk.

Als de rubber is afgegoten, gaat de man weer terug naar het stuk land waar hij werkt, daar staan 300 tot 350 rubberbomen die hij moet melken. Het proces in de fabriek gaat door. De rubbermelk word naar een andere bak verplaats, waar water een een chemisch goedje wordt toegevoegd, dan worden schotten geplaatst. Want na 3 uur is de rubber hard en op deze manier zijn er dan dikke matten uit het vat te halen. Die vervolgens uitgeperst worden en via een rookproces tot halffabrikaat worden gemaakt. Om vervolgens naar een fabriek in Jakarta verwerkt te worden.

Bij het roken van de rubbermatten komen we nog een bijzonder verhaal tegen. Ik stap een donkere kamer binnen, waar ik niet rechtop kan staan, het is er rokerig. Het blijkt een van de ovens. Dan is rechts van me een man die op bamboestokken gehurkt zit. Hij vouwt de rubbermatten uit en legt deze over de bamboestokken zodat ze gerookt kunnen worden. een proces van vijf dagen. De man doet dit, jawel: al 17 jaar!! Tegen Josien zegt hij: "Ik doe het werk met heel veel plezier."

Dat is een geruststelling.

Werken hier in indonesie is van levensbelang om inkomsten te krijgen, maar het is ook van sociaal levensbelang. Het onderlinge contact met collega's is ook iets wat mensen gaande houdt!

In het huwelijksbootje gestapt

2010-08-03T02:37:00.000+02:00

Eerder lichtte ik al een tipje van de spreekwoordelijke sluier, die alles te maken heeft met de bruiloft van Agung en Dian.

Agung en Dian zijn zondagochtend in het huwelijk getreden volgens de wetten van de Islam. Eerder die week werd hun huwelijk al via de christelijke traditie bezegeld. We hebben het hier dus over een gemend huwelijk.

Een gemend huwelijk, waarbij het christelijke geloof en de islam bij elkaar komen. Dat is zeker hier in Indonesie nog een grote stap. Want hoe gaat dat straks verder.

Hoe zullen Agung en Dian omgaan met elkaars geloof?
Hoe wordt er gebeden?
Welk geloof krijgen de kinderen mee?
En welke dag wordt er gekozen als heilige dag?

Het zijn slechts enkele vragen die dit huwelijk met zich meebrengt (Zoals ieder huwelijk wel vragen of uitdagingen met zich mee brengt).

Het is juist prachtig om te zien dat deze twee mensen ondanks de geloofsverschillen voor elkaar hebben gekozen en ook echt voor elkaar zijn gegaan, want het is nogal wat om uiteindelijk in dit land voor een gemengd huwelijk te kiezen.

Tegelijkertijd realiseer je je ook dat dit een nieuwe generatie Indonesiers is. Zoals de foto al laat zien, is de viering ook niet meer op de traditionele wijze en in de traditionele kleding.

Tijden veranderen en verschillen vervagen wellicht. Of laten we zeggen dat het begrip voor en kennis over elkaars geloof in Indonesie enorm lijkt toe te nemen. Dat is iets waar we in Nederland nog van kunnen leren.

Mothers Union van de Orthodoxe kerk in Lira, Uganda, pakt huiselijk geweld aan!

2010-08-02T19:13:00.001+02:00

“In de trainingen van de Mothers Union leerde ik het huiselijk geweld thuis aan te pakken; ik leerde beter communiceren en anders om gaan met conflicten” vertelde Betty Okello op mijn vraag wat het lidmaatschap van de Mothers Union haar gebracht had. “De vrouwen uit mijn groep zijn zo een voortdurende steun voor elkaar.”

Voor mij was behalve de inhoud ook de manier waarop ze antwoordde indrukwekkend. Deze nauwelijks geschoolde vrouw stond krachtig voor de aanwezige mannen en vrouwen van haar kerk, waaronder haar echtgenoot, en gaf zonder schroom uitleg in haar eigen taal over haar leven toen en nu. Ook andere vrouwen vertelden staande voor de groep over hun ervaringen met de trainingen en de positieve veranderingen die deze trainingen concreet te weeg hadden gebracht ; minder geweld en een harmonieuzer leven in het gezin en het dorp. De aanpak van de Mothers Union werkt! De presentaties van de vrouwen vormden hiervoor het levende bewijs. De vrouwen hadden leren geloven in hun eigen kracht en dat was te voelen en te zien.
Mieke Labots, Kitgum 2 augustus 2010

“Bidden aan de voet van de berg”

2010-08-01T11:54:00.002+02:00

Wil tijdens een eerdere aanbieding van het bijzondere boekje

Tijdens deze reis biedt Wil (namens de groep) aan Nederlands sprekenden een heel bijzonder boekje aan, genaamd: "bidden aan de voet van de berg".

Het is een boekje over “bidden”. Waarom bidden mensen nog? Hoe bidden mensen? En wat betekent dit bidden voor hen?”Het zijn allerlei vragen die in dit boekje beantwoord worden. Het is een prachtig boekje dat aanzet geeft om weer eens na denken over bidden. De titel van het boekje verwijst naar de holterberg, nabij de gemeente Nijverdal waar Wil, Bouke, Geert en Gerry vandaan komen. Bijzonder is dat vandaag de dag was, dat we letterlijk zouden “bidden aan de voet van de berg”.
Vanochtend zijn we naar de kerk van Salib Putih gegaan. Een kerk onderaan de heuvel waar ons hotel staat. Een gemeente zo hoorde wij vooraf, waar met name ouderen kerken. Als wij binnenkomen is de kerk al goed gevuld en er hangt een heel prettige sfeer. En die sfeer is voelbaar door heel de dienst. Er zijn prachtige Indonesische liederen, die wij proberen mee te zingen. De preek is er een die ontzettend veel inspiratie biedt en enorm aansprekend is. Jaspert zit een rij achter me en doet de vertaling. Met mijn oren gericht op Jaspert en mijn ogen op de voorganger vind ik het plaatje helemaal kloppen. De dominee benadrukt dat God niet de rijken en de armen heeft geschapen, maar dat we er nu wel voor elkaar in die hoedanigheid moeten zijn. Er wordt gebeden voor de gelijkwaardigheid, de gelijkwaardigheid van armen en rijken en de gelijkwaardigheid tussen de Nederlanders en de Indonesiers. “We moeten elkaar liefde geven waar dat kan. Onvoorwaardelijke liefde. Liefde die kracht geeft om door te gaan.” Dat is nog eens de extra boodschap van de dominee.

De gemeente waarin we ons bevinden kampt namelijk met problemen. De gemeenteleden zijn over het algemeen niet al te rijk en tien gezinnen driegen nu uit hun huis geplaatst te worden omdat er uitbreiding van de infrastructuur komt. Deze mensen hebben geen eigendomsbewijs voor het land waarop zij wonen en dus weinig recht van spreken. Er wordt voor hen gebeden. Ik hoop maar dat er een goede oplossing wordt gevonden voor deze mensen.

Na afloop van de dienst praten we verder met de dominee over zijn leven en activiteiten in deze gemeente. Het is bijna een echte businessman, die zich met veel verschillende dingen bezig houdt: rechtsbijstand, accupunctuur en het verhuren van matrassen. Alles valt onder het werk van deze dominee.

En nu komen we net terug van een heerlijke lunch bij Jaspert en Josien thuis. Niet alleen heerlijk, maar ook een erg fijne lunch waarbij we hebben gesproken over het kinderprogramma van Percik: wij zijn gelijk, wij verschillen.

Een prachtig programma, waarbij workshops aan kinderen van verschillende religieuze achtergronden worden gegeven. Deze kinderen leren daardoor andere godsdiensten kennen. Zo vertelde één moslimkind na een workshop: “Christenen zijn best aardig”.

Als kinderen al op vroege leeftijd andere religies leren kennen, kan hopelijk de angst voor deze andere religies worden weggenomen!

(overigens hebben we vandaag ook nog een klein stukje van een huwelijk meegemaakt!!Maar daarover meer in de volgende blog!)

Een andere wereld...

2010-08-01T11:47:00.000+02:00

Gisteren zijn we afgereisd naar weer een “andere wereld”zo zal ik het maar even beschrijven. Wil zei ook: “even weg uit de stad”. We zijn afgereisd van Jogja naar Salatiga, de woonplaats van Josien en Jaspert. De reis op zich was weer een mooi avontuur
De bus draait overuren als we soms bijna steil de berg oprijden. Naast ons diepe dalen opgevolgd door enorme bergranden. Het is werkelijk een fenomenaal gezicht. Tijdens het rijden krijg je op een andere manier het leven van de indonesiers te zien.

We zien juist in dit gedeelte veel werkzaamheden op de tabakvelden, waarmee mensen inkomsten hopen te krijgen. Af en toe verbaas ik me er over hoe hard de mensen hier in de natuur werken, blootgesteld aan allerlei gevaren om zo hopelijk voldoende geld bij een te krijgen om het gezin van eten te voorzien. Het is voor elk een hard bestaan kan ik me zo voorstellen. Zo hebben we dat hier al vaker gezien. Mensen werken overal, maar meestal tegen een enorm laag salaris. Er moet veel bijverdiend worden en dat gebeurt op allerlei manieren, denk alleen maar aan : aanwijzingen geven als iemand wil parkeren. Ook daarmee is geld te verdienen.

Tijdens onze rit naar salatiga stoppen we op verschillende plekken. Zo stoppen we onder andere bij een prachtige waterval(letje), die wegens het droge seizone minder hard stroomt dan anders, maar enorm de moeite waard is om te zien. We drinken een kop “koppie” en praten met de eigenaresse die alweer druk bezig is met het eten bereiden voor de avond. Josie treft nog een vrouw die iedere dag (let op) 12 keer 25 kilogram zand op haar rug over een steile trap naar boven brengt. En daarmee verdient ze net genoeg…

De volgende rit brengt ons naar de Merapi vulkaan. Er zijn hier vele vulkanen en bergen. (merapi, Merbabu, Sindoro, Sumbing en Selamat) De plek waar wij stoppen biedt daarover informatie. Ongelooflijk om te zien dat in de afgelopen dertig jaar meer dan 20 keer een vulkaan is uitgebarsten. Dat heeft, zoals jullie vast zullen begrijpen, een enorme impact op de bevolking. Maar hun huis in de bergen verlaten is geen optie, want daar is de land vruchtbaar en de oogst essentieel om brood op de plank te brengen.

Het zijn de tegenstrijdigheden waar men hier dagelijks mee worsteld. Ik herinner me de woorden van de boeddhistische monnik. Neem het leven zoals het je gegeven wordt. Dat is wat de mensen hier zeker doen en iedereen probeert er het beste van te maken.

En dan, komen we aan in Salatiga. Ons hotel ligt bovenop een grote heuvel. En het geeft uitzicht over heel salatiga met haar prachtige bergwand. Tegelijkertijd brengt het enige rust, waardoor de verhalen van de bijzondere ontmoetingen van de afgelopen dagen weer een plekje kunnen krijgen.

In de namiddag gaan we naar Percik, de werkplek van Josien en Jaspert. Een enorm inspirerende plaats, waar we enthousiaste collega’s ontmoeten. Zij vertellen ons met veel overgave over hun werk. Percik is een onafhankelijk organisatie voor sociaal onderzoek, democratie en sociale gerechtigheid. Er gebeurt enorm veel, die sfeer hangt ook in de lucht. (er staat zelfs een matras in een van de werkruimtes, voor als iemand de nacht op kantoor wil doorbrenegen). Een bijzonder onderzoek wat een tijd geleden is uitgevoerd, is een onderzoek naar de werkzaamheden van een NGO in Atjeh. Percik werd ingehuurd om te kijken of de noodhulpwerkzaamheden goed werden uitgevoerd. Het is fijn om te horen dat er kritisch naar dit soort zaken van de ontwikkelingssamenwerking wordt gekeken. Ook is het enorm inspirerend om deze collega’s te ontmoeten.

Het geeft weer even een kijkje in de keuken van ons wereldwijde werk. En die keuken ziet er wederom erg goed uit!

"Hou je verre van het kwaad (...)"

2010-07-30T17:25:00.000+02:00

Vandaag was een dag, waar ik van te voren enorm naar toe heb geleefd. Er staat namelijk een bezoek aan een boeddhistisch klooster op het programma, de borobudur en het programma Anak Wayang (één van Kerk in Actie's kinderprogramma's)

Zonder me te veel vast te houden aan bepaalde verwachtingen van vandaag, kan ik zeggen dat de dag meer gebracht heeft dan ik had kunnen hopen.

In de vroege (8.15 uur) ochtend vertrekken we naar een Mendut; een boeddhistisch klooster, waar we een bijzondere monnik ontmoeten. De rsut straalt van hem af en als ik op de bank ga zitten, neem ik de rust helemaal over. We zitten in een redelijk westers uitziende woonkamer en de monnik neemt plaats op een stoel naast een kast vol boeken, waarvan ik alleen maar kan denken dat daarin veel boeddistische wijsheden schuilgaan. Vol bewondering kijk ik naar deze in een gele doek gewikkelde man. Deze op het oog nog jonge monnik heeft een enorme wijsheid in pacht. Hij maakt ons deelgenoot van de boeddhistische levensstijl van dit klooster. Laat ik daarbij direct vermelden dat het een enorme eer is dat hij ons wil ontvangen. Een doorsnee toerist komt hier immers niet binnen. Die gedachte maakt het bezoek nog waardevoller dan die uiteindelijk bleek te zijn.

Het leven als monnik is een toegewijd leven. toegewijd aan het leren, mediteren en het bijstaan van mensen. Vanaf 4 uur 's ochtend start de monnik hiermee. Dan is er bijna 3 uur ruimte voor meditatie. Meditatie is het concentreren op de eigenschappen van Boeddha en proberen die zelfde verlichting te kunnen behalen. Er zijn maar liefst 32 eigeschappen van de verheven leraar boeddha. Boeddha verbeeld de zuiverheid van de mens, iets wat we allemaal na zouden moeten streven. Als monnik werp je de begeertes van de mens (bevrediging, opnieuw geboren willen worden en de wil om te sterven) af. Want deze 3 begeertes zijn immers de oorsprong van de problemen in de wereld.

Maar hoe wordt je nu monnik? Zouden wij allen monnik kunnen zijn?

Om antwoord te geven op de eerste vraag: jijzelf moet de wens hebben om monnik te worden. en dat leeft enorm bij de bijzondere man die op enkele meters van mij rustig zijn verhaal verteld. Van jongs af aan is deze man opgevoed met de boeddhistische leer en woonde dichtbij een tempel. Daar kwam hij regelmatig in contact met de monniken en zo groeide de wens om later ook het leven als monnik te aanvaarden. Maar dan? de wens is geuit, mag je dan zomaar monnik noemen? Nee, uiteraard gaat er heel wat aan vooraf voordat het gele gewaad aangetrokken mag worden. Zo wordt er gestart met de studie en de boeddhistische leer, welke wordt gevolgd door een beoordeling. En als die gunstig uitvalt wordt je aanvaard.

Het is echter ook mogelijk om voor een tijdje in het klooster te verblijven als monnik. Zo kan men voor een maand of voor een jaar in de leer komen. Iedereen die op zoek is naar de grootste sereniteit en zich toe wil wijden aan het Boeddhisme: dit is daadwerkelijk de plaats.

De plaats van bezinning en wijsheid. Laat ik op verzoek van de monnik nog één wijsheid met jullie delen:
"hou je verre van het kwaad en reinig je gedachten"

Na deze boeddhistische inspiratie, duiken we nog verder in de boeddhistische cultuur door een bezoek aan de Borobudur. Werkelijk, ik heb nog nooit zo'n imposant bouwwerk gezien. De symboliek die in de muren schuilgaat is bijna niet te bevatten. De opbouw van dit heiligdom, zo mag ik het hopelijk noemen, is prachtig. En als men de verlichting (nirwana) wil bereiken is er een uitgebreid ritueel te volgen. Zo loopt men elk niveau vier keer rond, het zijn 10 niveau's om uiteindelijk Nirwana (ook wel de hemel) te bereiken. Als toeristen, zo grapt de gids, hebben we het makkelijk wij nemen de korte route naar de hemel. Geheel onder de indruk, leg ik ook nog een wens bij één van de stoepa's neer. Hiervoor moeten vrouwen met de rechterhand de teen aanraken van Boeddha, mannen de vingers. Voor een ieder die ooit naar Indonesie wil gaan, dit is een echte aanrader voor inspiratie, rust en een fysieke inspanning.

Zoals gezegd, leefde ik ook naar vandaag toe om een andere reden: een bezoek aan Anak Wayang: een programma gericht op kinderen (Anak) en manieren om hen hun eigenwaarde terug te geven.

Bij de aankomst bij het kantoor hoop ik dat ik ook hier weg geinspireerd weg mag gaan. En dat zal zeker blijken. Binnen ontmoeten we, laat ik ze gelijk zo maar noemen: mijn collega's. Een mooie groep jonge werknemers die bruisen van het enthousiasme. Ema de secretaris van de organisatie is een enthousiaste jonge vrouw van 28 jaar, die zich al 5 jaar inzet voor Anak Wayang Indonesie en zo te zien met enorm veel toewijding en plezier. Als zij begint te vertellen over de organisatie ben ik al enorm trots. (ook al zouden ema en collega's nog veel meer voor de kinderen in de omgeving willen betekenen).

Anak Wayagng zet zich in voor de rechten van het kind. Met name voor die kinderen die geen geboorteakte hebben. Hun ouders hebben deze kinderen nooit aangegeven bij de burgerlijke stand en dat leidt tot veel problemen in de toekomst. Want een kind zonder geboorteakte heeft geen recht op onderwijs. Ema en haar collega's proberen de ouders uit drie regio's in Jogja ervan te overtuigen een geboorteakte te regelen voor hun kind(eren). Maar dat blijft een moeilijke strijd.

Daarnaast is er in Indonesie veel sprake van geweld tegen kinderen, waardoor deze kinderen alle gevoel van eigenwaarde dreigen te verliezen of al verloren zijn. Juist door met de kinderen creatief aan de slag te gaan, helpt Anak hen om weer zichzelf te zijn en met name trots te kunnen zijn op wie zij zijn. Het is daadwerkelijk een prachtig programma in mijn ogen, waarover ik weer een flink verhaal zou kunnen schrijven. Want lopend naast Ema, vraag ik haar de hemd van het lijf. We belanden ineens op een binnenplaats waar allerlei vrouwen aan het voetballen en tussendoor het dansen zijn. Omringd door hun kinderen. Het is een mooi schouwspel. Wat ik ook enorm mooi vind, om Ema te zien in haar werkomgeving. De kinderen hangen echt tegen haar aan en voelen zich dus echt vertrouwd.

Dat alleen al laat zien, dat hier goed werk wordt verricht.

God is nooit boos.

2010-07-28T11:59:00.000+02:00

Zo zegt zuster Anselma, een 86 jarige vrouw die aangesloten is bij de rooms-katholieke kerk die wij vandaag bezochtten. Als uit het niets stond deze op het oog uitziende fragiele vrouw naast me en spreekt ons in het Nederlands aan.

We staan op het terrein van een room-katholieke kerk, gesticht door een Nederlandse familie die erg welvarend was met hun suikerfabriek. Als wederdienst voor die welvaart stichtte dit gezin “fam. Smutzer” dit terrein. De katholieke kerk zie je hier in de context terug, want zo wordt het hart van Jezus (de eeuwige barmhartigheid) afgebeeld in een hindoeistische tempel. Contextualiseren noemen we dat. Prachtig om te zien.

Als we de kerk, naast de tempel, inlopen bewonderen we de prachtige beelden van Maria en Jezus die wederom zijn afgebeeld naar de cultuur van hier. Maria lijkt wel een godin. En ineens staat zuster Anselma naast me. “komt u uit Nederland? Ik ben hier de enige die nog Nederlands spreekt.”Ze vervolgt haar verhaal en een ieder van ons hangt aan haar lippen. Haar woorden raken daadwerkelijk de ziel even aan, want hoe deze vrouw spreekt is zo treffend. Ze vertelt over de cultuur hier en de kracht die ze ervaart in haar geloof, en weet je wat zo mooi is, vertelt Anselma: “God is nooit boos!”

Als 25 jarige vrouw kwam Anselma terug naar Indonesie (waar zij ook geboren was). Ik ben een en al oor, want hier sta ik dan tegenover haar als 25 jarige vrouw. Kan ik me indenken dat ik mijn koffer zou pakken en daar heen zou gaan, waar de kerk mij wilde hebben?

Het eerste jaar op indonesie was zwaar voor Anselma, een jonge vrouw met een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Het verschil tussen rijk en arm, greep haar aan en ze sprak zich hierover dan ook helder uit. Na een jaar werd zij overgeplaats naar een nieuwe plek. (Was ze misschien te rechtvaardig geweest, had ze zich misschien te veel uitgesproken?)

Zo kwam Anselma op verschillende plekken in Indonesie terecht, om daar te zijn waar de kerk haar nodig had. “Als de kerk je ergens anders wilde hebben, dan pakte je je koffer en vertrok je.”

“God werkt op mysterieuze wijze”, zo merkt Anselma op, zeker nu de politie regelmatig bij haar op bezoek komt. “die geef ik te drinken en luister naar de verhalen”. Niet alleen te drinken geven is belangrijk volgens Anselma om het geloof te beleven. “Je hoeft niet over God te praten, als je maar één keer per dagen samen eten: dat is de verbindende factor.”

Als we vragen wat Anselma tegenwoordig elke dag doet, antwoord zij:”Ik bid de hele dag. En ik bid voor iedereen!”

Oprecht een prachtig inspiratie moment!

Een prachtig liefdesverhaal

2010-07-28T11:49:00.000+02:00

Onze eerste echte dag in Jogja wordt gekenmerkt door het wandelen door de geschiedenis, proeven van de sfeer en het opsnuiven van de cultuur. Wat heeft deze stad ontzettend veel te bieden.

In de ochtend bezoeken we de Keraton (paleis) dat stamt uit 1755. Het is het paleis waarin nu met name de negende sultan wordt herdacht. Het paleis ademt symboliek en als we binnenlopen worden we verwelkomt door prachtige muziek, dat hier iedere ochtend van 10 tot 12 klinkt. Als onze gids ons binnenleidt zegt hij in het bijzonder: ‘In dit gebouw horen alle godsdiensten samen te komen.”

We worden door bijzondere vertrekken geleid en achter elk aspect zit wel een symoliek. Zo is het hekwerk in verschillende kleuren geschilderd, waarbij de rode kleur bijvoorbeeld dapperheid symboliseerd en zwart de kleur is van de aarde. Ook de vier elementen: aarde, vuur, water en wind komen terug in de zogehete navel. (onder andere de navel-het middenpunt- tussen de god van de berg en de godin van de zee) Een prachtige zaal waarbij het plafond de zonnestralen laat zien. Deze ruimte staat in verbinding met allerlei kleine vertrekken die elk een gedeelte van het leven van de sultan uitbeelden. Een mooi bezoek. Als we vervolgens gaan lunchen, belanden we in het “huis van de broer van de sultan”en daadwerkelijk de woonvertekken liggen naast de plek waar wij lunchen. Hoe bijzonder is dat! Ook hier weer kijk in mijn ogen uit.

Na de lunch vertrekken we, wederom te voet, naar het zogehete waterpaleis. Een gebouw, getroffen door verschillende aardbevingen, en daardoor nogal vervallen geraakt, maar dat geeft in mijn ogen wel een bijzondere tint aan deze plek. Ruines en gewelven en een ondergrondse gang, het zijn slechts enkele elementen van dit voormalig koninkrijk zwembad. Het verhaal dat aan de rand van het zwembad vertelt wordt doet de oren toch wel klapperen.

We staan tussen twee “zwembaden”in. Het ene bad was voor de 40 vrouwen uit de harem van de sultan, terwijl het andere bad de vrouwen lagen die wellicht door de sultan werden uitgekozen om toe te treden tot de harem. Vanaf boven bekeek de sultan de vrouwen om vervolgens een bloem naar beneden, in het water, te laten vallen. De vrouw waarbij deze bloem terecht kwam, mocht mee naar het prive zwembad van de sultan. Aldaar kregen zij samen een week tot een maand de tijd om elkaar beter te leren kennen en te zien of het klikte. Zo ja, dan volgde een ceremonie waarna de vrouw aan de harem werd toegevoegd. Voor ons nu, een vreselijk raar idee, maar voor die tijd was het enorm bijzonder om verkozen te worden en een van de vrouwen van de sultan te mogen zijn. Een prachtig liefdesverhaal???

Na dit bezoek rijden we in een zogehete “Bedjak” terug naar ons hotel, een belevenis op zich. De man die Gerry en mij fiets heeft het ogenschijnlijk moeilijk (door de vele heuveltjes natuurlijk), het was een prachtig ritje!!

De avond staat overigens in het teken van een prachtig liefdesverhaal: “Het ballet van Ramayana”. Een indonesisch epos, die wel vergelijkt wordt met het verhaal van Romeo en Julliet. En wat was het een spektakel! Stel je eens het volgende voor:

Je stapt een busje uit en loopt naar een brede hoge trap. De traptredes opstappend verschijnt in de verte ineens de Prambanan tempel. Een prachtig hindoeistisch bouwwerk, verlicht tegen een donkere nacht. Je nestelt je op een stoeltje en kijkt op een groot plein, de lichten zijn nog uit, dus je ogen worden getrokken naar de tempel. Je vraagt je af hoe men ooit zo’n bouwwerk heeft kunnen maken. Dan schieten de lampen aan. Het plein wordt verlicht en een mooi paar in traditionele kleding kondigt aan dat het stuk gaat beginnen. Er verschijnt een mooie vrouw op de trap en allerlei strijders staan onder aan de trap om haar hart te veroveren. Een sierlijke man, genaamd Rama wint de wedstrijd, de liefde lijkt gevonden, maar dan….

Dan start een epos van het hervinden van de liefde, het op de proef stellen van elkaars puurheid om hopelijk in elkaars armen te belanden. Of het een goede einde was?

…

Verscholen tussen de bergen, daar ligt…

2010-07-27T22:14:00.000+02:00

Aangezien we hier in Jogja minder in de gelegenheid zijn om internet te gebruiken. Plaats ik direct nog een volgende blog. Om jullie nog een klein beetje inzicht te geven in onze maandag. Een lange reisdag, maar met één unieke en aangename verrassing: de kampong Naga

Deze maandag staat in het teken van reizen: van Cipanas naar Yogjakarta, ook wel Jogja genoemd. De reis zal uiteindelijke 13 uur in beslag nemen. Een reis met mooie vergezichten, met uitzichten op de sawa’s. En een tussenstop in de kampong: Naga (draak)

Een prachtig krnonkelende weg (als zijnde een draak), brengt ons naar de kampong. Verscholen in de diepte, tussen de bergen, ligt dit kleine dorp. Van electriciteit verstoten, maar met batterijen wordt dankbaar gebruik gemaakt van radio en tv. Wat een wereld. De huizen zijn eenvoudig, maar prachtig in mijn beleving.

Ik loop sprakeloos over de glibberige stenen, me afvragend hoe het zou zijn om hier te wonen. De beleving van de mensen zal vast niet anders zijn van mijn beleving over mijn woonplaats thuis. Ze zijn er immers aan gewend. Maar ik als buitenstaander, moet moeite doen om mijn mond niet iedere keer open te laten vallen. Het is een parel!

Het is ook een gekrioel van mensen, want zo blijkt er is een ceremonie gaande, die verschillende keren per jaar wordt gehouden. Vele vrouwen dalen de berg af naar de kampong, met op hun rug een zak met rijst. Rijst die gezegdend gaat worden. Een zegen voor een goede oogst en om er voor te zorgen dat men vrij van gevaren blijft. De symboliek waarmee dit ritueel wordt uitgevoerd is haast niet te beschrijven. Het is de vraag of mannen en vrouwen een gelijkwaardige positie hebben hier, maar dat is iets waarover ik mij altijd al verwonder.

Teruglopend naar boven, is het zweten geblazen. Tussen de 300 a 400 treden naar boven. Een hele klim, maar wat was dit bezoek de moeite waard! Geweldig!!

Dan klimmen we ook nog eens de bus in, die ons uiteindelijk aflevert bij Peti mas, ons verblijf voor de komende vijf dagen.

Jogja ademt nu al enorme gastvrijheid uit. En nu op de dinsdag hebben we weer een heel bijzondere kant van Jogja mogen zijn, met haar Kraton en het waterpaleis. Maar daar later meer over, er moet iets te wensen over blijven.

De lieve groeten vanuit Jogja.

“Waarom ben jij nog Christen?”

2010-07-27T22:09:00.000+02:00

Onze zondag is er één die vroeg van start gaat. Om zes uur zitten we al in de Paulus kerk om te ervaren hoe hier een kerkdienst wordt beleefd. Overigens is in deze kerk ook nog een dienst om 8 uur en vervolgens nog één om tien uur. Maar aangezien de mensen hier, vanwege de warmte ook eerder aan de dag beginnen dan wij gewend zijn, is dit een prima manier om het ochtendleven te ervaren. Lopend naar de kerk is het park al vol met mensen die aan het joggen en badmintonnen zijn, er hangt een geweldige sfeer.

De kerkdienst is vrij sober en gekgenoeg ergens wel gelijkend op een Nederlandse dienst. De dienst is strak georganiseerd, wat ik wel enigszins mis is de sfeer. Of moet ik het noemen: inspiratie die ik nog niet uit deze dienst kon halen. Eerder heb ik wel eens in een dienst gezeten, waarvan de taal mij ook onbekend was, echter door de toon en de houding van de mensen en de voorganger voelde je toch daadwerkelijk een onderdeel van de dienst. Dat miste ik nu nog enigszins, maar ook dat hoort m.i. bij de verschillende culturen waarin wij ons hier bevinden.

Na de dienst staat onze dag in het teken van reizen. Reizen naar Cipanas (heet waterbron) een plaats nabij Garut. Onderweg stoppen we op een idilliysche plek om te eten. Overal staan kleine “hutjes”op het water, met matten en lage tafels. Op de echte traditionele javaanse manier eten we hier heerlijke vis en rijst. Geweldig en wat een sfeer: juist ook dit geeft me inspiratie. Na het eten, het genieten van het prachtige (onbeschrijfelijke) uitzicht en kijkend naar de naar rijst happende kooikarpers vervolgen we onze weg. Een weg die ons leidt naar een prachtig meer. In een traditionele boot worden we overgevaren naar een eilandje met daarop een oude hindoetempel(tje). Het is bijzonder en uniek om allereerst op het bootje te zitten en vervolgens voet te zetten op de eiland. Wanneer we op het eiland wandelen, lopen we over een smal pad tussen struikgewas. En inees treffen we daar allerlei kleine graven aan. Moslimgraven. Moslimgraven zonder namen. Mensen die hier al jaren begraven liggen, maar van wie alleen nog de familie (en vrienden) weten dat zij hier liggen. Onbekenden als wij zullen hun naam nooit te weten komen. Toch is dat voor vooraanstaande moslims anders zo merken we als we doorlopen. We treffen een stukje aan met dezelfde kleine graven en grafsteentjes maar dan wel met alle informatie beschreven. Zij mogen dus gekend worden door een ieder. Waar ons begraafplaatsen in Nederland zo bekend zijn aangegeven, verbaas is me toch enigszins dat je op een eilandje als dit ineens graven kunt aantreffen. De gedachte van een naamloos graf blijft me bij. Waarom zou je naam niet meer gekend mogen worden, of is onze naam niet meer van betekenis als we komen te overlijden. Het antwoord blijf ik jullie nog verschuldigd…

We stappen weer op de boot, vergezeld door drie jongens die extra sfeer maken door muziek te spelen. Dan rijden we met de bus verder naar onze eind bestemming: Cipanas. Eenmaal in Cipanas aangekomen rest ons nog één bezoek: een bezoek aan een kerkgemeenschap die invloeden van de charismatische beweging heeft overgenomen. Dit gesprek zal mij nog wel even bijblijven, want als we eenmaal enige tijd met elkaar aan het praten zijn: over de problemen en uitdagingen die de kerken hier en in nederland hebben. Stelt een van de aanwezigen mij nog een onwijs persoonlijke vraag: “waarom ben jij, als jongere, nu nog steeds christen?”

Ergens ben ik van mijn stuk gebracht. Ik heb eerlijk gezegd nog nooit echt hoeven verantwoorden waarom ik christen ben. Maar nu zal er een duidelijk antwoord moeten komen, want deze dokter hangt aan mijn lippen. Ik geef maar aan dat ik alleen voor mezelf kan spreken en niet voor alle andere jongeren in Nederland. Geen mens is immers gelijk.

Waarom ben ik nog christen? Omdat ik een rotsvast vertrouwen heb dat wij op de wereld gezet zijn met een reden. De reden is je niet altijd bekend, maar dat zal je levensweg je vast uitwijzen. Ik ben nog christen omdat ik me omring met mensen die juist niet geloven en mensen die wel geloven. Zo zoek ik naar uitdagingen om mezelf wel altijd te blijven afvragen waarom geloof voor mij belangrijk is. En juist in gesprekken met mijn beste vrienden en met geheel onbekenden in andere delen van de wereld zie ik lichtjes van hoop en zie ik redenen om te blijven geloven.

Wanneer we terugrijden naar het hotel, en vervolgens in het heerlijke zwembad duiken, laat de vraag me niet meer los. Maar met name de verbazing om zo’n directe vraag laat me denk ik niet los.

Maar ik snap het wel, hier in Indonesie is de samenleving doordrenkt van geloof. Overal kom je het tegen en overal worden de mensen er hier wel mee geconfronteerd. Dus waarom zou je dan niet zo’n directe vraag stellen. Ik vraag me wel af, hoe mensen in Nederland zouden reageren als je deze vraag zou stellen….

Mag ik u voorstellen: Yani

2010-07-24T17:53:00.003+02:00

Lieve mensen,

Graag stel ik jullie een bijzondere vrouw voor: Sulistyani, of te wel Yani!

Yani is een bevlogen vrouw van 74 jaar oud. Yani spreekt nog een aardig woordje Nederlands, aangezien haar ouders deze taal hadden geleerd. Yani houdt van spelen op het orgel en dan met name de goede oude hollandse nummers! dus we hebben er wat voorbij horen komen. Maar nog belangrijker: Yani is een van de vier dominees in de chinese kerk van GKI.

Deze Chinese kerk is ontstaan door de inzet van een chinese evangelist, die tijdens zijn beginfase 17 mensen doopte: dat was direct het begin van de gemeente die tegenwoordig 800 families telt. Het is een levendige gemeente die laat zien dat geloof niet ophoudt bij één eredienst. Nee, de gemeente koos ervoor om een dienst voor de jonge jeugd (15 jaar en jongeren), de jeugd en een dienst voor de ouderen te organiseren. Daarnaast zorgt deze kerk letterlijk voor de mensen in haar omgeving. In de kerk is namelijk een polikliniek gevestigd. Iedereen uit de buurt kan hier langs komen: voor de dokter of de tandarts, tegen laag tarief (of als mensen het echt niet kunnen betalen, wordt toch de zorg verleent). Elke ochtend (dan is de kliniek open) komen er rond de 30 mensen langs. Ook in de wijk waarin de kerk gevestigd is, staat een polikliniek: om de stap naar een dokter nog kleiner te maken. Ook daarvan wordt dankbaar gebruik gemaakt: door leden van de gemeente en niet-leden. want: "Iedereen is welkom!"

Dat geldt ook voor het bejaarden/verzorgingstehuis wat de kerk beheert. Daar zitten mensen van allerlei geloofstromingen en worden verzorgd in dit huis, als hun kinderen of kleinkinderen dat niet meer kunnen. Recentelijk zijn alle bewoners (66 mensen) verhuisd naar een nieuw gebouw. Het oude liep namelijk, tijdens de regenval voor een gedeelte onder water waardoor de bewoners van de benedenverdieping tijdelijk hun intrek moesten nemen bij de bovenbewoners. Dat probleem is nu verholpen en de mensen hebben nu fijne kamers en goede zorg zo begrijpen we van Yani en haar collega-dominees.

Bijzonder vond ik het om een stukje geschiedenis te horen, waar ik eigenlijk niets van af wist: in 1998 is de chinese bevolking aangevallen, werden chinese vrouwen verkracht, huizen binnengedrongen en kerken verbrand. Zo ook een gedeelte van de kerk die wij vandaag bezochtte. De angst na 1998 leeft nog steeds onder de chinezen en velen zijn dan ook verhuisd. Voor anderen, die in de wijk zijn blijven wonen, zorgt de kerk voor trauma verwerking.

Na deze prachtige en unieke ontmoeting, met heerlijk chinees eten (Yani, blijft er maar op hameren, dat ik meer moet eten :-) ) vertrekken we naar de chinese tempel. Midden in de Chinese wijk, via een smal gangetje staat dan de tempel. De geur van wierook komt je tegemoet en de kleuren schitteren als nooit te voren.

Het is één en al pracht en praal. Lopend naar de tempel toe worden we ook geconfronteerd met de armoede. Volwassenen en kinderen langs het weggetje en het plein vragen om geld. Een lief viertal kinderen, roept: "Miss, picture please". Het is dan wel geen geld, maar de blik op hun gezichten nadat ze de foto die ik zojuist maakte zien betekent ook veel. Blijkbaar ook voor deze kinderen, want glimlachend gaan ze gewoon weer verder waarmee ze bezig waren.

De tempel instappend word ik een klein beetje overvallen door allerlei gevoelens. Mensen in diep gebed, de wierook over zichzelf uitwaaiend en de uitleg van een oudere man. Deze man spreekt Jaspert aan en vertel in een rechtszaak verwikkeld te zijn. Nu is hij hier gekomen om te bidden, hopend dat zijn zonden worden vergeven en dat de rechtszaak goed zal uitpakken. Wanneer hij mij later nog eens passeert in de tempel, staan we even stil naast elkaar, als hij wegloopt leg ik vluchtig nog mijn hand op zijn schouder: mijn kleine teken van verbondenheid en compassie.

Onze laatste ontmoeting van vandaag, was met het theologisch seminarie. Ook daarover valt een klein boekje te schrijven. Laat ik het nu beperken tot het verhaal dat Jan, professor van het seminarie, vertelde tijdens het avond eten.

Vorige week was Jan met zijn vrouw op vakantie op een van de omringende eilanden. Daar trof hij twee nederlandse meisjes die aan het backpacken waren. Jan sprak hen aan in het Nederlands en er was een klik. De dagen die volgden werden gevuld met samen er op uitgaan, samen snorkelen en samen eten. Jan en zijn vrouw namen de twee meiden onder hun hoede. Toen Jan en zijn vrouw terug zouden reizen naar Jakarta, vlogen de meisjes met hen mee en mochten thuis bij de professor en zijn vrouw logeren. Uiteraard waren er vele gesprekken tussen deze vier mensen. Waaronder de gesprekken over het geloof. Jan vertelde over zijn werk, vroeg naar de achtergrond van de meisjes en wat zij nou denken over het geloof. Jan heeft ook met hen gebeden en meer verteld over zijn geloof. Maar met name heeft Jan de meisjes kennis laten maken met de Christelijke gastvrijheid. Zoals Jan zegt: "Misschien moeten jullie in Nederland ook meer de christelijke gastvrijheid laten zien, dan zal er vast iets moois gebeuren."

Gelovig zijn, uit je niet alleen door er over te praten, maar met name door in alles wat je doet: de gastvrijheid uit te stralen!

Ik wens jullie allemaal nog een goede zaterdag toe en alvast een fijne zondag. Wij zitten morgenochtend om zes uur in de kerk :-)

Alvast: "Selamat tidur" (goede nacht/welterusten)

"Niet klagen, maar bidden om kracht"

2010-07-23T17:49:00.001+02:00

Lieve mensen,

onze tweede dag in Jakarta loopt ten einde. Het bed lonkt, maar eerst hoop ik jullie nog mee te nemen in onze afgelopen 24 uur. Want wat was het weer bijzonder.

Voordat ik jullie vertel over onze tweede dag hier, neem ik jullie nog graag even mee naar de moskee, waar we gisteren door heen zijn gelopen.

Gisterenmiddag na de lunch, vertrokken we om 3 uur naar het vrijheidsplein en -monument.

een prachtig gezicht hoe de vlam "brandt" voor de onafhankelijk van Indonesie. Helaas konden we het monument zelf niet in, maar er omheen lopen gaf al een uniek gevoel. Aangezien hierdoor ruimte in het programma ontstond leidde Jaspert ons naar de Isiqlal moskee. Allereerst al bijzonder om te zien, dat vlak achter de moskee, de katholieke kerk pronkt. Met respect betraden we deze moskee, waar maar liefst 200.000 mensen kunnen komen om te aanbidden. Want zoals Jaspert zegt:"De moskee is een aanbiddingsplek, de kerk een preekplek."

Uiteraard is gepaste kleding wel gebruikelijk, vandaar de foto hierboven van ons dames. De moskee is gigantisch en vol symboliek. Zo is de enorme koepel in het midden 45 meter in doorsnee, de ring die bevestigt is aan de buitenkant van de koepel 17 meter van doorsnee en de kleine koepel ernaast heeft een doorsnede van 8 meter. Dit alles staat voor, let op: 17-08-'45 de dag waarop Indonesie onafhankelijk werd verklaard. Het gevoel om in de moskee te staan kan ik helaas zo één twee drie beschrijven, dat we op heilige grond stonden, zo voelde het wel. zeker aangezien er verschillende groepen aan het bidden waren. Erg mooi om dit kijkje in een totaal andere (hier gebruikelijkere) wereld mee te krijgen!

En dan naar vandaag. Een dag vol bezoeken, waarbij ik een paar momenten zal uitlichten. In de ochtend een bezoek aan Huize Reinier de Klerk. Reinier de Klerk, voormalig VOC bestuurder en later gouverneur-generaal van Nederlands indie. Hij woonde in een prachtig huis aan de Molenvliet. Oude foto's laten zien, wat een weelde er geweest moest zijn, helaas is alleen de Klerk's huis met rust gelaten, terwijl alle andere kenmerkende gebouwen uit die tijd zijn verdwenen. Een stukje koloniale geschiedenis komt tot leven als je voet zet op het terrein van de Klerk. In weelde en rijkdom, kenmerkt hoe de Klerk geleefd moet hebben. Het laat tegelijkertijd een kant zien van Indonesie waar we wellicht niet altijd even trots op zijn geweest, aangezien onder de Klerk ook de eerste aanzetten van de latere atjeh oorlog zijn gezet.

Na dit bezoek volgde een bezoek aan het Maritiem museum en de Havenwachttoren. Een prachtige manier om een vleugje van de geschiedenis mee te krijgen. Toen ik in de Havenwachttoren stond, greep me echter iets anders aan, wat ik gisteren al kort belichtte: rijkdom en armoede liggen hier scrhijnend dichtbij elkaar. Waar een man op een boot in een zeer vervuilde rivier lege flesjes eruit vist om weer te verkopen, rijden op de weg daarboven de grote en sjieke auto's langs en bestaan er gigantische shopping malls. Het enige gevoel dat je daarbij kan bekruipen zijn juikende handen, althans dat is bij mij altijd het gevoel. Deze stad heeft ontzettend veel te bieden, maar in mijn ogen is er nog veel te veel ongelijk verdeeld. Jullie begrijpen het vast al, ik heb overal mijn ogen uit gekeken.

waar we gisterenmiddag nog de moskee instapten, stapeten we deze namiddag de Willemskerk binnen een prachtige kerk (met name van binnen, want van buiten kan gezegd worden: dat verval is ingetreden). een kerk die inspireert en waar nog iedere zondag om 10.00 uur een Kerkdienst in het Nederlands wordt gehouden.En dan zijn er ook nog eens 300 mensen aanwezig, hoe mooi moet dat zijn.

Helaas heeft de kerk ook hier te kampen met problemen. Anders dan in Nederland blijven jongeren wel naar de kerk komen, maar blijkt het islamistische geloof een moeilijkere factor. In het Nederlands dagblad van 5 juli stond een artikel over ongerustheden in Bekasi.

Daar vormen de zware moslims groepen (zogehete hard-liners, toch een minderheid van de moslims) die het de christenen zacht gezegd moeilijk maken. Zo is er één protestantse Kerk verzegeld, een ander is verwikkeld in een rechtszaak waar veel geld bij komt\ kijken en de derde krijgt geen vergunning om te opereren als Kerk. Dat alles door een "apparaat"dat is opgesteld door de regering, die enorm corrupt is en het de christenen wil bemoeilijken om met het Evangelie bezig te zijn. Ook dat soort problematieken trekken langzamerhand naar Jakarta. Maar toch zijn er ook sprankelingen van hoop voor de kerk. De kerk blijft aantrekkelijk voor hen die zich willen rekenen tot het christendom, morgenavond is er een jongerenbijeenkomst waar maar liesft 5000 jongeren op af komen en er zijn nog altijd 350 gemeenten!

Zoals de voorzitter van de synode van de Protestantse Kerk hier zegt: "Niet klagen, maar bidden om kracht!"

Kracht om geinspireerd te blijven en voor anderen te zorgen! daarmee sluit ik deze dag graag af. Want zorgen voor een ander dat is wat geldt voor mij: als medewerkster van Kerk in Actie, maar des te meer als Persoon.

Zolang we maar voor elkaar blijven zorgen en om elkaar blijven geven!

Dat is wat telt!

Veteraan in het vliegtuig

2010-07-22T07:20:00.002+02:00

In principe zou ik natuurlijk moeten beginnen, door te zeggen dat wij goed zijn aangekomen.

En dat zijn we ook!

Inmiddels bevinden geert, gerry, wil, bauke en ik ons alweer ruim drie uur in Indonesie. De lange reis is eigenlijk heel voorspoedig gelopen. Na het inchecken om 8 uur gisterenochtend op schiphol en het koffiedrinken, achter de schermen, brak dan de echte reis aan! een reis die vol inspiratiemomenten en bijzondere ontmoetingen zal staan. en het begon al goed, want er was meteen een bijzondere ontmoeting die ik graag met jullie wil delen, vandaar de wat eigenaardige titel...

Geert, Gerry, Wil en Bauke werden tijdens het inchecken naast elkaar gepland in het vliegtuig. Gezellig, dat zeker en ook nog eens fijn want op de eerste vlucht naar dubai was er zelfs extra ruimte waardoor zowel gerry en geert als wil en bauke voldoende de ruimte hadden. Bauke en Wil kwamen op schiphol ook nog eens vrienden tegen die dezelfde vlucht moesten hebben. Kortom voldoende de tijd om met hen bij te praten.

Ik zelf zat een aantal rijen voor de anderen. Ik belandde naast een keurige heer. Het was zelfs de eerste keer dat ik mezelf heb voorgesteld in het vliegtuig ;-)

"Jan is de naam", zei de man vrolijk. Ik antwoordde enthousiast,: "goedemorgen Jan, ik ben Renate en ik zal de komende achtien a twintig uur naast je zitten!". Al snel raakte we aan de praat en het bleek een bijzondere ontmoeting. Jan, een man van 84 vliegt sinds enkele jaren elke zomer naar java om daar zijn veteranen vrienden te ontmoeten.

Jan heeft, zo moeten jullie weten, namelijk drie jaar lang voor java gelegen als marinier. Op 21 jarige leeftijd vertrok jan om pas op zijn 24 ste weer terug te gaan naar nederland (een terugvlucht kostte hem destijds vijf dagen vliegen! de bootreis heen had maar liefst zes weken in beslag genomen ) Jan strijdde in indonesie en maar liefst 6438 kameraden vonden daarbij de dood. Helaas hebben deze veteranen nooit veel mogelijkheid gehad om hun verhaal kwijt te kunnen aan anderen. Zoals Jan zei: "er is volgens veel mensen niet gestreden in/rondom indonesie. We waren simpelweg een paar jaar weg en vonden geen gehoor als we over deze periode wilden vertellen."

Jan gaat elke zomer terug om in ieder geval op 17 augustus in Indonesie te zijn, de dag van de onafhankelijkheid. Zoals Jan zei: "Vroeger waren we vijanden , nu zijn we vrienden. Zo hoort het te zijn."

Ongeveer twintig uur met Jan reizen was een beleving op zich en ik hoop dat dit slechts een voorteken is van de ontmoetingen die we tijdens deze reis mogen ervaren. Tip: ik zou zeggen, spreek morgen ook eens je buurman/buurvrouw in de trein aan. Er kan zomaar een heel bijzonder verhaal naar buiten komen. Eén die gehoord mag worden.

Over een kwartiertje gaan we lunchen en zullen na een korte rustpauze naar het vrijheidsplein vertrekken.

Tot nu toe kan ik ook al zeggen dat we een glimps hebben opgevangen van de verschillenen tussen rijk en arm, en die zijn groot. Krottenhuisjes staan op de ene hoek van de straat en daarachter verschijnt ineens een rij villa's. het had niet duidelijker geschets kunnen worden.

Kortom, de reis is begonnen en we gaan het beleven!!

De lieve groeten uit Jakarta!

Renate

Mieke op bezoek bij het nieuwe Regiokantoor van ICCO en Kerk in Actie in Kampala

2010-07-14T14:17:00.000+02:00

Kerkdienst in Uganda

Hoe zien Nederlandse kerken eruit?

Dit is niet voor alle nieuwe relatiebeheerders in het Regiokantoor in Kampala duidelijk. Hoe komt Kerk in Actie aan zijn fondsen en wat hebben de kerkleden nodig om zich betrokken te voelen bij het werk van de projectpartners? Hoe komt een interactieve relatie tussen partnerorganisaties daar en gemeenten hier tot stand?

Kerkdienst in Nieuwegein

Veel vragen die ik tijdens de kennismakingsgesprekken met deze relatiebeheerders in Kampala hoop te kunnen beantwoorden. In een presentatie over de Protestantse Kerk Nederland en over Kerk in Actie hoop ik ze warm te kunnen maken voor een nauwe samenwerking met Kerk in Actie Interactief.

Natuurlijk bezoek ik ook een 7 tal projectpartners in Kenia en Uganda om groeten te brengen van Nederlandse gemeenten en informatie in de vorm van foto’s en levensverhalen mee terug te brengen.

Renate op zoek naar Geloof in Indonesië (inspiratiereis 21 juli t/m 7 augustus)

2010-07-13T12:01:00.002+02:00

“Met een Bijbel onder de arm de rimboe in.”

“Zieltjes winnen.”

Wanneer het woord: “Zending” valt, heeft iedereen wel een bepaalde associatie. Maar zending in de 21e eeuw, is niet meer wat het geweest is. Om dat te ervaren organiseert de afdeling Zending van Kerk in Actie verschillende inspiratiereizen. Waaronder een reis naar Indonesië. Van 21 juli t/m 7 augustus volg ik Geert Fransen die aan deze reis deelneemt.

Waarom gaat Geert mee?

Geert, docent op een basisschool in Overijssel, won vorig jaar de 40dagentijd-actie. Vanuit het thema: “Het Kan! Sta op voor een betere wereld” stelde Kerk in Actie haar achterban de volgende vraag: ‘Waar staat u voor op?’

Geert reageerde direct en zei:
“Wij westerse mensen weten vaak niet eens wat er werkelijk achter het leed van veel mensen schuil gaat in ontwikkelingslanden. Ik werk zelf als docent in het basisonderwijs en bespreek regelmatig de ellende en misère van wereldgenoten, maar het blijft vaak toch op afstand.”

Geert hoopt via deze reis die afstand te overbruggen en de kinderen van zijn school vervolgens (nog) beter te kunnen enthousiasmeren voor het werk van Kerk in Actie. Zijn vrouw, Gerry, gaat uiteraard ook mee.

Mijn rol?

Als medewerkster van Kerk in Actie zal ik Geert, Gerry en de andere reisgenoten op de voet volgen. Met hen ga ik onder andere naar vertegenwoordigers van de kerk van West Indonesië, bezoeken we de Istiqlal moskee, de hindoetempel Prambanan en ontmoeten we de groep `Anak Wayang`

Wat betekent het geloof voor de mensen op Java? En wat is er zo uniek aan de partnerorganisaties van Kerk in Actie?

Het zijn slechts enkele vragen die ik hoop te beantwoorden tijdens deze reis. Ik zal verslag doen van onze ervaringen via deze blog. Na de reis zullen Geert en ik de donateurs van Kerk in Actie en geïnteresseerden via verschillende publicaties en brieven, vertellen over de ontmoetingen in Indonesië!

Ik zou zeggen: volg ons, want er ligt een bijzondere reis in het verschiet!

Renate

Afscheidsspeech: “We have to give hope!”

2010-07-06T09:06:00.004+02:00

Wat ga ik zeggen tijdens mijn afscheidsspeech aan mijn partners in Uganda? Die vraag gonst al weken door mijn hoofd. Beelden tuimelen over elkaar heen, emoties wisselen elkaar af. Hoe vat ik zoveel jaren hoogte- en dieptepunten samen in één verhaal. Hoe doe ik recht aan al de mensen die zoveel voor anderen, voor ICCO en Kerk in Actie en voor mijzelf hebben betekend? Ik heb zoveel van hen geleerd over omvallen, opstaan en doorgaan, over nooit opgeven, lachen en genieten, over God en mensen. Hoe vang ik dat in een verhaal? Leren…ja, dat is het. Dat moet het zijn. Mijn afscheidsspeech zal gaan over wat ik geleerd heb van negen jaar partnerschap.

“Elise! Dat kan niet hoor! Een speech van een minuut!”
Tijdens een van mijn eerste reizen kijkt Rueben me bestraffend aan.
“Zo doen we dat hier niet.”
Ik vraag hem ietwat wanhopig wat ik dan moet zeggen.
“Zeg wat je ziet, wat je voelt, dat je meevoelt, maar bovenal: geef mensen hoop. Dat is je taak.”
Na mijn eerste bezoek aan iemand die doodziek met aids op bed op ligt, had ik inderdaad weinig woorden. Wat zeg je dan?
Eerlijk gezegd geen idee. Naar toekomstbeelden vragen, slaat dan nergens op voor mijn gevoel, maar wat dan? Rueben, normaal een en al grapjes en jovialiteit is duidelijk: “Geef mensen hoop, aan jouw gestotter hebben ze niks!”
Hoop geven als levenstaak. En dat neerzetten in een mooi verhaal. Ik kauw er lang op, wik, weeg en schaaf en leer balanceren tussen authentiek zijn en tegemoet komen aan de Ugandese breedsprakigheid. Jaren later speech ik meer dan een half uur bij de opening van een ziekenhuis. Rueben komt na afloop naar me toe en grijnst breed: je hebt heel veel bijgeleerd.
Ik moet lachen. Hij heeft gelijk, maar ik heb meer geleerd dan lange speeches geven. Uganda heeft me de kracht van de hoop geleerd.

“Zij heeft aids, maar we hebben een goede regeling voor haar getroffen!”
Ik kijk naar het staflid van een van onze partnerorganisaties. Weer zo’n moment dat ik met mijn mond vol tanden sta. Met kanker kan ik omgaan, maar aids was tot dit moment een concept voor me. Een ziekte zonder gezicht. En wat geen gezicht heeft is groot, misschien eng, maar vooral op afstand. Tot dat moment speelt de vraag niet wat je zegt en vooral wat je doet. Alle uitgebreide aidsvoorlichting ten spijt moet ik iets overwinnen om haar bij vertrek een dikke Ugandese knuffel te geven. Pas op dat moment realiseer ik me echt hoe pijnlijk deze ziekte is, de sociale pijn is misschien nog wel veel groter dan de fysieke.
In de jaren daarna hoor ik dat ook steeds in de verhalen. Uitsluiting door angst en angst voor uitsluiting maken deze ziekte nog destructiever dan hij al is. Bang voor knuffels ben ik al lang niet meer, schrikken dat iemand aids heeft, doe ik ook al lang niet meer. Maar ik vergeet nooit meer dat moment van aarzeling en wat angst met mensen, ook met mij kan doen.

“Iedereen laat ons in de steek en nou jij ook al!”
Gladys is razend en dat laat ze voelen ook. Het is oktober 2004 en ik kan niet naar Kitgum. Ik mag niet vanwege de oorlog. En vooral: ik durf niet. De oorlog in Uganda brengt demonen van een vorige oorlog tot leven. Doodsangst en schuldgevoel dansen om elkaar heen. Ik voel me zo nietig, kan zo weinig doen en tegelijk voel ik me zo schuldig. Zie me hier zitten met mijn ticket, geld, twee fototoestellen en een laptop. Waarom ik wel, en zij niet?
Lang geleden moest ik kiezen: weglopen voor een oorlog of blijven. We bleven, maar de prijs was hoog. En toen ik vertrok omdat mijn werk erop zat, nam ik het schuldgevoel mee, stopte het weg, tot het in Uganda explodeerde. Zie je wel... ik laat hen in de steek.
“You have to take care of yourself before you can take care of others!”, zegt Ruth die door de telefoon wil kruipen om het in mijn hoofd te rammen. “Ik kan het weten”, zegt ze. “Denk je dat ik niet soms wanhopig wordt van alles wat ik hoor en zie. Dan moet je de ruimte nemen en voor jezelf te zorgen en weten dat je nodig bent als gezond mens, niet als iemand die zich niks voelt.”
“We zijn allemaal een beetje gek, alleen sommigen zijn nog een beetje gekker”, zegt Gladys en ze lacht erbij. “Laat je niet tegenhouden door wie je bent”.
“We have to give hope.”, zegt Caecilia keer op keer zonder zich door wat dan ook te laten stoppen.
Een cordon van wijze vrouwen laat hun eigen worsteling zien met wat ze dag na dag zien en meemaken. En zonder het goed en wel te beseffen misschien, helen we ons en elkaar. De kracht van de hoop en de kracht van het samenwerken als antwoord op het leren leven met je eigen kleinheid en nietigheid in een wereld die soms zo boos en groot is.

“Dit is wat God wil”, zei iemand in de hel van het vluchtelingenkamp in Lira, een van de grootste steden in Uganda.
“Nee”, zei Gladys. "Dat geloof ik niet. Dit is niet Gods wil. Dit is wat mensen elkaar aandoen en ik ga daar wat tegen doen.”
“Mijn hart huilt zo vaak”, zegt Ruth, ”maar Elise, we moeten gewoon doorgaan. We are all created in Gods image, so we can do it”
“We have to give hope”, zei Cecilia weer. De islamitische vrouwen uit Wajir spraken samen met de christelijke vrouwen uit Naivasha een gebed uit.

Van al die vrouwen leerde ik iets wat ik voor onmogelijk had gehouden. Zelfs in de hel van de oorlog kan je God ontdekken. Zelfs in de hel van de oorlog kan je God zien in mensen. Van al die vrouwen leerde ik het kostbaarste ooit: De hoop houdt nooit op, zolang er vrouwen en mannen zijn zoals zij. Mensen die ondanks alles lichtjes aansteken en zeggen het is beter een kaarsje aan te steken dan het duister te vervloeken. Die opstaan uit de ellende en de matheid en die iets gaan doen. Zij leerden mij beseffen dat we allemaal naar Gods beeld geschapen zijn en dat God wil dat mensen heel zijn. Wij mogen, of zo je wilt: moeten dat waar maken, met elkaar.

En daarboven en doorheen leerden ze me hoe je altijd moet blijven genieten van al het goede om je heen. Hoe je altijd kan blijven lachen en hoe vriendschap niet gebonden is aan nationaliteit of kleur. Daarom zal ik mijn speech afsluiten met deze woorden:

‘Jullie uitzonderlijke veerkracht, jullie niet aflatende droom, jullie vrolijkheid en vooral jullie vriendschap zijn voor mij lichtjes van hoop die de wereld veranderen, fonkelende sterren in een wonderlijke tegenstrijdige wereld. Als ik in Nederland vertel over jullie doe ik eigenlijk niets anders dan wat Rueben me ooit leerde: vertel wat je ziet en wat je voelt en door dat te doen, doe ik wat Caecilia me als opdracht meegaf: we have to give hope. Jullie verhalen inspireren mensen. Mensen die zich ondanks alle rijkdom zo vaak klein en nietig voelen. Jullie verhalen tillen mensen op. De echo van jullie hoop en tomeloze kracht om door te gaan echoot en bevrijdt van moedeloosheid. Die kracht door mogen geven aan mensen in Nederland, ervaar ik iedere keer als een groot geschenk.

Ik ben dankbaar vanuit het diepst van mijn hart dat ik al die jaren met jullie heb mogen werken en voor alles wat ik van jullie heb mogen leren.

May the Lord bless you all abundantly.’
Elise

Reis van Elise Kant naar Uganda en Kenia

2010-07-05T09:54:00.002+02:00

Elise Kant gaat van 14 t/m 30 juli 2010 naar Uganda en Kenia. Dit doet zij voor de laatste keer als relatiebeheerder voor de buitenlandafdeling van ICCO en Kerk in Actie. Zij draagt haar werk over aan Steve Ndikumwenayo. Hij werkt in het regionale kantoor in Kampala, de hoofdstad van Uganda.

Dit is een gevolg van de decentralisatie van het werk van ICCO en Kerk in Actie in het buitenland. Voor Elise Kant is dit haar laatste reis als relatiebeheerder en haar eerste als wereldwijde programmacoördinator van ICCO en Kerk in Actie die opkomt voor de rechten van vrouwen in conflictgebieden (de uitvoering van resolutie 1325 van de veiligheidsraad van de Verenigde Naties). Een deel van de partners in Uganda werkt zeer actief aan het verbeteren van vrouwenrechten. Elise Kant verwacht dat het een reis wordt “vol herinneringen en een tikje weemoed en tegelijk een nieuw begin en vol nieuwe verhalen”.

Conclusie: wat een drama hier...

2010-06-12T15:48:00.001+02:00

Ok, het zit er bijna op. Iedereen heeft afscheid genomen van elkaar, de monitoring mission zit erop.

Indrukken: uiteindelijk dramatisch.

Er is geen open plekje in Port au Prince of er staan geen tenten. Grote kampen, kleine kampen, een paar tenten in een tuin; het is verschrikkelijk. En vergeet niet, het orkaanseizoen komt eraan. Zou jij een een tentje / hutje willen zitten als er een orkaan aankomt? Ik niet in ieder geval.

En dat is dan alleen nog maar wat betreft de tenten. Want er is ook nog het gebrek aan voedsel, schoon water, banen ... Wat moet je daar nou eigenlijk van denken?

Je moet het je zo voorstellen: er is veel geld binnengekomen, maar het is vooral genoeg voor de eerste nood. Om het puin op te ruimen, om huizen te bouwen, om scholen en kerken te herbouwen, om wegen aan te leggen, om alle leidingen en zo te herstellen, om het land weer een klein beetje hoop terug te geven is nog veel meer nodig.

Want dat er mooie dingen gebeuren met het gegeven geld, dat is duidelijk. Maar dat er nog veel meer nodig is om dit land leefbaar te krijgen is nog veel duidelijker.

Wat een drama hier ...

Bijna klaar

2010-06-12T01:38:00.000+02:00

Vandaag hebben we dan de bevindingen van onze bezoeken kunnen presenteren aan de mensen hier. Een hele groep vertegenwoordigers van de verschillende kerken en partners was aanwezig, om ons te horen. Morgen vlieg ik terug en dan is het weer voorbij ... een ongelooflijk indrukwekkende trip om eerlijk te zijn. Ik zal morgen nog een keer een algemene indruk posten ...

On the Road!

2010-06-11T15:11:00.002+02:00

Met deze mensen:

Voor Madelief

2010-06-10T19:57:00.000+02:00

Andere hulp

2010-06-10T19:49:00.000+02:00

Zo meteen weer naar een kamp. Als er iets duidelijk is, dan is dat het verschil tussen kampen hier en bijvoorbeeld vluchtelingenkampen in Afrika. Hier zitten de mensen echt bovenop elkaar, echt niet normaal (zie hieronder). Het blijkt trouwens dat hier erg veel psychosociale hulp nodig is. Mag ik even het verhaal van Marie-Claire in herinnering roepen? We gaan in ieder geval zo meteen kijken hoe ze daar mee bezig zijn in een kamp.

Sympathiek project in Thiotte

2010-06-10T10:45:00.001+02:00

Het is nu over 3en en ik voel me niet lekker. De geit bij de lunch vanmiddag wil volgens mij weer buiten spelen, wordt een lekkere rit straks. En aangezien ik dan toch wakker ben, kan ik net zo goed de blog even bijwerken.

Terug naar de projecten dus, gisteren in Thiotte, een grensplaats (Dom. Rep.) in een afgelegen gebied. Er woonden hier zo'n 10.000 man, dat is nu bijna verdubbeld. En het waren er zelfs meer. Er zijn namelijk nogal wat vluchtelingen naar hier gekomen. Thiotte zelf is overigens niet getroffen.

Wat gebeurt er hier, 2 dingen eigenlijk. "Cash for Work" waarbij mensen helpen om bijvoorbeeld muurtjes te bouwen tegen de regen die straks tijdens het orkaanseizoen anders de oogst wegspoelt, waarbij het geld weer besteed wordt in de lokale omgeving. Daarnaast krijgen mensen die vluchtelingen opnemen allerlei hulp bij de landbouw (zaden, gereedschap), zodat in de voedselbehoefte van die families en de vluchtelingen voorzien kan worden.

Sympathiek project dus, omdat het de opvang en verzorging van vluchtelingen combineert met de ontwikkeling van het buitengebied.

En nu moet ik maar weer eens proberen te slapen.

Marie-Claire

2010-06-09T12:46:00.000+02:00

Gisteren hele dag op pad geweest, was best zwaar. Moeten kijken hoe partners binnen de ACT Alliance het doen. Wel heel leuk om met ACT op pad te zijn, je ontmoet gelijkgestemde mensen van kerken uit Zweden, Finland, Denemarken, Noorwegen, Canada, VS, Argentinië, Duitsland ...

Hoe dan ook, gisteren weer in een kamp geweest. Marie-Claire ontmoet. Ze is 53 jaar. Ze verloor haar man, 2 kinderen en 3 kleinkinderen. En haar huis. En haar baan. En haar linkerbeen.

En nu woont ze in een hutje met haar schoondochter en 2 kleinkinderen en heeft geen idee hoe ze rond moet komen en wat de toekomst brengen zal. Ze krijgt als invalide nu gelukkig wel hulp van ACT (inclusief Kerk in Actie en ICCO dus).

Wat een verhaal ...

Veldbezoek

2010-06-08T14:35:00.000+02:00

Vanmorgen begon vreemd, ik om een uur of 5 op een ladder door het badkamerraam.

Iemand had namelijk de deur achter zich dichtgetrokken, maar helaas was die daarna in het slot gevallen. Dus eenmaal wakker maar even samen met bewaker ladder gepakt en door het badkamerraam naar binnen. Hiernaast het beeld dat je krijgt als je die badkamer uitkomt: 6 rommelige bedden van 6 rommelige kerels.

Meer serieus; vandaag begint het veldbezoek voor de ACT-alliance. Samen met mensen van kerken uit Zweden, Denemarken, Canada, de Verenigde Staten, Argentinië (ik vergeet er vast een paar) op pad om naar onze partners te kijken. Wat gebeurt er met Kerk in Actie geld dus.

Time management

2010-06-07T21:06:00.000+02:00

Slechte vergaderaars, die hulpverleners. Op een tijdschema van een uur of 3 ruim anderhalf uur uitlopen is erg knap ... en nogal irritant ... pikte wel 1 ding op: er zijn 1322 vluchtelingenkampen na de aardbeving in Haïti, waar 365.670 gezinnen leven.

Vergaderen

2010-06-07T13:05:00.000+02:00

Niet mijn favoriete onderdeel van het werk, maar het moet wel gebeuren: vergaderen. Vandaag wordt gebruikt om iedereen met elkaar in contact te brengen, om de veldbezoeken goed voor te bereiden en om nogmaals alle doelstellingen door te nemen. Als ik niet in slaap val (ik was weer om een uur of 4 op) zal ik proberen om nog wat leuks te schijven vandaag ...

Act Guesthouse loopt vol

2010-06-07T03:20:00.002+02:00

UPDATE: het zijn er 6 geworden. De Deen is weg, maar daar zijn een Dominicaan en een Canadees voor terug gekomen.

Het guesthouse loopt vol, er zijn nu mensen van verschillende "Kerk in Actie's ", uit Finland, Denemarken, Zweden, Canada en Nederland natuurlijk. Betekent ook dat we inmiddels met 5 man op 1 kamer liggen, een Deen, een Fransman, een Amerikaan en 2 Nederlanders. Het is gelijk ook een kakafonie van geluid, daar gaat mijn rustige ochtendritueel .... alhoewel, ik denk niet dat veel van de anderen al om half 5 beneden zijn.

Maar goed, morgen begint dus het 2e gedeelte van de reis, de gezamenlijke monitoringsmissie voor de leden van ACT.

Kerkbezoek

2010-06-06T19:45:00.001+02:00

De dienst begint om 9 uur, wij zijn er om een uur of kwart over 9. Maakt niet uit, iedereen loopt toch heen en weer. De kerk is helemaal vol, en als ik bedoel vol dan bedoel ik ook vol. Een man of 1000 binnen en dan nog een paar 100 buiten op bankjes. En eigenlijk gaat iedereen op de banken, want het is erg inspirerend. We zijn natuurlijk de enige blanken, maar dat lijkt niet echt uit te maken; er worden direct bijbels en liedboeken aangegeven, zodat we al snel in het Creools mee staan te zingen.

En dat gaat dan een uur of 2 1/2 door, met ook nog tussendoor even 5 kinderen die gedoopt worden. En kindernevendienst? Niet nodig, want de kinderen doen gewoon mee of lopen even weg als het nodig is. Na de dienst krijgen we de gelegenheid om even met de dominee te praten, Edris Massena. Hij is van de Premiere Eglise de Dieu independant d'Haiti. Hij hefet niet al te veel tijd, want de dienst daarna is al weer begonnen. Het is namelijk zo dat wat wij meemaakten was dienst nummer 2 en die gaat gelijk over in nummer 3.

Erg inspirerend dus, kerkverlating is niet bepaald een issue hier ...

Zondag

2010-06-06T12:15:00.000+02:00

10 over 5 's morgens hier en ik zit al weer beneden. Het is hier 's morgens al vroeg warm en ook enorm lawaaiig, dus van uitslapen komt niet veel. Aangezien het zondag is, vandaag niet op pad. Tenminste, niet naar kantoor of een partner. Want we gaan wel kijken of we in de buurt een kerkdienst kunnen bezoeken, al zijn er heel veel die de aardbeving niet doorstaan hebben ...

@ Emmy & Nina

2010-06-05T23:53:00.000+02:00

Gefeliciteerd met jullie verjaardag, vandaag 6 juni!

Lol in het kamp 2 & 3

2010-06-05T23:27:00.000+02:00

Hierbij dus ...

En nog 1 ...

Leger des Heils kamp

2010-06-05T22:34:00.000+02:00

Vandaag in een kamp van het Leger des Heils (een grote partner van ons hier op Haiti) geweest, erg druk daar. Ligt midden in een sloppenwijk, de mensen die daar in he kamp wonen komen voor het grootste deel ook uit die wijk. 20.000 mensen bij elkaar gepakt, met bijvoorbeeld 1 latrine per 200 mensen. Het Leger des Heils doet er geweldig werk, maar krijgt helaas te weinig hulp van andere NGO's. Hieronder een paar foto's ...

Linksboven is een latrine unit die net gebouwd is, daarnaast wordt er water gedistribueerd. Daaronder een kleuterschool.

Radrio 5, de EO

2010-06-05T13:33:00.000+02:00

Net interview op Radio 5 gedaan bij de EO, mooi dat er toch nog zo veel belangstelling is vanuit Nederland

Speciaal voor David

2010-06-05T01:50:00.000+02:00

Speciaal voor David is hier David uit Port au Prince, 4 jaar en een heel leuk ventje!

Inspiratie!

2010-06-05T01:47:00.001+02:00

Jawel, vandaag was een mooie dag. Hebben hoop gezien, in beide betekenissen van het woord. We waren de hele dag bij ADRA en daar gebeuren al mooie dingen. Niet alleen heel veel noodhulp, maar er wordt ook al gedacht aan hierna. Zo worden houten huizen neergezet die een paar jaar meegaan, zodat ze uit de ten in zo'n huis kunnen en daarna kan er gewerkt worden aan permanent onderkomen. De huizen worden bij ADRA "voorgezaagd" en zo, zodat ze vervoerd en gelijk in elkaar gezet kunnen worden.

Boven links is een huis dat gebouwd wordt, daarnaast een latrine. In het midden een school, die in een tent plaatsvindt. Daaronder links nog meer tenten, daarnaast waterzuiveringsmachines.

Zo meteen weer het veld in

2010-06-04T12:54:00.000+02:00

Gaan vandaag op bezoek bij een partner, hele dag onderweg. Is toch nog wel ongelooflijk veel te doen hier, realiseer ik mee steeds meer (zie filmpjes gisteren). Hele oude centrum ligt in puin. Had ik al gezegd dat me verteld was dat er nog maar 1 ministerie overeind staat? Ministerie van Sport. Heb je niet zo heel veel aan in dit soort situaties. Zegt wel genoeg over omvang van de problemen, ook de overheid heeft enorme klappen gekregen.

Heb ook net eens Femke Halsema getwitterd (heb niet de illusie dat 1 van de andere politici zo'n bericht sowieso leest, laat staan reageert, ben benieuwd of zij dat wel doet). Erger me namelijk een beetje aan het feit dat er nooit eens een keer in deze verkiezingsweken wat gezegd wordt over het feit dat VVD & PVV zo willen snijden in ontwikkelingshulp. Laat ze lekker eens een week of 2 hier in zo'n kamp gaan zitten en dan nog steeds blijven volhouden dat het niet nodig is ...

De stad ligt nog steeds in puin

2010-06-03T21:56:00.001+02:00

Vandaag een rondrit gemaakt door Port au Prince, wat een puinhoop. Je ziet dat er hier en daar wel degelijk wat gebeurt, er wordt ook hard gewerkt. Maar er moet nog zo ontzettend veel gebeuren. Een simpel feit is bijvoorbeeld: waar moet het puin heen? De stad is enorm groot, maar alle open plekken zijn nu opvangkampen. Dus als je al bezig bent met opruimen, heb je ook nog het probleem van wegwerken ... hoe dan ook, hieronder wat impressies....

Links een hospitaal van 5 verdiepingen hoog (nu niet meer) en rechts het voormalige Oxfam Novib kantoor, daaronder een muur die wordt gebouwd om aardverschuivingen op te vangen, daaronder de kathedraal en daar rechts naast het presidentiële paleis

En hieronder nog 2 filmpjes, om een idee te krijgen.

Lol in het kamp

2010-06-03T15:29:00.004+02:00

Natuurlijk is er ook wel lol in het kamp, bijvoorbeeld als ze een stel van die rare lui voorbij zien komen ...

Luister naar het interview op KRO Radio

2010-06-03T13:25:00.005+02:00

Mocht je het Radio 2 interview bij Frits Spits terug willen luisteren, dan kan dat nu.

klik hier:

Een paar persoonlijke berichten

2010-06-03T12:08:00.002+02:00

Omdat ik niet altijd tijd heb om iedereen persoonlijk te bedanken voor berichtjes of te reageren op reacties, doe ik dat nu maar even zo:

- @Gea: bedankt voor de tip, mooi nummer en inderdaad inspirerend
- @Alexandra: ja, ik ben de 21e bij het Omniversum feest!
- @Anneke: ik probeer contact op te nemen met je broer hier
- @ Elfriede en Irene: bedankt voor jullie reactie
- @ Dorpskerk Abcoude: zo ziet de kerk vlak bij het guesthouse eruit:

En speciaal @Meester Cees en de Juffen Lynn & Esther en hun groepen op de CNS in Abcoude: ik hoop dat jullie net als bij Congo weer af en toe meekijken. Hieronder zie je hoe het op school in Port au Prince gaat. De school is ingestort, les is buiten. En in uniform natuurlijk!

Nog wat feiten en foto's

2010-06-03T03:30:00.000+02:00

Om nog even op het kamp terug te komen, het Leger des Heils doet er prachtig werk. Ze zitten er al 60 jaar, daar in de wijk en runnen nu het kamp. En om je een idee te geven van zo maar een probleem: er zitten 20.000 mensen in dat kamp, daarmee is het kamp het op 4 na grootste in Haïti. Die mensen krijgen 8 liter water per dag (voor koken, drinken, wassen), dat is dus 160.000 liter water per dag. Dat kost dagelijks zo'n $ 45.000.

Nog een keer, dan weet ik zeker dat het overkomt: $ 45.000 per dag alleen aan water ... dat is $ 1.350.000 per maand oftewel meer dan 8 miljoen euro, alleen aan water, per half jaar. Dus je kunt misschien wel begrijpen dat ik nog maar eens op die "Steun ons" button aan de rechterkant van de pagina wijs ...

Nu nog een paar foto's uit het kamp:

Opvangkamp bezocht

2010-06-03T00:17:00.000+02:00

We zijn net terug van een bezoek aan een opvangkamp van Leger des Heils, 1 van onze partners hier.

Verschrikkelijk ...

Het kamp is spontaan ontstaan na de ramp op een voetbalveld naast het voormalige hoofdkwartier (ingestort) van Leger des Heils. Er wonen vooral mensen uit 1 van de grotere (en slechtere) sloppenwijken van Port au Prince. En als ik zeg wonen dan bedoel ik dat heel erg losjes. Want het zijn niet meer dan hutjes. Het Leger des Heils is er wel heel goed bezig overigens, met bijvoorbeeld het bouwen van latrines in het kamp. Maar vrolijk wordt je er niet van ... hieronder 2 foto's uit het kamp.

Foto's

2010-06-02T16:05:00.000+02:00

Nog maar even snel 2 foto's; 1 die laat zien dat in ieder geval ICCO hier aanwezig is, nu nog een vlag van Kerk in Actie (wordt aan gewerkt!). En 1 die laat zien dat de rommel al wel wat opgeruimd is, maar dat het nog niet weg. Sterker, het meeste ligt aan de kant geschoven op de stoep.

Heb je me op de radio gehoord?

2010-06-02T15:32:00.001+02:00

Gisteren en vandaag radiointerviews gegeven, voor Groot Nieuw Radio en voor de KRO, (allebei hier binnenkort te beluisteren). Het valt me dan op dat er veel interesse is, maar dat er ook vaak dezelfde vragen gesteld worden. Ik probeer dan maar vooral over te brengen dat er wel degelijk hoop is in dit soort situaties en dat er ook nieuwe kansen zijn. Zolang de mensen ook zelf de schouders eronder zetten en niet afwachtend blijven zitten, is er veel mogelijk! Hieronnder een foto van wat er bijvoorbeeld gebeurt: "Cash for work". Mensen staan in de rij om aan de slag te gaan, ze krijgen gereedschap, gaan aan het werk en proberen te helpen de boel verder op te ruimen.

Vandaag in ieder geval even op kantoor, dan een ontmoeting met Oxfam Novib en vervolgens ook een bezoek aan een partner: het Leger de Heils.

Quote

2010-06-01T21:34:00.000+02:00

Even een korte quote van Alix, een medewerker van Christian Aid die ik net sprak, die ik wel mooi vond om even te delen: "De wederopbouw van Haiti, moet niet zo maar de herbouw worden van wat Haiti was, maar de bouw van een nieuwe toekomst voor Haiti".

Aan het werk

2010-06-01T15:46:00.002+02:00

Vandaag gaan we echt aan het werk en ook gelijk goed, want om kwart voor 7 stond de auto al klaar. Er wordt hier (= het ICCO & Kerk in Actie kantoor) gewerkt van 7 tot 4, omdat het te vroeg donker wordt om lang door te gaan. De chauffeur staat nu al weer te trappelen om weg te gaan, want we hebben een meeting met een aantal partners. Ben benieuwd naar hun verhalen! Hieronder trouwens het kantoor waar ICCO zat, onder de muur die in de bovenste kamer ligt hebben ze gelukkig onze collega Lynn vandaan kunnen halen.

Gearriveerd!

2010-06-01T12:01:00.005+02:00

Leek Guadeloupe me al warm, da's niks vergeleken met Haiti, het zweet druipt van mijn voorhoofd en ook de muggen hebben me al gevonden ... En dat na 10 minuten wachten op vervoer naar het ACT guesthouse. Op weg naar het guesthouse zie ik de eerste tekenen van de aardbeving: rijen en rijen met tenten, opvang voor al die mensen die hun huis kwijt zijn geraakt. En terwijl we door de straten van Port au Prince rijden komen ook de ingestorte gebouwen in beeld. Van sommigen ligt de helft van het puin nog op de straat, dus het is wel wat laveren om de rommel heen.

Maar onderweg zie je ook dat er al lang weer van alles gebeurt, op straat wordt van alles verkocht en iedereen loopt en rijdt af en aan. Het straatbeeld is nogal anders dan ik gewend ben, maar opeens lijken Breukelen en Port au Prince toch niet zo heel ver uit elkaar te liggen. Uit de luidsprekers van de radio schalt opeens het nummer dat ik thuis al steeds hoor (bedankt, Madelief), maar dat afgelopen vrijdag in Breukelen op de bruiloft van ons nichtje (bedankt, Anneloes) ook al prominent aanwezig was: Iyaz met "Replay".

Ben er bijna!

2010-06-01T09:29:00.000+02:00

Was even vergeten hoe warm 34° kan zijn, zeker in het Caribische gebied. Ben net aangekomen op Guadeloupe na een lange vlucht de oceaan over. Heb al in het vliegtuig met wat mensen gesproken die op Haiti zijn geweest, die vertellen me om op het ergste voorbereid te zijn. Benieuwd hoe erg dat dan is ...

Zo meteen inchecken voor de vlucht naar Port au Prince, een vlucht van een klein uurtje ...

Vliegtuig in vliegtuig uit

2010-05-31T11:16:00.000+02:00

Eerste (kleine) stap is gezet, ik ben in Parijs. Nu nog het vliegtuig uit en dan de trein naar het andere vliegveld zoeken. Nou ja, in ieder geval wel lekker weer hier. En ik heb nu ook wat meer tijd voor de volgende vlucht. Voor de insiders: 1e keer vliegen na juf Tilly is toch wel even slikken ... (Juf Tilly gaf les op de school van de kinderen van Peter en is verongelukt tijdens de vliegramp van afgelopen maand in Tripoli. Red.) Maar alles is goed gegaan, op naar het volgende vliegtuig!

Ben bijna weg! (Tnx to KLM)

2010-05-30T13:03:00.005+02:00

Morgen is het zover: op reis naar Haïti. Vliegtuig van A'dam naar Parijs, trein naar ander vliegveld, vliegtuig naar Guadeloupe en dan door naar Port au Prince. Klinkt als mijl op 7, maar is de meest directe verbinding! En het kost ook nog eens niks, want de KLM heeft een hele (echt een hele) hoop airmiles aan de SHO (voor wie het niet weet: giro555) gegeven, zodat vluchten van SHO-mensen geen kosten betekenen die uit "donateursgeld" betaald moeten worden. Hulde aan de KLM hiervoor!

Hoe dan ook, de reis is bedoeld om te gaan inventariseren hoe het geld wordt besteed dat ICCO & Kerk in Actie hebben gekregen, in combinatie met andere partners binnen het ACT netwerk. Vertrek is dus 31 mei en 13 juni ben ik weer terug (net op tijd voor Nederland - Denemarken, maar dat terzijde). Ik heb me ondertussen nog wat verder verdiept in Haïti en daar wordt je niet vrolijk van ... kijk maar.

Goed, tot de volgende keer!

Peter Goudkamp

Haiti: 5 maanden na de aardbeving

2010-05-28T12:21:00.001+02:00

Ruim vier maanden na de verwoestende aardbeving gaan we op bezoek bij de noodhulporganisaties in Haiti. Peter Goudkamp doet verslag van deze reis. De komende week zal hij hier geregeld berichtjes en foto's plaatsen.